Zit je in 4/5 havo en heb je een N&T of N&G profiel? Vul deze korte vragenlijst in over chemie-opleidingen en maak kans op 20 euro Bol.com tegoed.

Meedoen

Destination France! door Joseph F. Conroy

Beoordeling 7.6
Foto van een scholier
  • Vertaling door een scholier
  • 3e klas havo/vwo | 4639 woorden
  • 23 oktober 2012
  • 520 keer beoordeeld
  • Cijfer 7.6
  • 520 keer beoordeeld

Boek
Auteur
Taal
Nederlands
Vak
Eerste uitgave
1981
Pagina's
31

Boekcover Destination France!
Shadow
Destination France! door Joseph F. Conroy
Shadow
ADVERTENTIE
Ga jij de uitdaging aan?

Op EnergieGenie.nl vind je niet alleen maar informatie voor een werkstuk over duurzaamheid, maar ook 12 challenges om je steentje bij te dragen aan een beter klimaat. Douche jij komende week wat korter of daag je jezelf uit om een week vegetarisch te eten? Kom samen in actie!

Check alle challenges!

Voorwoord


Hallo! Ik ben Jean Lefort. Ik ben leraar Frans op een school in Montréal. Ik organiseer altijd een reisje naar Frankrijk met mijn leerlingen. Eerst gaan ze een paar dagen naar Parijs, dan werken ze in pleeggezinnen. Deze ervaring is de moeite waard.


Zien jullie de groep op de tekening? Het zijn de leerlingen van vorig jaar. De twee tieners die de krant lezen zijn Isabelle en Nicolas Durocher, de helden van ons verhaal. En nu gaat de reis beginnen!


1 Op het vliegveld Mirabel


Isabelle Durocher is zestien jaar. Haar broer Nicolas is vijftien jaar. Ze hebben allebei bruin haar en groene ogen. Het zijn goede leerlingen, en dit jaar bieden Mr en Mrs Durocher een beloning, namelijk een reisje naar Frankrijk. Ze zijn natuurlijk heel tevreden, omdat Frankrijk heel interessant is. Dit is normaal: driehonderd jaar geleden verliet de familie Durocher de kleine stad Colombelles in Normandië, en kwam in Canada wonen.


Vandaag, vrijdag tien juli, arriveren Isabelle, Nicolas en hun ouders op het vliegveld Mirabel. Ze gaan de andere leerlingen ontmoeten, die wachten met Mr Lefort.


- ‘Ah, goedenavond, meneer en mevrouw Durocher! Goedenavond, Nicolas! Goedenavond, Isabelle!’ zegt Mr Lefort. ‘Onze vlucht gaat om 20:30, ik heb jullie tickets voor het vliegtuig. Hebben jullie allemaal je paspoort? Goed, geef  jullie bagage af.’


- ‘Kan mijn kleine blauwe koffer blijven?’ vraagt Isabelle. ‘Het is een cadeau van mijn vader.’


- Oké, is goed, Isabelle. Het is handbagage. Je kunt je koffer meenemen in het vliegtuig.


Isabelle is tevreden omdat ze de koffer die haar vader haar gaf voor haar verjaardag erg leuk vindt. Ze zet de koffer naast haar neer.



De leerlingen nemen een vlucht van Air-France. Maar ze gaan niet met de eerste klas. Dat is te duur. Ze gaan met de economie-klas.


Isabelle luistert naar het advies van haar moeder. Achter haar benadert een dame in het blauw de groep. Ze maakt zich zorgen en kijkt rond. Ook, heel raar, heeft ze een blauwe koffer die veel lijkt op de koffer van Isabelle. Plotseling arriveren twee mensen en gaan in de richting van de dame. Ze ziet ze aankomen, ziet de koffer van Isabelle en snel legt ze haar tas aan de andere kan van de blauwe koffer. De dame gaat naar Mr Lefort en vraagt:


- Excuseer mij, meneer, daar in het raam staat toch een vliegtuig van TWA?


- Nee, mevrouw. Dat is een Air France.


- ‘Ah, oké,’ zegt de dame, ‘excuseer mij.’


Ze pakt haar koffer maar… Nee. Maar wat gebeurt er? Ze pakt de koffer van Isabelle. Maar de persoon heeft niks gezien. En toch is het geen toeval.



2 Het vertrek


Eindelijk horen de kinderen het bericht van hun vlucht:


- Attentie alstublieft. De passagiers van de bestemming Roissy-Charles-de-Gaulle zijn verzocht zich te melden bij deur nummer drie.


- ‘We gaan!’ zegt Mr Lefort.


