CASA Nederland en Scholieren.com reiken dit jaar de CASA Werkstuk Award uit. Het allerbeste werkstuk wint een reis voor 2 personen t.w.v. €500, een snuffelstage en eeuwige roem! Dit jaar is het thema abortus. De redactie bedacht alvast 13 invalshoeken, klik hier en stuur je werkstuk op.
ff n studiebreak
Experiment: geen Twitter, mail en Whatsapp meer voor Nina. Wel faxen, brieven in enveloppen en ouderwetsch bellen.
geef je mening
Tjeerd pleit tegen internetdaten. Heb jij al eens een date (of meer) gehad met iemand die je online leerde kennen?
Boekverslag Harry Mulisch
Hoogste tijd
Geschreven door: | Stefan (5 vwo) |
Datum ingestuurd: | 28 oktober 2003 |
Taal: |  |
Woorden: | 1.100 |
Bekeken: | 4662 keer (9 deze maand) |
Waardering: | |
Deel op: |
|
(1995)Hoofdstuk 1
§1
Titel: Hoogste Tijd
Auteur: Harry Mulisch
Jaar van uitgave: 1985
Druk: 2e, uitgegeven in oktober 1985
§2
Samenvatting
Willem, bijnaam Uli, Bouwmeester is lid van een beroemde toneelfamilie, maar heeft in tegenstelling tot de rest van zijn familie niet veel succes in dit wereldje. Voor hem blijft het bij kleine producties in 2e rangstheaters.
Volgens mij is hij daar wel teleurgesteld over.
Het verhaal begint in de jaren ’80 als Uli, inmiddels een flink bejaarde man, een aanbod krijgt om een hoofdrol te spelen in een groot stuk, omdat hij een ‘Bouwmeester’ is.
Zelf vindt hij dit na veel twijfelen geweldig, nu kan hij eindelijk aan iedereen laten zien hoe goed hij is.
Maar naarmate het aantal repetities vordert en de premičre nadert, neemt de mentale druk op hem toe, ondanks de routine die hij natuurlijk al heeft. De onderlinge relaties tussen de acteurs zijn niet altijd vlekkeloos maar die beďnvloeden de sfeer op de toneelvloer wonder boven wonder nauwelijks.
Het toneelstuk gaat over Pierre de Vries, een beroemd acteur, die zijn laatste voorstelling geeft. Deze repetities zijn ook onderdeel van de voorstelling, zo lees je dus over Uli die een toneelstuk speelt dat over een acteur gaat die repeteert voor zijn laatste voorstelling.
Als je dat na een keer direct begrijpt, zul je het boek ook geen probleem vinden. Helaas had ik toch wat problemen met de stijl in het boek en ik begreep het op het eind niet echt goed meer.
In het voorlaatste hoofdstuk, tijdens de generale repetitie, krijgt Uli een beroerte o.i.d., wat betekent dat de premičre op de dag erna nooit door zal kunnen gaan.
In het laatste hoofdstuk verplaatst de ikpersoon zich dan naar Pierre, en verdwijnt Uli dus van het toneel. Zo wordt de premičre alsnog verteld maar dan in het echt.
Hoofdstuk 2
Biografie:
In 1927 in Haarlem geboren als (enige) zoon van een Oostenrijks-Hongaarse vader en een Duits-joodse moeder: Alice Schwarz.
In 1936 scheiden zijn ouders; zijn moeder vestigt zich in Amsterdam, Harry blijft bij zijn vader.
Van 1940 tot 1944 bezoekt Harry het Christelijk Lyceum in Haarlem. Door de oorlogssituatie vallen er veel lessen uit. Harry verdiept zich dan in vakken die niet op het rooster staan: atoomfysica, biochemie en alchemie.
In 1947 publiceert Elseviers Weekblad Mulisch' eerste verhaal: 'De kamer'.
In 1951 krijgt hij de Reina Prinsen Geerligsprijs voor zijn eerste roman "Archibald Strohalm" (veel van zijn hoofdpersonen hebben de initialen van zijn moeder). In datzelfde jaar emigreert zijn moeder naar Amerika.
Een hoogtepunt in deze periode vormt de roman "Het stenen bruidsbed" (1959).
Mulisch is als journalist aanwezig bij het proces tegen de oorlogsmisdadiger Eichmann ("De zaak 40-61", 1962).
De provo's (= opstandige jongeren uit de jaren '60) draagt hij een warm hart toe, getuige zijn boek "Bericht aan de rattenkoning"(1966), dat over de provobeweging gaat.
Hij is ook enthousiast over het communisme op Cuba, dat hij bezoekt en waar hij president Fidel Castro ontmoet. ("Het woord bij de daad", 1968)
Na het zeer ontoegankelijke "De verteller" (1970), volgen er vanaf 1973 romans die - op verhaalniveau - veel eenvoudiger te begrijpen zijn. De veelgelezen boeken "Twee vrouwen" (1973) en "De aanslag"(1982) zijn daar voorbeelden van.
