Tonkin incident

Beoordeling 5.3
Foto van een scholier
  • Verslag door een scholier
  • 3e klas vwo | 1751 woorden
  • 16 oktober 2014
  • 5 keer beoordeeld
  • Cijfer 5.3
  • 5 keer beoordeeld

Taal
Nederlands
Vak

TONKIN INCIDENT/RESOLUTIE EN HANOI JANE





Tonkin: Misverstand of misleiding?



Deze opdracht gaat over het Tonkin-incident en de Tonkinresolutie. De hoofdvraag luidt als volgt: Was bij het Tonkin-incident sprake van een misverstand of misleiding? Ik zal deze vraag beantwoorden met behulp van 3 deelvragen:




  1. Werd de Amerikaanse marine op 3 en op 4 augustus in internationale wateren beschoten door Noord-Vietnamese torpedoboten?

  2. In Hoeverre kun je spreken van een eenzijdig (niet uitgelokte) actie van de Noord-Vietnamezen?

  3. Werd de Amerikaanse senaat juist en volledig ingelicht over de gebeurtenissen op 3 en 4 augustus en de plannen van de regering?



Ik gebruik 8 verschillende bronnen om de vragen te beantwoorden. Bij elke vraag waar ik een bron bij nodig heb citeer ik een stukje van de bron en zet er een bronvermelding bij.





Deelvragen



1. Werd de Amerikaanse marine op 3 en op 4 augustus in internationale wateren beschoten door Noord-Vietnamese torpedoboten?



Ja en Nee. Op 3 augustus was er waarschijnlijk wel een aanval van de Noord-Vietnamezen. Want in bron 1 (Bron met de uitgelekte Pentagon Papers van Daniel Ellsberg, 1964) staat dat de schepen permanent onder vuur lagen, er werden zes torpedo’s richting de Amerikanen afgeschoten, allemaal mis.  Deze aanval is niet ontkend door de Noord-Vietnamese generaal Vo Nguyen Giap. Hij zei namelijk tegen McNamara (minister van Defensie 1964) over het Tonkin-incident dat zij (De Noord-Vietnamezen) op 4 augustus 1964 niets hadden gedaan (bron 6). Op 4 augustus dus niet maar op 3 augustus blijkbaar wel.



Op 4 augustus heeft geen aanval plaatsgevonden, de Amerikanen hebben dat verzonnen. Dat kan ik verklaren door meerdere argumenten op een rijtje te zetten:




  • Een schip dat vlakbij de Maddox voer, de Turner Joy, had geen enkel signaal van torpedo’s opgepikt.(bron 1)

  • Tijdens de luchtverkenning bij daglicht na de ‘’aanval’’ waren er geen sporen van een aanval, geen wrakstukken, geen lijken en geen olievlekken. (bron 1)

  • Jim Stockdale voerde in de nacht van 4 augustus verkenningsvluchten uit boven de Golf van Tonkin. Hij zei dat vanwaar hij zat je alles goed kon zien, maar hij zag alleen de Maddox en de Turner Joy de ene na de andere Torpedo op niets afvuren. Het was hem volkomen onduidelijk wat het doelwit was, niets dus. (bron 2)



Waarschijnlijk was het niet gepland dat de Amerikanen een nep aanval op die dag zouden uitvoeren. In Bron 7 staat namelijk dat het Tonkin-incident geen vooropgezet plan was, want uit de gesprekken van president Johnson blijkt dat de marine op 4 augustus niet voorbereid was op een vergeldingsaanval. Als alles vooraf was gepland, dan zou de marine wel voorbereid zijn geweest. Waarschijnlijk dacht de Maddox dat ze werd aangevallen, in bron 1 staat namelijk dat De Evaluatie van de situatie roept twijfels op over de vele meldingen van afgevuurde torpedo’s. Oorzaak hiervan is mogelijk de invloed van het weer op radar en overijverig sonarpersoneel. Ook staat er dat Herring (gezagvoerder Maddox) een korte tijde laten na het vorige bericht dat de hele zaak twijfelachtig is. Uitgezonderd indruk van een aanval helemaal aan het begin. Ze dachten dus dat er een aanval was maar na onderzoek bleek dat die aanval niet had plaatsgevonden. De Regering maakte gebruik van deze kans om een rede te hebben om troepen naar Vietnam te sturen.