Mr en Mrs Durocher glimlachen. Ze zijn een beetje verdrietig dat hun kinderen weggaan. Maar ze weten dat reizen de gedachten verbreedt.


Isabelle en Nicolas geven hun ouders een kus. Dan gaan de passagiers na elkaar in een lange gang. En Isabelle heeft de blauwe koffer van de mysterieuze vrouw meegenomen.


In de gang zien Mr en Mrs Durocher een bizar tafereel.  Er staan politieagenten om de vrouw in het blauw heen. Een inspecteur van de politie stopt de vrouw en pakt de koffer af. Maar is het de koffer die de politie zoekt?


Rechts is een man die de sluwe vrouw begrijpt. Hij kijkt en knikt met zijn hoofd. En ook hij verlaat de hal en loopt naar deur nummer drie.



De koffer die naar Parijs gaat is nummer zevenhonderdenzevenenveertig, blauw, wit en rood, mooi en comfortabel. Een stewardess staat bij de ingang en verwelkomt de passagiers. Isabelle zit naast het raam. Nicolas zit naast zijn zus en zijn Franse vriend.


- ‘Maar dit ticket is voor mevrouw Lebrun, meneer,’ zegt de stewardess. Ze blokkeert de ingang met haar arm.


- ‘U bent mevrouw Lebrun,’ zegt ze.


- Maar ik ben meneer Lebrun! Dit is een fout.


De stewardess aarzelt, dan zegt ze:


- Ik geloof u. Kom binnen alstublieft, meneer.



Een paar minuten later sluit de stewardess de deur van het vliegtuig. Nu moeten de riemen vast en is roken verboden.


Het vliegtuig rolt langzaam vooruit. Hij stopt bij de rand van de baan. De piloot luistert naar de bevelen van de verkeerstoren. Dan schreeuwen de motoren. En eindelijk… Ja, het vliegtuig klimt de hemel in als een enorme metalen vogel.



3 Op weg naar Frankrijk


- ‘Oh, kijk, Nicolas,’ zegt Isabelle. ‘Hier is de Saint-Laurent. Wat is hij mooi!’


- Ja, hij is inderdaad prachtig.


Het vliegtuig klimt meer en meer hoog in de lucht en vliegt naar de Atlantische Oceaan. Na een half uur van de vlucht is het etenstijd.


De stewardessen beginnen met het serveren van maaltijden op dienbladen. Als voorafjes zijn er cocktails voor volwassenen. De tieners nemen een fruitsapje of cola.


Op het dienblad ligt geroosterd kalfsvlees, erwten, puree, een salade, kaas en een broodje.


Mr Lefort neemt mineraalwater bij zijn diner. Zijn leerlingen nemen cola.


Als toetje is er chocoladetaart of ijs.


Na de maaltijd is er een film. Het is een komedie. In het vliegtuig heeft iedereen een koptelefoon. Isabelle luistert naar de radio, ze heeft een rap lied gevonden. Nicolas luistert naar rustige muziek. Dan kijkt Isabelle een film met passie. Hij is geweldig.


Meneer Lebrun loopt langs Isabelle, François en Nicolas. Hij stopt en kijkt naar de film. Langzaam opent hij het bagagevak dat boven hun plaatsen is en pakt een koffer, de koffer van Isabelle. Maar ze ziet het, laat hem aan Nicolas zien en ze schreeuwt:


- Hé, daar! Wat doe je met mijn koffer?


Een stewardess arriveert. Mr Lebrun is in verlegenheid gebracht, of hij is een goede acteur.


- Oh, neem me niet kwalijk, mevrouw. Is dit uw koffer? Het spijt me. Mijn dochter… eh… ze zei…


 Meneer Lebrun glimlacht naar de stewardess en gaat terug naar zij plaats. De stewardess zet de koffer terug in het bagagevak. Isabelle kijkt naar Nicolas.


- ‘Die man reist alleen,’ zegt Isabelle. ‘Waarom praat hij over zijn dochter?’


- ‘Maar, Isabelle,’ zegt Nicolas, ‘Hij reist alleen, wat wil hij zoeken in je koffer?’


Isabelle lacht:


- Ik weet het niet, maar het is inderdaad vreemd.



4 De aankomst in Roissy


De leerlingen hebben een nacht doorgebracht in het vliegtuig. De Boeing heeft de Atlantische Oceaan overgestoken. Wanneer de zon eindelijk opkomt, nadert het vliegtuig Europa.


Even later begint het vliegtuig aan de landing naar het vliegveld Roissy-Charles-de-Gaulle.


Hij land als een veer en stopt.


