Hou jij van lezen of juist helemaal niet? Doe mee aan deze vragenlijst en maak kans op 15 euro Bol.com-tegoed!

Gratis gedichtjes

Gratis gedichtjes

Door Mette

De afgelopen zeven dagen werd de Week van de Poëzie gevierd. Dat wist jij toch? - Nee? Oh. Wacht. Echt niet? Nou. Jammer, want nu is-'ie afgelopen. Maar wees niet getreurd, je kunt nog even genieten van míjn poëtische ervaringen. Ik was er namelijk wel op tijd bij en heb hartstochtelijk gevierd dat het liefje van blogger Lisette in het zonnetje werd gezet. 

Ik deelde namelijk gratis gedichtjes uit, op straat.

Kijk, dat ging zo: ik had mijn zielsuitspattingen en die van de facebookpagina Dagelijkse Dichtjes neergekrabbeld op witte kartonnen kaartjes van de Bruna. Met deze woordenverzamelingen in mijn hand ging ik de stad in.

Nieuwe boekenlegger

Het station leek mij de juiste plek om te beginnen. Daar is het altijd druk en bovendien zijn er genoeg mensen die even moeten wachten op hun trein. Mijn eerste slachtoffer zat een boek te lezen op een bankje en ik dacht: 'jou moet ik hebben'. En ja hoor, de man was heel erg blij met mijn gedicht. "Mooi," zei hij. "Dat wordt mijn nieuwe boekenlegger". Waarop ik vrolijk glimlachte.

Het drong tot me door: mensen die boeken lezen op bankjes, die hebben waarschijnlijk wel interesse in poëzie. Dus probeerde ik het nog een keer. Deze keer een bebaarde man die ook nog eens fervent poëzielezer bleek. "Ik houd wel van poëzie, maar schrijf het zelf niet."

Leuke plekken

En zo schoot ik nog wat mensen aan. Na ongeveer zeven gedichten te hebben geloosd, kwam ik erachter dat ik eigenlijk alleen nog maar aanspraak gedaan had op mannen van niet-jonger-dan-een-jaar-of-vijfenveertig, waarop ik besloot dat ik niet erg geschikt was voor dit vak. 

Daarom switchte ik van tactiek. In plaats van de gedichten direct aan mensen te geven, liet ik ze achter op leuke plekken. Zoals een leeg bankje, het zadel van een fiets, de hulpbalie op het station, een picknicktafel, noem maar op.

Warm van binnen

Ook deponeerde ik een gedichtje op de standaard van de openbare piano die in het station stond. 'Share your talent' stond erop en dat deed ik dan maar. Van een afstandje bespiedde ik vervolgens mijn plaats delict. En ja hoor: iemand die van plan geweest was te gaan spelen riep: "Kijk jongens, er staat hier een gedicht!", waarop haar vrienden zich allemaal om haar heen verzamelden. Ik werd ondertussen een beetje warm van binnen.

Later verstopte ik nog een gedichtje tussen een opschrijfboekje in een kantoorartikelenwinkel. Ik zal natuurlijk nooit weten of dat boekje wordt verkocht, wie het dan koopt en wat de koper dan vindt van mijn gedicht. Maar ik weet wel dat er íéts mee gebeurt. 

Meegenomen

Toen al mijn zwartbeletterde kaartjes op waren, deed ik nog een rondje door de stad langs alle plekken waar ik berichtjes achter had gelaten. Het grootste deel was weg. Die gedichten zijn dus meegenomen, door mensen of de wind, dat weet ik niet. 

En heel, heel, heel misschien leest de liefde van mijn leven mijn gedicht nu wel en vraagt zich af: "Wie is dat toch, die dichter?"

Gepubliceerd op 7 februari 2015
ADVERTENTIE

Waarin maak jij het verschil? Klik en ontdek de bachelors van Wageningen University

Bekijk alle 20 bachelors van Wageningen University

REACTIES

Nienke

Nienke

Ge-wel-dig! Dat ga ik zeker ook doen. Hopelijk kunnen we met zijn allen de stations een stukkie vrolijker en poëzierijker maken.

7 jaar geleden

Mette

Mette

vooral dat achterlaten is té leuk ??

7 jaar geleden

Lotte

Lotte

Héérlijk blog

7 jaar geleden

Jorieke

Jorieke

Wat een ontzettend leuke actie!

7 jaar geleden

Log in om een reactie te plaatsen of maak een profiel aan.