Hair

Inhoudsopgave:

Hoofdstuk 1: De Vietnam oorlog
Hoofdstuk 2: Musical Hair
Hoofdstuk 3: Lied uit Hair

Hoofdstuk 1: De Vietnam oorlog

De Vietnam oorlog. Een oorlog die een beetje te vergelijken is met de toekomstige oorlog tegen Irak. Azië was namelijk zeer interessant voor Amerika. Redenen hiervoor zijn:
- grondstoffen
- de doorvaart van schepen
- olie
Tussen 1945 en 1954 hadden de Fransen (die voor de Tweede Wereldoorlog van Vietnam een kolonie hadden gemaakt) een bloedige oorlog in dat land uitgevochten met de Vietminh, een communistische groep onder leiding van Ho Chi Minh die de vrijheid wilde. De Amerikanen bekostigden een groot deel van de oorlog die de Fransen voerden, maar konden niet voorkomen dat deze bij Dien Bien Phu toch in de pan gehakt werden.
De twee partijen kwamen overeen Vietnam tijdelijk in tweeën te delen en in 1956 vrije verkiezingen te houden. De Amerikanen installeerden een Veramerikaniseerde Vietnamees genaamd Ngo Dinh Diem in Zuid-Vietnam, maar de Vietnamezen accepteerden hem niet. Toen de Amerikanen daarna weigerden de verkiezingen in 1956 te laten doorgaan, begonnen Vietminh guerrilla’s uit het Zuiden (genaamd Vietcong) openlijk te rebelleren.

De Vietnamezen werden ondertussen opgestookt door leiders van de Vietcong, en steeds meer Vietnamezen kozen dan ook de kant van deze guerrilla’s. Zo werden er dan ook veel aanslagen gepleegd. En zoals je nu ook kunt zien kan Amerika daar niet tegen! In 1964 is de oorlog dan officieel begonnen.

Begin 1965 waren er ruim 23.000 Amerikaanse soldaten in Vietnam, maar de meeste van hen waren nog steeds vrijwilligers. Dit zou snel veranderen als de oorlog escaleerde. Johnson bleek hier echter besluiteloos; hij wilde winnen in Vietnam, maar dan wel op de makkelijkste manier zonder al teveel politieke gevolgen.
Dus begon hij bommenwerpers naar Vietnam te sturen, die als opdracht hadden doelen in zowel het noorden als het zuiden (waar de Vietcong ook actief waren) te bombarderen. Dit kostte echter vele levens onder burgers, zelfs burgers die Amerika moest beschermen; daarbovenop kwam nog eens dat de Vietcong zelfs harder leek te vechten naarmate er meer gebombardeerd werd. De luchtoorlog bleek niet voldoende.

Daar kwam bij dat de basissen waar de bommenwerpers gestationeerd waren beschermd moesten worden; een moeilijke zaak als de vijand al overal aanwezig is en zich zonder problemen als burger kan vermommen. Het aantal soldaten dat benodigd was om een basis te beschermen was dus bijzonder hoog.
Tussen 1965 en 1968 werd de Amerikaanse aanwezigheid in Vietnam steeds verder opgebouwd en begon de Vietnamoorlog andere vormen aan te nemen: naast offensieve bombardementen moest nu ook verdedigd worden tegen de steeds zwaarder wordende aanvallen van de Vietcong. In 1965 waren er 184.300 troepen en 636 Amerikaanse slachtoffers; in 1968 waren er 536.000 troepen en ruim 30.600 Amerikaanse doden.
Ondertussen begon de Amerikaanse media kritische tonen aan te slaan. Ze zeiden zelfs dat Amerika in een hopeloze oorlog verzeild was geraakt. Er kwamen massabetogingen en veel dienstplichtigen weigerden het leger te vervoegen. De regering dwong met name armen en zwarten omdat het soldatenaantal angstwekkend daalde.
Daarenboven kwam nog eens het Tet offensief. 30 januari 1968 was het begin van een nieuw maanjaar voor de Vietnamees Een dag waar traditioneel niet op gevochten werd. De Vietcong greep die dag echter aan om de Amerikanen op grootschalige manier aan te vallen. Er vielen heel veel doden, voornamelijk aan Amerikaanse zijde. Toen al bleek dat Washington de oorlog in Vietnam niet meer zou kunnen winnen. Van dan af aan begonnen de Amerikanen zich geleidelijk terug te trekken om zo weinig mogelijk gezichtsverlies te lijden. Er werd beweerd dat de Vietcong bedwongen was terwijl ze haar offensief ongestoord verder zette.
Het Tet Offensief maakte een einde aan de escalatie van de Vietnamoorlog en vormde het begin van de pogingen van Amerika om zich terug te trekken uit die oorlog. De publieke opinie had zich tegen hem en zijn Vietnamoorlog gekeerd, en Johnson zei openlijk dat hij bereid was tot vredesbesprekingen met de Vietcong. Hij zei ook dat hij niet meer mee zou doen aan de volgende presidentsverkiezingen, die in datzelfde jaar gehouden werden.
Nixon (zijn opvolger) beloofde tijdens zijn verkiezingscampagne dan ook "eerzame vrede", iets waar lang niet alle Amerikanen in geloofden, maar het waren er genoeg om hem de overwinning te geven. Hij probeerde echter nog met wat strategische uitvallen de Noord-Vietnamezen te overwinnen, maar zonder succes. Tegen 1972 wilde Nixon nog maar één ding: de oorlog zo snel mogelijk beëindigen zonder teveel gezichtsverlies. Maar de Amerikanen waren nog niet weg of de Noord-Vietnamezen lagen alweer in de clinch met de regering in het zuiden en openden de aanval.