- ‘Dames en heren, welkom in Frankrijk,’ zegt een stewardess. ‘We wensen u een prettig verblijf. Vergeet uw handbagage niet uit de vakken boven u te halen.’


De leerlingen zijn blij het vliegtuig te verlaten. De reis is lang geweest.


- ‘Nu gaan we onze koffers zoeken en door de douane,’ zegt Mr Lefort.


-  ‘Goedendag, meneer,’ zegt Mr Lefort tegen de douanebeambte wanneer de groep arriveert bij de douane.


- ‘Heeft u niets aan te geven?’ vraagt de douanebeambte.


- Nee, ik ben leraar Frans in Canada en dit zijn mijn leerlingen.


- ‘Ah, jullie zijn op vakantie, hè?’ vraagt de douanebeambte glimlachend en hij doorzoekt de paspoorten.


- Ga maar. En fijne vakantie!


Hier passeert Isabelle de douane met de kleine blauwe koffer.


De leerlingen vinden nu de aankomsthal van het vliegveld. Mr Lefort zoekt de gids van het reisbureau Avontuur-Frankrijk.


- ‘Taxi, mevrouw?’ vraagt een chauffeur van een taxi en hij pakt de twee koffers van Isabelle.


- ‘Maar nee, helemaal niet. Laat die koffers los,’ schreeuwt Isabelle.


Maar de chauffeur van de taxi gaat verder naar de uitgang. Hij stopt niet.


- ‘Even wachten alstublieft,’ zegt Mr Lefort op een ernstige toon.


Hij stopt de man en pakt de koffers van Isabelle terug. De chauffeur van de taxi is niet verrast. Hij haalt zijn schouders op en loopt weg.


- ‘Wat raar!’ zegt Isabelle.


- ‘Ja, en kijk daar,’ zegt Nicolas. ‘De chauffeur van de taxi praat met Mr Lebrun.’


- Met wie?


- De man die jouw koffer probeerde te pakken in het vliegtuig.


- ‘Dat is dat, hier is onze gids. Ga!’ schreeuwt Mr Lefort.


De tieners pakken hun koffers en ze lopen naar de auto.


Terwijl ze in de bus zitten naar Parijs ziet Nicolas dat een taxi met twee mannen erin ze volgt. Hij onderkent dat het Mr Lebrun en de taxichauffeur zijn.



5 Het hotel Bonaventure


Een uur later arriveren Mr Lefort en zijn leerlingen bij het hotel Bonaventure op nummer 16 in straat Rocroy, bij de boulevard Magenta. Het is een klein hotel, simpel en verwelkomend.


De leerlingen van Mr Lefort stappen uit de bus. Hun chauffeur zegt om half zeven, en de Canadezen gaan het hotel binnen.


Bij de receptie worden ze door de baas opgewacht. Hij is aardig en hij kent Mr Lefort goed.


- ‘Ah, meneer Lefort,’ zegt hij, ‘ik ben blij je te zien. Gaat het goed?


- Ja, meneer Chaudet, het gaat goed. Zijn onze kamers klaar?


- Ze zijn klaar. De jongens hebben een verdieping op de derde etage en de meisjes op de tweede. Is dat goed?


- Ja, perfect. Oké, wij gaan naar onze kamers. We zijn allemaal moe na zo’n lange reis.


- ‘Natuurlijk,’ antwoordt Mr Chaudet. ‘Volg mij alsjeblieft.’



De kamer voor de vier meiden is leeg. Zijn drie grote ramen geven een uitzicht op de straat Rocroy. Er zijn vier bedden in de kamer, maar ook een wastafel, twee leunstoelen, een tafel en twee kasten.


- ‘Dames,’ zegt Mr Chaudet, ‘De badkamer is aan het eind van gang en het toilet is naast de deur.’


Mr Chaudet geeft de sleutel van de kamer aan Caroline en hij gaat naar de derde etage met de jongens.


De meisjes beginnen met het uitruimen van hun koffers. Isabelle kan de kleine blauwe koffer niet openen.


- Anne, help me, alsjeblieft.


Anne probeert de koffer ook te openen maar het lukt niet.


- ‘Je hebt de verkeerde sleutel,’ zegt Caroline. ‘Ga je broer zoeken. Hij heeft hem misschien.’


Isabelle begrijpt het niet. Ze weet zeker dat het de goede sleutel is maar ze gaat snel naar de derde etage en klopt op de deur van de jongens.


- ‘Nicolas, ik kan mijn koffer niet openen,’ zegt Isabelle als haar broer de deur opent. ‘Heb je mijn sleutel niet toevallig meegenomen?’


- ‘Nee, ik heb alleen de sleutel van mijn koffer,’ antwoordt Nicolas.


