Eén op de 5 leraren heeft er geen zin meer in: lesgeven. Dat heeft een onderzoekster aan de Rijksuniversiteit Groningen ontdekt. Maar 46% van de leraren is tevreden met hun baan, en de rest dus niet.

De onderzoekster Esther Canrinus bevroeg 1200 docenten en heeft een verklaring voor het chagrijn: de docenten krijgen te veel taken toebedeeld die weinig met lesgeven te maken hebben.

Veel docenten kozen voor het vak, omdat ze met jongeren en kinderen (ons dus!) wilden werken, maar:

Te weinig tijd voor jongeren

Veel tijd gaat op aan saaie vergaderingen, urenregistraties en ander hersendodend papierwerk. Zo ligt een teleurstelling op de loer.

Overigens: de leerlingen die ze sprak merken er niet zo veel van: de klassen zijn goed onder controle, de lessen beginnen op tijd en er worden goede instructies gegeven.

Wat dus niet betekent dat docenten enthousiast voor de klas staan. Esther stelt zich voor dat de ontevreden docenten gewoon strak lesgeven, zonder “toeters en bellen.”

Het is heus niet zo dat iedere ongelukkige docent als een zak aardappelen voor de klas eh.. leunt.

Wie zijn de experts?!

Dan heb je nog de ‘leraren united’-club, onderwijsbond AOb. We bellen met woordvoerster Lisa Westerveld: “Wij herkennen de resultaten. We hebben zelf al eerder onderzoekjes gedaan onder docenten. Daaruit blijkt dat docenten nauwelijks betrokken worden. Er worden ook heel weinig voortgangsgesprekken gevoerd, terwijl dat juist nodig is.”

Lisa bitcht op de schoolbesturen: “Het bestuur is nu verantwoordelijk over de financiën, terwijl de docenten veel beter zouden kunnen meebeslissen over waar het geld precies aan besteed  zou kunnen worden. Zij zijn tenslotte de experts op hun vakgebied, niet het bestuur.”

De foto komt van dit artikel, een interview met een bevlogen docent Latijn.