Op zoek naar mijn droomkamer in Maastricht

Nu mijn middelbare schoolcarrière er officieel op zit, is het tijd voor de volgende stap: studeren! Ik ga biomedische wetenschappen in Maastricht doen en omdat ik volledig van het studentenleven wil gaan genieten en vier uur per dag reizen toch iets te heftig vind, is de zoektocht naar een kamer gestart. Maar die zoektocht is nog behoorlijk lastig…

Maastricht is compleet onbekend terrein voor mij; naast de open dag was ik er misschien één keer eerder geweest en ik ken er ook helemaal niemand. Mijn connecties inschakelen was daarom geen optie, dus ik moest het op eigen kracht gaan doen. Na mijn facebookpagina weer van het stof te hebben ontdaan, ging ik in meerdere 'Kamer huren in Maastricht'-groepen. Drie uur later en ook een hele hoop (naar mijn mening) lelijke kamers verder had ik een paar gezellige huizen gevonden en hen een berichtje gestuurd. 

Ongeduldig dat ik ben, refreshte ik ongeveer tien keer per dag de app om te kijken of ik al reacties had gekregen. Na een paar dagen spanning was het eindelijk raak: berichtjes terug! Waar ik van het ene huis hoorde dat ze helaas al iemand hadden gevonden, was het andere huis enthousiast geworden en werd ik uitgenodigd voor een zoom-sessie! 

Vleeskeuring part one


Videobellen met wildvreemden zou ik nou niet bepaald op mijn 'favorieten bezigheden'-lijstje zetten en ik was daarom ook erg zenuwachtig. Gelukkig waren die zenuwen nergens voor nodig, want het ging allemaal erg soepel. Nadat iedereen zich voor had gesteld en ik iets over mezelf had verteld, stelden ze wat vragen en liep het gesprek erg goed, met als gevolg dat ik werd uitgenodigd voor de échte hospiteeravond. Ik kon m'n geluk niet op. 

Met mijn leukste outfitje aan stapte ik op de trein. Ik was gespannen, maar ook enthousiast en had er vooral heel veel zin in. De avond begon om 20.00 uur, maar omdat ik er om 19.30 al was, liep ik nog zo'n 6 rondjes door de wijk. Om 19.59 probeerde ik op m’n allercasualst aan te komen, maar bij de deur trof ik al 6 andere meiden. Allemaal hospitanten. Ik had totaal geen idee wat ik moest verwachten en vond het allemaal best intimiderend. Eenmaal binnen bleek dat de bewoners in totaal 150 berichtjes hadden gekregen, met 30 meiden hadden gevideobeld en uiteindelijk 15 meiden hadden uitgenodigd. Schouderklopje dat ik die selectie had overleefd, maar met de 15 aanwezigen begon de vleeskeuring pas echt. 

Vleeskeuring part two

Hoe kom ik het leukst over? Hoe lijk ik het gezelligst? Hoe kan ik casual met iedereen in gesprek komen? Deze vragen heb ik mezelf de gehele avond door gesteld. 15 aasgieren met hetzelfde doel, dat voelde niet altijd even leuk. Er zaten een paar heel verlegen meiden bij het gezelschap, maar ook een aantal erg aanwezigen, die over alles wel iets súper interessants te melden hadden. Hierdoor ging ik twijfelen of ik zelf ook super hysterisch overal op moest reageren, maar ik ben achteraf blij dat ik (lekker cliché) mezelf ben gebleven. Ik heb met iedereen gepraat, een gezellige avond gehad en ging met een goed gevoel naar huis. 

Dat gevoel werd bevestigd toen ik onderweg naar huis van een paar bewoonsters van het huis een volgverzoek kreeg. Helaas hield dit gevoel niet lang stand, want toen ik de volgende dag een berichtje kreeg dat ze toch voor een ander meisje had gekozen, baalde ik wel flink. Maar ja…uit 150 reacties en meteen bij mijn allereerste hospiteeravond gekozen worden, was misschien ook wel te mooi om waar te zijn. We blijven rustig verder zoeken en wie weet heb ik bij het volgende bezemkastje wel beet!

Wil jij goed voorbereid aan je studentenleven beginnen? Luister de podcast Studententijd!

Gepubliceerd op 15 juli 2020

REACTIES

Er zijn nog geen reacties op dit blog. Wees de eerste!

Log in om een reactie te plaatsen of maak een profiel aan.