Dan gaan Nicolas en zijn vrienden naar beneden en proberen de koffer te openen. Zonder succes.


- ‘Ga beneden naar de receptie,’ zegt Isabelle. ‘Ik ga vragen aan Mr Chaudet de koffer te openen.’


Op de begane grond legt Isabelle haar probleem uit. Meneer Chaudet probeert de koffer te openen, dan roept hij zijn zoon. Maar ze kunnen de koffer niet openen.


- ‘Ik begrijp het, jongedame,’ zegt Mr Chaudet. ‘Het is onmogelijk. Maar dat doet er niet toe. Laat de koffer hier. Ik ken een specialist, hij is slotenmaker.’


Isabelle en Nicolas bedanken Mr Chaudet en gaan naar de trap.


- ‘Nicolas, kijk,’ roept Isabelle. ‘Daar, bij de deur van het hotel. Het zijn die twee mannen, het is Mr Lebrun en de chauffeur van de taxi!’


- ‘Het is raar,’ zegt Nicolas, ‘maar dit is waarschijnlijk de kans. We gaan ons voorbereiden. Ons bezoek aan de stad begint over een uur.’



6 Parijs


Het is half elf. De bus arriveert voor het hotel. De chauffeur komt Mr Lefort en zijn leerlingen zoeken.


- ‘Schiet op,’ zegt Mr Lefort. ‘Parijs wacht op ons. Gordels vast in de bus.’


De tieners zijn een beetje moe maar ze zijn niet naar Parijs gekomen om in een hotel te blijven.


Dan gaan ze in de bus zitten bij de plaatsen bij de ramen.


De bus start langzaam. De gids pakt de microfoon en vertelt over de monumenten terwijl de bus door de oude straten van het oude Parijs rijdt.


Vanuit het hotel gaat de bus naar het Plein van de Republiek, gaat rechtsaf naar de boulevard Sint-Martin, dan gaat hij naar links, komt langs de boulevard Capucines en passeert de Opera.


De leerlingen zijn tevreden. Hun leraar Frans had het al over Parijs gehad. Maar nu ontdekken ze de Lichtstad in het echt.


De bus stopt op het grote Place de la Concorde, bij het Petit Palais. De hele groep gaat naar beneden om foto’s te nemen.


De bus gaat verder naar de Champs-Elysées en stopt bij l’Arc de Triomphe. Isabelle profiteert van deze nieuwe stop om nog meer foto’s te nemen en het uitzicht te bewonderen vanuit de top van l’Arc de Triomphe. Een kwartier later keert ze terug naar de bus. Het bezoek aan Parijs gaat verder.


- ‘Dit is ons eerste bezoek aan Parijs, zoals jullie weten,’ zegt Mr Lefort. ‘Vandaag zien jullie de belangrijke monumenten. Dan gaan jullie nog een keer de plaatsen bezoeken die jullie interessant vonden.’


Op de straten zijn er veel auto’s. De bus rijdt langzaam naar de Seine, gaat over de brug van Jena en… Daar is de Eiffeltoren!


De leerlingen gaan snel naar beneden en stoppen. Ze kopen kaartjes en nemen de lift samen met veel andere toeristen.


Op de tweede etage bewonderen ze de stad en nemen foto’s, heel veel foto’s.


- ‘Dat is de Invalides,’ zegt Nicolas.


Hij laat Isabelle een monument aan de rechterkant zien. De Invalides is het graf van Napoleon.


Ze blijven twintig minuten op de tweede etage. Dan nemen Isabelle, Anne en Nicolas de lift en gaan naar de derde etage.


- ‘Brr!’ schreeuwt Anne. ‘Wat is dit hoog! Kijk, de bussen zijn ook zo klein als insecten.


- ‘Dit is te hoog voor mij,’ zegt Isabelle. ‘Ik ga terug naar beneden. Gaan jullie mee?’


Drie kwartier later gaan ze terug naar de bus en zijn chauffeur. De Eiffeltoren is echt ongelofelijk!


De bus trekt op, gaat langs de Quai Brandi, dan langs de Quai d’Orsay. De leerlingen zien rivierboten in de Seine maar ook bruggen, boekhandelaren in de haven…



Ze steken de Pont Neuf over en arriveren in l’Ile de la Cité. De chauffeur rijdt langs de haven Orfèvres en stopt bij het kathedraal Notre-Dame.


De jongeren besluiten naar één van de oude torens van het kathedraal te gaan. Ze hebben een magnifiek uitzicht over Parijs. Anne wil graag de kathedraal van binnen bekijken en de ramen zien.


