Rijles op je 16,5e is nog niet echt populair onder jongeren, schreef NRC Handelsblad zaterdag. Onze blogger Tjeerd begrijpt daar helemaal niks van.

Mijn linkervoet op de koppeling, mijn rechtervoet trillend boven het gaspedaal. De radio gaat aan en op het schermpje verschijnt: Q-music Flitslocaties.

Voor het eerst in mijn leven draai ik legaal een contactsleutel om. De motor is meteen aan.

Ik ruik niet langer alleen maar de krentenbollen van de instructeur, maar ook een vleugje benzine. Hij duwt de pook in de eerste versnelling en het enige wat ik moet doen is 'de lantaarnpaal en het stoeprandje ontwijken'. Ik zie hoe het gaspedaal door de instructeur ingedrukt wordt en ik ontwijk de lantaarnpaal en het stoeprandje.

Ik mag het gaspedaal nu zelf indrukken. Hij schakelt. We rijden de straat uit. Koppeling – gas – versnelling twee. Ik druk ’t gas in en met een hoop gegrom en gebrul trekt de Mercedes op. Ik druk het gas verder in en de snelheidsmeter vliegt van de tien, naar twintig, richting dertig, voorbij de veertig en eindigt vlak boven de vijftig kilometer per uur. We halen een fietser in.

Het chromen randje met het Mercedes-logo op het stuurwiel, de leren bekleding van de elektrisch bedienbare stoel, de verwarmde buitenspiegels en het hendeltje waarmee de parkeerrem ingeschakeld wordt. Deze Mercedes is het levende bewijs dat leren leuk kan zijn.
 
Ik moet op de rotonde rechtsaf. Knipperlicht, remmen, schakelen. Mijn instructeur zweet peentjes, zo druk heeft-‘ie het met alle pedalen om goed te maken wat ik fout doe. Ik vergeet de koppeling (wát een onding, eigenlijk) bij het remmen, bij het schakelen en bij het wegrijden. Ik draai het stuur te ver door en ik zet de ruitenwisser aan in plaats van het knipperlicht.

Na een uur merk ik dat harder rijden dan het toegestane maximum geen buitensporige talenten vereist. Ik heb al voorzichtig in mijn spiegels gekeken en zonder de instructeurshulp van de eerste naar de vierde versnelling en weer terug geschakeld. Na een uur rijd ik de Mercedes mijn straat in en met een knipperlichtje, een vloeiende beweging en een keurige stop staan we weer thuis op de oprit.

Rijles is een gevoel. Een gevoel van eenheid met de auto. Een gevoel dat niet in woorden te beschrijven is. Een gevoel dat veel dieper gaat dan alleen het besturen van een ding met vier wielen en een motor. Het staat voor het volwassen worden.

Het is een gevoel van vrijheid, ondanks die instructeur met z’n zakje krentenbollen, quicksteps op de pedalen en vierendertig instructeursspiegels. Het is het chromen randje en het zijn de verwarmde buitenspiegels. Het is het gevoel waar ik zestieneneenhalf jaar op gewacht heb.