Al sinds zijn jeugd werkt Mulisch aan zijn filosofische studie "De compositie van de wereld", die in 1980 verschijnt. In dit boek onthult Mulisch de "wereldformule": een formule die alle verschijnselen uit verleden, heden en toekomst verklaart en met elkaar in verband brengt.
Daarnaast heeft Mulisch ook studies op andere gebieden (m.n. psychologie) gepubliceerd.
Mulisch is getrouwd en heeft twee kinderen; sinds kort (1992) heeft hij een buitenechtelijke zoon.
Recensies
1e recensie: geschreven door Ivan Sitniakowsky op 12 oktober 1985 in de Telegraaf.
‘Briljant spel met schijn en werkelijkheid.’
Ivan schrijft dat Mulisch zoals hij gewoonlijk doet ook hier weer de lezer zich in allerlei bochten moet wringen om het verhaal enigszins te begrijpen. Het resultaat van de ‘goocheltrucs, spiegeleffecten en de dubbele bodems’ is hier zeer goed: een goed verhaal.
Een verrassing is dat de hoofdpersoon familie van de bekende familie Bouwmeester, of Willem ook echt bestaat, wordt niet verteld.
Er wordt aan de hand van een kort stukje uitgelegd hoe ingewikkeld het boek is opgebouwd.
Dan vertelt Ivan dat het boek ook enkele minder ingewikkelde fases kent: Uli’s nachtelijke avontuur de nacht voor de generale repetitie en ook het interview is een rustpauze. Dit interview zet Uli wel in een ander daglicht: hij krijgt ineens een verleden door die affaire in de 2e wereldoorlog.
Soms citeert hij wel te veel tussen de regels door maar je ervaart t niet als storend.
2e recensie: geschreven door K.L. Poll op 11 oktober 1985 in het NRC Handelsblad.
‘Driedubbele maskerade van Harry Mulisch: Verslaafd aan overdaad.’
Poll vindt Mulisch maar niks, al een hele tijd. Dit komt omdat hij vindt dat Mulisch geen maat kan houden, hij weet niet waar en wanneer hij op moet houden.
Ook in ‘Hoogste Tijd’ gaat het volgens Poll weer verkeerd: de eerste zin van het boek al. Dan kan het nog goed gaan, maar Mulisch creëert al snel afstand tussen hoofdpersoon en schrijver en tussen hoofdpersoon en lezer, vooral door het hatelijke woord burgerlijk te gebruiken, en nog een keer, en nog een keer. Dan heeft Mulisch het voor Poll verprutst.
Daarbij rijmt Mulisch het hele verhaal aan mekaar door zogenaamd toevallige namen.
Als laatste zegt Poll dat een serieuze ondergrond ontbreekt en dat al die woordspelingen daarmee een buitengewoon kinderachtig iets wordt.
Hoofdstuk 3
FAMILIE
in onze straat op nummer tachtig
woont de familie van der Zee
Pa en Moe en zeven kinders
en ze hebben geen TV
Hebben nog hun eigen avond
heel gezellig, reken maar
boekie lezen, kaartje leggen
en wat praten met elkaar
Heten Jan, Piet, Klaas en Jannie
Rob, Ans, Ton, Marie en Han,
zijn geen ‘eigentijdse’ mensen
nee, dat niet…maar mňt dat dan?
(uit ‘Ontbijten met jou’ door Toon Hermans)
Ik vind dit gedicht bij het boek passen omdat het gedicht en het boek allebei over mensen gaan die niet eigentijds zijn. In allebei de gevallen zitten de mensen ’s avonds rustig thuis te praten of een spelletje te spelen.
mijn moeder is mijn naam vergeten,
mijn kind weet nog niet hoe ik heet.
hoe moet ik mij geborgen weten?
noem mij, bevestig mijn bestaan,
laat mijn naam zijn als een keten.
noem mij, noem mij, spreek mij aan,
o, noem mij bij mijn diepste naam.
voor wie ik liefheb, wil ik heten.
(uit ‘voor wie ik liefheb wil ik heten’ door Neeltje Maria Min)
Dit gedicht past bij het boek omdat allebei de hoofdpersonen graag genoemd willen worden dan wel graag bekend willen zijn.
Hoofdstuk 4
In het begin vond ik het wel een leuk boek, op een aantrekkelijke manier geschreven.
Later wordt het verhaal erg gecompliceerd, wat de leesbaarheid erg verlaagd en daarom ben ik dan ook niet zo positief over het hele verhaal, maar het is wel op een leuke en goede manier geschreven.
Dit verslag is bedoeld als naslagwerk, niet om plagiaat mee te plegen. Gebruik geschiedt op eigen risico. De verslagen op Scholieren.com zijn ingestuurd door middelbare scholieren (tenzij anders vermeld) en worden niet gecontroleerd op fouten. Heb je in dit verslag een fout gevonden of heb je een aanvulling? Laat het dan weten door een reactie te geven.