Na het bezoek aan de kathedraal gaan ze naar de linkerkant van de rivier en volgen de boulevard Saint-Michel – de Boul’ Mich’, zoals ze hier zeggen. Mr Lefort stopt bij een klein restaurant dat hij goed kent omdat hij weet dat zijn leerlingen honger hebben.


- ‘We lunchen hier,’ zegt hij.


In het restaurant worden ze al opgewacht. De leerlingen nemen een biefstuk, friet en cola.





Na de maaltijd maken ze een wandeling door de buurt, en dan gaan ze terug naar de bus. Het is kwart over vier wanneer ze bij het hotel aankomen. Ze zijn moe maar tevreden. Wat een mooie stad!


- ‘Ga een beetje rusten,’ zegt Mr Lefort. ‘Vanavond gaan we weer naar buiten.’


De meisjes komen aan bij de deur van hun kamer en… maar wat is hier gebeurd? Hun deur is niet langer gesloten met het slot!


- ‘Het is jouw schuld, Anne!’ zegt Caroline. ‘Jij bent als laatste weggegaan, zoals gewoonlijk, en je let nooit op…’


-  Nee, helemaal niet! Ik weet zeker dat ik de deur dicht heb gedaan…


Anne stopt het gesprek. Wanneer Isabelle de deur van hun kamer open doet, zien de meisjes een vreselijk tafereel. En ze blijven staan, met hun mond open.



7 Een kamer vol wanorde


Isabelle, Anne, Caroline en Suzanne kijken hun kamer in. Ze zijn verbaasd. Alles is een puinhoop. Er zijn kleren en spullen overal: op de bedden, op de meubels en op de vloer. Wat een puinhoop!


- Wat is hier gebeurd? Waren dat de jongens…?


- ‘Onmogelijk, Isabelle,’ zegt Caroline. ‘Ze waren allemaal samen met ons op reis.’


In die tijd arriveert Mr Lefort komt met de informatieboekjes.


- ‘Wat gebeurt er, dames?’ vraagt hij. ‘Wat doen jullie in de gang?’


- ‘Kijk naar onze kamer, meneer,’ zegt Suzanne, de jongste van de meisjes, ‘een enorme puinhoop.’


Mr Lefort is heel verrast wanner hij de kamer in kijkt: misschien waren er dieven?


- Kijk goed naar jullie koffers. Maak een lijst met spullen die jullie niet meer kunnen vinden. Ik ga met Mr Chaudet praten.



Maar het vreemde is dat alles er is; niets ontbreekt.


Mr Chaudet belt de politie. Tien minuten later arriveert de politie.


Isabelle en Nicolas zitten in de woonkamer van het hotel. Isabelle begrijpt eindelijk hun avontuur.


- ‘Nicolas,’ zegt ze. ‘Weet je nog, die dame op het vliegveld?’


- Ja, wat is daarmee?


- En ook Mr Lebrun in het vliegtuig? En ook de chauffeur van de taxi in Roissy?


- Wat wil je zeggen, Isabelle?


- Het is eenvoudig. Het is mijn blauwe koffer! Lebrun, de chauffeur, wat zoeken ze? Mijn koffer natuurlijk. Maar het is misschien niet mijn koffer.


- Maar van wie is dan deze koffer?


- Van de dame op het vliegveld. Snel, laten we naar Mr Chaudet gaan.


Isabelle en Nicolas rennen naar de receptie, waar ze Mr Chaudet zoeken.


- Kunt u mijn koffer geven, alstublieft, meneer. We gaan een slotenmaker zoeken.


Meneer Chaudet laat ze de winkel van de slotenmaker zien, volgens plan.


Isabelle en Nicolas verlaten het hotel en draaien naar links. Op de straat wacht Mr Lebrun in een zwarte auto met de taxichauffeur. Hij geeft een signaal en de auto start.



8 Gevaar in de metro


Isabelle en Nicolas lopen de straat Rockroy uit naar de boulevard Magenta. Er zijn best veel mensen op de straat en de twee tieners kunnen de slotenmaker niet vinden.


Op de hoek van de straat ziet Isabelle een dame. Het is de vrouw van het vliegveld.


- ‘Nicolas, kijk naar die vrouw,’ zegt Isabelle.


Maar Nicolas hoort het niet. Hij kijkt achter zich.


- Laten we ons haasten, Isabelle. Een auto volgt ons en in de auto zijn Mr Lebrun en de chauffeur.


De vrouw geeft een teken, de twee mannen komen uit de auto en gaan naar Isabelle en Nicolas. Ze zien er dreigend uit.