2. In Hoeverre kun je spreken van een eenzijdig (niet uitgelokte) actie van de Noord-Vietnamezen?




Definitie eenzijdig: van, door één partij



Definitie(Niet) uitgelokte: een ander (niet)aanzetten tot het plegen van een strafbaar feit.




Daar kun je moeilijk van spreken: de VS voerden zelf geheime militaire operaties uit in de Golf van Tonkin. In Bron 4 vertelde Senator Humphrey dat er wat geheime operaties zijn in de golf van Tonkin zijn uitgevoerd, de Amerikanen hebben daar een paar bruggen opgeblazen, een paar wegen en nog wat meer. President Johnson bevestigt dit door zwaar geïrriteerd te zeggen later die middag: ‘’Onze vriend Hubert maakt zichzelf kapot met zijn grote mond! Hij vertelt ze precies waar we mee bezig waren!’’



 Of de schepen nu wel of niet in internationale wateren voeren (bron 8), je kunt niet zeggen dat de Noord-Vietnamezen zonder enkele aanleiding schoten - aangezien hun schoten doel misten (bron 1) kan het zelfs om een waarschuwingsaanval gegaan zijn.





3.Werd de Amerikaanse senaat juist en volledig ingelicht over de gebeurtenissen op 3 en 4 augustus en de plannen van de regering?



Nee. De senaat kreeg wel te horen dat de Amerikaanse marine geheime operaties uitvoerde in de Golf van Tonkin. Dat wordt in bron 4 gezegd want senator Humphrey vertelde over de geheime operaties in de Golf van Tonkin.



In Bron 1 staat ook dat de senaat verkeerd geïnformeerd was, want de chef van Daniel Ellsberg (bron 1) wist dat de situatie verkeerd geïnterpreteerd was en hij heeft dat ook door gegeven maar dat was na de briefing van de senaatscommissie, op basis van verkeerde informatie dus, en de dag voor de Tonkinresolutie in stemming zou gaan.



De senaat werd ook voorgelogen over het doel van de Tonkinresolutie: toen zij vroegen of de resolutie betekende dat er Amerikaanse soldaten naar Vietnam gestuurd konden worden, werd de indruk gewekt dat je de tekst wel zo kon uitleggen, maar dat dit helemaal niet de bedoeling was - zeker niet zonder dan eerst het Congres om toestemming te vragen (bron 5).





Conclusie:



Was bij het Tonkin-incident sprake van een misverstand of misleiding?



Het Tonkin-incident was een misverstand dat welbewust is gebruikt om de Amerikaanse volksvertegenwoordiging en bevolking te misleiden. De regering had voor het incident al plannen om grondtroepen naar Vietnam te sturen (bron 3). Het wachten was op een geschikt moment of een aanleiding. Het Tonkin-incident bood die aanleiding. Op 2 augustus was waarschijnlijk wel sprake van een torpedo-aanval - al kan het ook om waarschuwingsschoten gegaan zijn. De tweede aanval, op 4 augustus, heeft waarschijnlijk nooit plaatsgevonden: de marineleiding zelf twijfelde daar al aan (bron 1), de luchtverkenning leverde geen enkel bewijs op, (bron 2), en ook de Vietnamezen zelf ontkenden dit dertig jaar later, toen de diplomatieke banden tussen beide landen alweer hersteld waren (bron 6).



Toen de Amerikaanse regering te horen kreeg dat er nooit een aanval op de Maddox was geweest, was de senaatscommissie al ingelicht (bron 1) en lag de Tonkinresolutie al klaar (bron 5), de regering heeft de nieuwe informatie (voor de aanval van 4 augustus is bij nader inzien geen bewijs) achtergehouden. Bovendien werd welbewust geprobeerd de torpedo-aanval uit te leggen als Noord-Vietnamese agressie, terwijl de Amerikanen zelf geheime militaire operaties uitvoerden in de Golf van Tonkin (bron 4) en zich daarbij vlak voor de kust begaven terwijl de Noord-Vietnamezen dat als hun grondgebied beschouwden (bron 8). De torpedo-aanval had dus ook kunnen worden uitgelegd als zelfverdediging.



De Amerikaanse regering misleidde de volksvertegenwoordiging ook met de inhoud van de Tonkinresolutie, bij de toelichting op de resolutie werd gezegd dat er geen soldaten naar Vietnam zouden gaan zonder daarvoor eerst toestemming aan het parlement te vragen. Zonder die 'toezegging' was er waarschijnlijk veel meer verzet geweest tegen de resolutie.











