Donderdagmiddag, net na schooltijd. Samen met een Duitse vriendin loop ik door de straten van München op zoek naar een nieuwe iPod. Terwijl we een nutteloos maar toch vermakelijk gesprek voeren over het nieuwe seizoen van Deutschland Sucht Den Superstar, begint het zachtjes te sneeuwen...

Zachtjes? Dit voelt aan als de hevigste sneeuwstorm sinds het begin van de jaartelling. Binnen vijf minuten is mijn kapsel doorweekt van de sneeuwvlokken –oh jee, alweer een bad hairday – en nog eens een kwartier later kan ik mijn á la minute gekochte wintermuts uitwringen. Mijn tenen – diep verborgen in het schapenvachtje van mijn Uggs – vriezen zich langzaam dood. Een oude vrouw ramt een lantaarnpaal wegens gebrek aan zicht en gaat daarbij keihard onderuit, en ik kan inmiddels een hele debuutroman schrijven in de dikke sneeuwlaag wat zich op de auto’s heeft gevormd.

Het vreemdste van dit alles? Duitse Elisa praat zonder op of om te kijken door over de huidige talentenshows in haar land, het openbaar vervoer rijdt onverstoorbaar verder en zelfs de lokale bedelaar gaat door met zijn activiteiten alsof het weer nooit anders is geweest. En dat alles terwijl mijn hart tekeergaat, de adrenaline door mijn lijf giert (sneeuwballengevecht?!) en ik als non-alcoholica begin te neigen naar een kopje glühwein. Hallooo, mensen, het snééuwt! Valt het jullie locals niet op, ofzo?

Ik geloof dat ik nog even moet wennen aan het winterweer hier...