- ‘Kom snel, Nicolas,’ zegt Isabelle. ‘Kijk, er is een metrostation op de hoek van de straat.’


En ze rennen naar de ingang van de metro. De vrouw en de twee mannen volgen ze. Isabelle en Nicolas dalen snel de trap af. Maar waar gaan ze nu heen?


Beneden aan de trap zijn loketten. Isabelle zoekt geld in haar zak en Nicolas koopt snel twee tickets. Ze rennen naar het perron.


- ‘Een agenda te duur, Nicolas,’ zegt Isabelle.


- ‘Luister,’ antwoordt Nicolas, ‘We hebben niet genoeg tijd!’


Isabelle en Nicolas komen bij het perron aan.


- ‘We hebben geluk,’ zegt Isabelle, ‘hier is de metro.’


Het is een metro op lijn 5. Isabelle leest de tekst: BESTEMMING: ITALIË.


Ze gaan de tweede aanhanger van de metro in. De metro is klaar om te vertrekken. Er klinkt een geluid en de deuren sluiten.


Isabelle en Nicolas zien niet dat de twee mannen en de dame ook de metro in zijn gegaan en ze zijn in de derde aanhanger, achter de metro waar Isabelle en Nicolas in zijn. En de drie personen weten goed dat de twee tieners de blauwe koffer hebben. De metro gaat door een lange tunnel.


Nicolas is tevreden, hij denkt dat hun drie achtervolgers er niet zijn. Maar Isabelle is ongerust. Ze kijkt om zich heen, dan naar de deur.


Terwijl de twee tieners de Republiek uit gaan, ziet Isabelle meteen de twee mannen uit de auto. Snel! Ze pakt de arm van Nicolas en beginnen ze te lopen en volgen ze de borden UITGANG. Ze lopen naar een ander perron. De metro is er al.


- ‘Snel, Nicolas,’ zegt Isabelle. ‘Naar binnen! Ze zijn vlak achter ons.’


Isabelle en Nicolas bestijgen het rijtuig. De deuren sluiten onmiddellijk. De metro verlaat het station. Isabelle ziet dat de twee mannen en de vrouw te laat bij het perron arriveren en ze zijn woedend.



Bij het station Châtelet veranderen Isabelle en Nicolas van metro. Ze nemen de richting naar De Courneuve en arriveren bij het station Opéra.  Niemand volgt hen.


De twee jonge mensen komen bij een metro. Nicolas herkent l’Opéra. Op de l’Opéra zijn veel rijtuigen en veel voorbijgangers. Isabelle ziet telefooncellen. – Snel, Nicolas, we gaan Mr Lefort bellen. Je moet…


Maar Nicolas is al in de cel. Hij heeft het nummer van het hotel Bonaventure.


- Hallo! De kamer van Mr Lefort alstublieft. Hier is Nicolas Durocher, één van zijn leerlingen.


Isabelle pakt de hoorn. Ze legt de situatie aan haar leraar uit.


- ‘Luister,’ zegt Mr Lefort, ‘Jullie zijn dicht bij de grote winkel Les Galeries Lafayette. Dat is op de boulevard Haussmann. Koop een grote koffer. Doe de kleine erin. Neem dan de metro en ga naar het station Cité. Ik wacht daar op jullie. Oké?’


- ‘Ja, oké, Mr Lefort,’ zegt Isabelle, ‘over laten we zeggen een half uur, als we snel zijn. Maar als je daar op ons wacht, geen probleem.’



9 Notre-Dame van Parijs


In de Galeries Lafayette koopt Isabelle een grote zwarte koffer met de reischeques die ze in haar zak had. Dan nemen Isabelle en Nicolas een metro van lijn 3 naar het station Sébastopol. Daar stappen ze over en gaan richting Porte d’Orléans. Ze gaan naar het station Cité. Mr Lefort wacht daar bij de uitgang. Hij is tevreden hierover.


- ‘Volg mij,’ zegt hij. ‘Ik heb een vriend die met jullie wil praten.’


Even later arriveren Mr Lefort, Isabelle en Nicolas op de plaats voor de kathedraal Notre-Dame.


- ‘Ik stel jullie voor aan inspecteur Coquelin,’ zegt Mr Lefort. ‘Hij is van de politie.’


- Goedendag, dame en meneer. Ga even het kathedraal in, alstublieft. Dan gaan we de deze kleine blauwe koffer openen.


In de kathedraal is het erg somber. Er zijn weinig mensen. De inspecteur legt de koffer op tafel, voor de deur. Hij gebruikt een loper om de koffer open te maken en na één of twee minuten… is de koffer open.