In 1975 klapte het Zuid-Vietnamese leger in elkaar. Murw gebeukt door de aanvallen van de Vietcong en het reguliere Noord-Vietnamese leger (NVA) trokken ze zich terug. Op 30 april tekende Zuid-Vietnam de capitulatie; Vietnam was weer herenigd. De Vietnamoorlog was voorbij.
Bron: http://www.scholieren.com/werkstukken/10742

Hoofdstuk 2: Musical Hair

Op 17 oktober 1967 ging deze musical van Gerome Ragni en James Rado in New York in première. Door het gebruik van rockmuziek en de showtunes die tegen de traditionele regels in gingen, Ontstond er in het Amerikaanse publiek woede.
Ook was er in de musical veel naaktheid te zien.
Toen Michael Butler Hair had gezien bij het Shakespeare Public Theater hield hij van de musical. Hij besloot om betrokken te worden bij de productie. Samen met Joseph Papp verplaatste hij Hair naar een disco: Cheetah. Hair gaf om te beginnen optredens aan het begin van de nacht. 7 uur lang stonden zij op het podium zonder pauze.
Uiteindelijk, als gevolg van financiële problemen, moest Hair sluiten.
Hair zij dat ze weer repetities zouden houden met een nieuw script, nieuwe nummers en een nieuwe directeur. Tom O’Hogan werd de nieuwe directeur. Hij hield Hair repetities in de Oekraïense Hall in het Oosten Village.
Hair verhuisde naar hun nieuwe woning, het Biltmore Theatre.
De show werd geopend op Broadway in het Biltmore Theater op 29 april 1968.
En werd gesloten op 1 juli 1972 na 1742 voorstellingen.

Hoofdstuk 3: Lied uit Hair

Lied: let the sunshine in
Het is natuurlijk mooi dat een liedje zo betekenis kan geven met de emotie en gedachten van dat liefde alles overwint. In die tijd drukte ze emotie vooral uit in muziek.
Je hebt meerdere liedjes in Hair met een emotie maar wij kozen voor deze omdat het best een leuk liedje is en de kracht dat zo liedje uitstraalt is echt mooi en het is ook vrolijk.
Origineel
We starve-look at one another short of breath
walking proudly in our winter coats
wearing smells from laboratories

facing a dying nation
of moving paper fantasy
listening for the new told lies
with supreme visions of lonely tunes

singing our space songs on a spider web sitar
life is around you and in you
answer from timothy leary deary

let the sunshine in
let the sunshine in
the sunshine in

let the sunshine in
let the sunshine in
the sunshine in

let the sunshine in
let the sunshine in
the sunshine in
Vertaling
We verhongeren,kijken naar elkaar, we krijgen geen lucht
Terwijl we trots paraderen in onze winterjassen
Terwijl we de geur van laboratoria meedragen

Terwijl we de strijd aangaan met een natie
van bewegende papieren toekomstbeelden
Als we luisteren naar de nieuw leugens
Met de allerhoogste visies van eenzame deuntjes

Als we ons ruimtelied zingen op een gitaar van spinnenweb
Het leven zit in jou en in jou
antwoorden van Timothy Leary Deary

Laat het zonlicht binnen
Laat het zonlicht binnen
Het zonlicht binnen

Laat het zonlicht binnen
Laat het zonlicht binnen
Het zonlicht binnen

Laat het zonlicht binnen
Laat het zonlicht binnen
Het zonlicht binnen