ADVERTENTIE
Ga je binnenkort naar een open dag? Joes en Jorn laten in deze video zien hoe je je daar op voorbereidt. Welke vragen kun je stellen en waar moet je op letten tijdens zo'n dag? Meer info over hoe je het beste een open dag kan bezoeken?

Check Studiekeuze123
Samenvatting:
De kunst historica Herma Warner, gaat op verzoek van de journalist Bart Moorland ver terug in haar verleden om herinneringen naar boven te halen aan haar vriendin Dee Meijers die zich later Mila Wychinska ging noemen. Haar herinneringen spelen zich voornamelijk af in Indië maar soms ook in Europa.
Herma is bezig om haar huis op te ruimen omdat ze het tijd vindt worden om naar een bejaardenhuis te gaan. Door de vraag van Moorland wil ze haar ebbenhouten kist weer open maken om meer herinneringen op te halen of de kist aan Moorland te geven, maar ze is de sleutel kwijt. Stukje bij stukje geeft dan uit haar herinneringen een beeld van haar vriendin Dee en haar jeugd in Indie. Soms zijn het los staande herinneringen maar alles samen maakt wel dat je een beeld krijgt wie Dee was.Bijzonder is ook dat er voor Herma ook een heleboel kanten aan Dee zaten die ze eigenlijk niet echt kende. In de loop van het boek wordt langzamerhand duidelijk dat Dee een mensenrechtenactiviste is geworden. In het verdere leven komen Dee en Herma elkaar nog wel eens incidenteel tegen.Maar dan is Dee heel afstandelijk en wil eigenlijk niet echt met haar praten. Pas aan het eind van het boek blijkt dat zij dit deed omdat zij waarschijnlijk al jarenlang een realtie had met de man van Herma. Uiteindelijk schenkt Herma de hele kist met foto’s en documenten en de sleutel aan Moorland en vraagt hem een deskundige in te schakelen om de kist open te krijgen.
Het boek eindigt met een brief van Moorland, waarin hij haar vertelt dat de hele kist leeg is en dat op de sleutel geschreven stond: “Al wat je ooit hoorde, al wat je dacht te weten, is niet meer dat, maar anders”

Mening:
Ik vond het een mooi boek, maar soms ook wel moeilijk om te lezen. Juist omdat het allemaal losse herinneringen waren was het soms verwarrend om te begrijpen hoe het nu in elkaar zat. Ik wist daarvoor eigenlijk ook heel weinig over de situatie vroeger in Indië en kreeg daar nu pas een beetje een beeld van. Ik houd erg van boeken die vertellen over de geschiedenis of situaties in andere landen. Zelf vind ik het ook wel fijn om boeken te lezen die wat realistisch geschreven zijn; alsof het echt gebeurd kan zijn. Heel vaak gebruikt de schrijfster Indische woorden, die ik dan eerst achterin moest opzoeken voordat ik ze begreep. Dat vind ik soms wel lastig bij het lezen van zo’n boek.
Wel blijft er steeds een heleboel in het half duister waar de schrijfster dan steeds niet dieper op in gaat. Want eigenlijk is voor de hoofdpersoon Herma ook niet alles helemaal helder.
Eigenlijk vond ik het eind van het boek het mooiste. Vooral het allerlaatste als zij die brief krijgt waarin haar verteld wordt dat de kist leeg is en dat de Arabische tekst betekent: “Al wat je ooit hoorde, al wat je dacht te weten, is niet meer dat, maar anders”.
Want eigenlijk slaat dat ook op de hoofdpersoon Herma, want die her-ontdekte steeds nieuwe dingen van haar tijdgenoten die voor haar nu in een ander daglicht stonden.
Eigenlijk had Herma de kist ook niet nodig, want ze stelde zich opnieuw open voor die tijd in haar leven en zo kwamen alle herinneringen naar boven die toch samen een geheel vormden. Doordat ze met haar gedachten terugging, opende ze eigenlijk al die kist en de kist van haar geheugen. En die kist bleek leeg te zijn, want “niet alles is wat het lijkt”

REACTIES

Log in om een reactie te plaatsen of maak een profiel aan.