In de koffer zijn militaire plannen en documenten van de OTAN. Er zijn ook geheime dossiers van Defensie van Europa.


- ‘Wow!’ zegt Nicolas, zeer verrast.


- ‘Luister,’ zegt de inspecteur, ‘Dit is zeer ernstig. Ik neem deze koffer mee. Jullie gaan terug naar jullie hotel en wacht op mij!


Mr Lefort, Isabelle en Nicolas vinden dat goed. Ze nemen afscheid van de inspecteur en gaan weg. In de metro zeggen ze niet veel, ze weten alles al.



Bij het hotel verwacht meneer Chaudet ze bij de receptie.


- Er is een bericht voor u, jongedame.


Isabelle neemt het blauwe papier en leest:


Ik heb jullie koffer. Breng mijn blauwe koffer naar het café de Odéon, vanavond om acht uur. Kom met een vriend als je dat wilt, maar niet met de politie!


- Lees dit bericht. Wat gaan we doen?


- ‘We bellen inspecteur Coquelin,’ zegt Mr Lefort.


De inspecteur begrijpt het meteen. Hij belooft een andere koffer mee te nemen om acht uur.


- ‘Super,’ zegt Isabelle. ‘We gaan spioneren!’


- ‘Maar de afspraak bij het café is misschien gevaarlijk,’ zegt de inspecteur. ‘We zorgen voor agenten voor jullie bescherming, maar jij moet het doen.’


Isabelle en Nicolas accepteren deze gevaarlijke missie. Wat een avontuur!



10 De afspraak met de spionnen


Het is acht uur, Isabelle en Nicolas zitten op het terras van het café Odéon. Isabelle heeft de blauwe koffer op tabel gelegd. Het is de valse koffer. Hij ziet er net zo uit als de blauwe koffer van de dame. De over arriveert.


- ‘Een koffie voro mij, alstublieft,’ zegt Nicolas.


- ‘En een thee voor mij,’ zegt Isabelle.


- ‘Goed,’ zegt de ober.


- Nicolas! Kijk naar de vrouw die uit de zwarte auto stapt. Het is haar!


Ondanks dat Isabelle weet dat de politieagenten op het terras zitten is ze bang. Nicolas is ook bang want hij heeft de twee mannen uit de auto zien stappen.


De dame aarzelt. Ze kijkt naar links en naar rechts. Dan gaat ze tevreden naar de twee jonge mensen. Ze draagt ook een blauwe koffer.


- ‘Hallo,’ zegt ze. ‘Dit is uw koffer, jongedame. Ik wil je zeggen dat ik een revolver in mijn zak heb, voor het geval van nood…’


- ‘Maar mevrouw!’ zegt Isabelle. ‘Waarom?’


- Hou je mond! En geef mij die koffer die op de tafel ligt, alstublieft. Niks zeggen. Jij, jongeman, neem de koffer die ik draag… hier… dankjewel. En nu blijven zitten.


De dame verlaat het terras langzaam. Isabelle en Nicolas zien de politieagenten op de straat. Ze zien ook een politieauto snel naderen op dat moment.


- ‘Snel!’ schreeuwt Nicolas. ‘Op het terras!’


Dan begrijpt de dame het, en ze rent en springt de zwarte auto in. De chauffeur wacht niet. De auto start snel op, met de rechterdeur open. De politieagenten volgen de auto en een politieauto probeer de route te blokkeren. Maar het is te laat, de auto van de spionnen is al te ver.


Isabelle en Nicolas hebben moeite kalm te blijven. De inspecteur Coquelin arriveert. Hij glimlacht naar de jonge mensen.


- ‘Dit is dom, meneer, want de spionnen…’ begint Isabelle.


- Maar nee, jongedame. U weet goed dat het niet de goede koffer is. Maar ze denken dat ze de echte documenten van de OTAN hebben, de echte plannen.


- ‘Maar wat zit er dan in deze koffer, meneer?’ vraagt Nicolas.


- Oh, het zijn documenten, maar de documenten zijn nep. Alle plannen zijn ook nep.


Isabelle en Nicolas zeggen niets. De politie speelde een goede ronde tegen de spionnen!


- ‘Willen jullie een ijsje?’ zegt inspecteur Cosquelin. ‘Ik nodig jullie uit. De France politie is jullie veel schuldig. Jullie zijn heel dapper geweest.’

REACTIES

Log in om een reactie te plaatsen of maak een profiel aan.

H.

H.

heel erg nuttig,
echt bedankt,
weer een boekje niet hoeven lezen ;)

9 jaar geleden

Y.

Y.

Heel heel heel erg bedankt!! Kwam er iets te laat achter dat ik een boekverslag moest maken Frans en je hebt me goed geholpen!! :)

9 jaar geleden

P.