Hanoi Jane: landverraad of verzetsdaad?



Deze opdracht is wat minder uitgebreid. De hoofdvraag luidt als volgt:



Was het bezoek van Jane Fonda aan Hanoi in 1972 een vorm van landverraad, van jeugdige naïviteit of een moedige verzetsdaad?



Ik zal elke optie proberen te beargumenteren met behulp van de 7 gegeven bronnen.





Landverraad?



Het is een vorm van landverraad want ze zei dat ze de communisten in Noord-Vietnam bewonderde en steunde en dat de VS 'fout' waren en hun bombardementen moesten stoppen. Dat sterkte de Noord-Vietnamezen in hun vertrouwen dat het verzet in de VS zelf uiteindelijk tot het einde van de oorlog zou leiden. Maar dan zou iedere pacifist dus eigenlijk een landverrader zijn, los van de vraag of een oorlog goed of fout is - discussie daarover is dan eigenlijk niet mogelijk: als jouw land een oorlog voert, mag je geen kritiek geven want daarmee kan je de vijand in de kaart spelen.





Jeugdige naïviteit?



Het is een vorm van jeugdige naïviteit want Fonda liet zich meeslepen door de revolutionaire stemming die er in 1972 nu eenmaal onder veel jongeren heerste en had onvoldoende nagedacht over hoe haar bezoek zou kunnen worden uitgelegd. Voor 1972 was Fonda helemaal niet met politiek bezig geweest. Het bezoek aan Noord-Vietnam was dus meer een incident of 'ongelukje' dan een daad die kenmerkend was voor de politieke denkbeelden van Fonda. Ook omdat ze zich duidelijk niet had gerealiseerd hoe haar bezoek zou uitpakken. In plaats van discussie over de Amerikaanse bombardementen leidde het tot discussies over haar bezoek zelf. Als ze echt iets aan de oorlog wilde doen, kon dat nooit haar bedoeling geweest zijn



Maar het is geen Jeugdige naïviteit want Fonda was in 1972 al een wereldberoemde filmster, ze was getrouwd en had een kind. Je kunt dan niet van jeugdige naïviteit spreken, dat is een te makkelijk excuus, zo zou je alles wat je voor je dertigste verjaardag doet en denkt achteraf kunnen afdoen als 'jeugdige naïviteit'. Fonda nam veertig jaar later nog altijd geen afstand van haat bezoek , ze stond dus nog steeds achter haar beweegreden van destijds. Ook zelf doet ze de reis dus niet af als een jeugdzonde, zelfs toen ze zogenaamd haar spijt betuigde beriep ze zich daar niet op.





Moedige verzetsdaad?



 Ja, want er was moed en vastberadenheid voor nodig om naar Noord-Vietnam te reizen. Fonda wist dat ze haar populariteit op het spel zette met deze actie, ze begreep dat het uiterst ongebruikelijk en provocerend was - maar dat was nu juist haar bedoeling: door aandacht te vragen voor de gevolgen van de bombardementen wilde ze helpen daar een einde aan te maken. Juist het feit dat ze het oorlogsgebied met eigen ogen wilde zien en er dus uit eerste hand over wilde kunnen vertellen, maakte haar verzetsdaad moedig en waardevol - minder 'gemakkelijk' dan protesteren vanuit het veilige Amerika zelf (wat ze overigens ook deed).





Eigen mening.



Hoewel er voor een vorm van landverraad, van jeugdige naïviteit of een moedige verzetsdaad allemaal goede voor- en tegenargumenten  zijn vind ik zelf dat het een Moedige verzetsdaad van Jane Fonda was om naar Noord-Vietnam te gaan. Ze wilde het publiek laten zien wat de Amerikaanse nombardementen deden met de Noord-Vietnamese Bevolking. Dit is helaas niet uitgepakt zoals ze zelf had gehoopt. Alle schijnwerpers stonden op haar en ze was in de ogen van vele Amerikanen een landverader. Het was een goede bedoeling van haar om daar naar toe te gaan en daarom vind ik dat het wel een moedige verzetsdaad was.






REACTIES

Er zijn nog geen reacties op dit verslag. Wees de eerste!

Log in om een reactie te plaatsen of maak een profiel aan.