P.

Ty gast

8 jaar geleden

K.

K.

WAUW, echt mooie verhaal, ik doe lezen voor die plezier gister. Ik vinden het echt leuke verhaal. Ook raaken mij het.

8 jaar geleden

A.

A.

Leuke verhaal?

8 jaar geleden

C.

C.

Jow, bedankt man! :D

8 jaar geleden

S.

S.

Ja ik doe deze ook graag lezen man. Ik helemaal hebben uitgelezen. ZO veel raakte mij die verhaaltje.

8 jaar geleden

A.

A.

Die verhaaltje?

8 jaar geleden

J.

J.

bedankt he

8 jaar geleden

D.

D.

In welk deel van de stad speelt het zich vooral af?

8 jaar geleden

K.

K.

ze is dix-sept, zeventien, niet zestien...
voor de rest goed, denk ik....

8 jaar geleden

J.

J.

toppertje

8 jaar geleden

I.

I.

Bedankt je hebt me erg geholpem :D

8 jaar geleden

L.

L.

Heel erg bedankt! Namens mn hele klas denk ik

8 jaar geleden

R.

R.

Hallo,

Ik heb slechts een deel van de samenvatting gelezen en ben al 3 foutjes tegengekomen. (Voorwoord: dit jaar! niet vorig jaar, 17 jaar is Isabelle en niet 16 en waarschijnlijk wonen ze bij de gastgezinnen en niet werken) Ik ga er toch nog gebruik van maken!

Bedankt!

8 jaar geleden

F.

F.

Bedankt, weer even m'n geheugen opgefrist voor een toets van morgen. Toppie!!

8 jaar geleden

E.

E.

thanks bro

7 jaar geleden

I.

I.

Thanks! Wel een paar kleine foutjes ontdekt (naast de fouten die al genoemd zijn. Waaronder deze: je vertaalt ''mais PERSONNE N'a rien vu'' als ''de persoon'', dit moet zijn ''niemand''.

7 jaar geleden

J.

J.

Bedankt, had echt geen zin om het te lezen

6 jaar geleden

A.

A.

Super erg bedankt! Nu hoef ik dat boekje ook niet meer te lezen:)

6 jaar geleden

T.

T.

Dank je wel voor de samenvatting! Er zit wel een foutje aan het einde van hoofdstuk 2, er staat namelijk dat de koffer nummer 777 is maar dat is het vliegtuig.

5 jaar geleden

J.

J.

……………………………………….¸„„„„
…………………….…………...„--~ ( ?° ?? ?°).'
………….…………………… („-~~-„¸_….,/ì'Ì
…….…………………….¸„-^"¯( ?° ?? ?°) ¸-¯"¯/'
……………………¸„„-^"¯ ( ?° ?? ?°)( ?° ?? ?'¸„„,-"
**¯¯¯'^^~-„„„----~^*'"¯ ( ?° ?? ?°)( ?° ?? ?°)( ?¸-"
( ?° ?? ?°)„-^" : ( ?° ?? ?°)( ?° ?? ?°)( ?° ?? ?°)( ?„-"
( ?° ?? ?°)( ?° ?? ?°)( ?° ?? ?°)( ?° ?? ?°)( ?° ¸„-^¯
( ?° ??( ?° ?? ?°)( ?° ?? ?°)( ?° ?? ?°) ¸„„-^¯
:.' : : ' ( ?° ?? ?°)( ?° ?? ?°)¸„„-~"
( ?° ?? ?°):"-„""***/*'ì¸'¯
:.' ?° ?? ?:"-„ ( ?° ??
.( ?° ?? ?°)( ?° ?? ?°)( ?° ,
( ?° ?? ?°)( ?° ?? ?°)( ?° ? 'Ì
( ?° ?? ?°)( ?° ?? ?°)( ?° ??/
"-„_::::_„-*__„„~"

5 jaar geleden

F.

F.

Haha dit heb ik ooit in de 3e gemaakt en volgens mij staan er wel wat fouten in, maar het is beter dan het hele boek in het Frans lezen ;)

5 jaar geleden

M.

M.

Super goede samenvatting! Echter paar foutjes..!
1. (voorwoord) dit jaar niet vorig jaar
2.(hoofdstuk 1) Isabelle is 17, geen 16
3. (hoofdstuk 2)koffer is nummer 777? Het is: het vliegtuig is nummer 747
4. je vertaalt: personne n'ai rien vu als de persoon? Het betekent: niemand

4 jaar geleden

Andere verslagen van "Destination France! door Joseph F. Conroy"