Ben jij weleens opgelicht?

Wij doen onderzoek naar online oplichting onder jongeren. Vul de vragenlijst in (ca 5 min) en maak kans op een Bol.com bon van 25 euro (echt waar!)

cultuur h28,29,30

Beoordeling 7.5
Foto van een scholier
  • Samenvatting door een scholier
  • 3e klas vwo | 1655 woorden
  • 19 juni 2016
  • 2 keer beoordeeld
Cijfer 7.5
2 keer beoordeeld

H28

De Romeinse senator Marcus Porcius Cato eindige elke redevoering in de senaat met: Ceterum censeo Carthaginem esse delendam, overigens ben ik van mening dat Carthago verwoest moet worden. Omdat Carthago zich op economisch gebied snel herstelde na 2 oorlogen verloren te hebben. Masinissa, een bondgenoot van de Romeinen in Afrika, zorgde voor een 3e Punische oorlog in 149 v Chr.

De carthagers hadden geen enkele kans de oorlog te winnen. De kleinzoon-door-adoptie van Scipio Africanus, de man die Hannibal verslagen had en gestorven is in 183 v. Chr, werd aanvoerder van de Romeinse troepen. Hij heette net als zijn grootvader Publius Scipio, om ze te onderscheiden heet grootvader Scipio Maior en de kleinzoon Scipio Minor. Scipio Maior had tijdens zijn expeditie in Spanje een meisje buitgemaakt, hoewel hij zich aangetrokken voelde, hield hij haar niet voor zich zelf, maar gaf haar aan haar verloogde terug, in ruil dat zij een vriend van de Romeinen werden.

Scipio Minor gaat in 146 v Chr. de 6 dagen lang durige strijd met Carthago aan. Na gewonnen te hebben, straften ze Carthago vreselijk. De stad werd in brand gestoken (deze brand duurde 2 weken), ze spraken vervloekingen uit, ze strooiden zout op de bodem, opdat er nooit meer iets op Carthaagse bodem zou groeien en ze verkochten de inwoners als slaven. Het overige gebied hoorde nu bij het Romeinse rijk, als provincie Africa. Een provincie/provincia werd bestuurd zoals het voor de bezetting was, maar het werd wel onder toezicht gesteld van Romeinse gouverneur. Hoe meer de bevolking zich aanpaste, hoe meer zij zelf mocht regelen. In elke provincia waren aparte regelingen, echter was 1 ding hetzelfde: ze waren allemaal hoge belasting verschuldigd aan de Romeinen. Een provincia werd bestuurd door een consul of praetor, omdat alleen deze topambtenaren een imperium hadden, bevoegdheid om een leger aan te voeren. Toen er teveel provincia waren werden consuls en praetoren, na hun ambtsperiode als pro-consul of pro-praetor ingezet. De gouverneur van een provincia was dus een oud-consul/oud-praetor. Maar waarom wilde mensen dit worden? Het kost namelijk veel geld en je verdient er niets mee. Het waren ereambten (honores). Je moest flink veel geld hebben om zo’n functie te kunnen uitoefenen. Door een gouverneur had je de kans om weer uit de rode cijfers te komen. Ook werden (bijna) alle rijkdommen van een provincia naar Rome verscheept, zoals graan, wijn, olie, etc. Veroverde gebieden waar zoveel mogelijk winst gehaald wordt, noem je een wingewest.

Scipio Minor heeft ook veel geholpen aan het culturele leven van Rome. Hij bewonderde de Griekse cultuur, de Grieken hadden en hoog ontwikkelde geestelijke en artistieke cultuur. De Grieken bewonderden vooral de militaire kunsten van de Romeinen. Aan de ene kant bewonderden ze elkaar, maar het zorgde ook vaak voor onbegrip of minachtig voor elkaar mentaliteit. De eerste keer dat de Grieken en Romeinen met elkaar in contact kwamen is tussen 350 en 250 v Chr. Door handelsmotieven en overbevolking waren veel Grieken al uit Griekenland verhuisd. In Zuid-Italië waren zoveel Griekse vestigingen dat het Magna Graecia, groot Griekenland genoemd is. Een belangrijk gevolg van deze ontmoeting tussen de Grieken en Romeinen is dat de Romeinse literatuur is ontstaan. De Romeinen maakte pas kennis met de Griekse cultuur toen een slaaf het epos Odyssee van Homerus in het Latijn vertaalde. 146 v Chr. werd Griekenland een Romeinse provincia. De Romeinen hadden zoveel bewondering voor de Grieken, waardoor Athene zelfs de status van vrije stad kreeg.

Vele Griekse intellectuelen, kunstenaars en kooplieden vestigden zich in Rome. Polybius, een Griek en boezemvriend van Scipio Minor, schreef uit bewondering voor de Romeinen over de geschiedenis voor Rome. Hij was van grote betekenis voor de verdere ontwikkeling van de Romeinse cultuur.

Het was een bijzondere vriendschap, hoewel de Romeinen de Grieken bewonderden, hadden ze veel moeite met de mentaliteit. Graeculi (Griekjes) werden ze ook wel genoemd (scheldnaam). Cato hield niet van de Griekse mentaliteit, maar ook niet met hun kennis en wetenschap. Toch werd Grieks erg belangrijk. Alle Romeinse jongens leerden Grieks spreken en lazen de werken van grote Griekse schrijvers. Ook bezochten ze de scholen van beroemde Griekse filosofen buiten Italië. Grieks werd zelfs de taal van de culturele elite. De Griekse en Romeinse beschaving heeft de basis gelegd voor de ontwikkelijking van de West-Europese cultuur.

 

H29

In 140 v Chr., na 3 Punische oorlogen hebben de Romeinen veel landen rondom de Middellandse Zee. Rijken mensen genoten van de winsten van de provincia. Armen konden dit niet betalen. Na 3 oorlogen vechten waren ze of gestorven of ze kwamen terug naar hun boerderij en troffen hun akker vervallen aan, waardoor ze niet genoeg geld hadden om de mooie winsten te kunnen betalen. De arme boeren moesten hun landje verkopen aan de rijke grootgrondbezitters. De rijke boeren werd steeds groter en rijker door het land van arme boertjes op te kopen en het te laten onderhouden door slaven uit de provincia. De “enige” manier waardoor ze konden overleven was zich als cliens onder bescherming van een rijke Romein te stellen. De arme boeren (proletariërs à van proles=kinderen, omdat ze alleen hun kinderen hadden als bezit) en moesten dan stemmen op de rijke Romein die hen verzorgde in de volksvergadering.

 

Tiberius en Gaius Gracchus, uit de kring van nobiles (regenten) en zonen van Cornelia (de vrouw van Scipio Africanus Maior) waren de eerste die de proletariërs uit het diepe wilden halen. Nobiles vormden de heersende klasse, die was samengesteld uit patriciërs (geboorteadel) en rijke plebejers. Waarom juist zij opkwamen voor de armen, is waarschijnlijk door hun bijzondere moeder. (zie herhaaltekst 28B)

Tiberius Sempronius Gracchus, in 133 v Chr gekozen tot volkstribuun, diende de akkerwet (lex agragria) in

(een wet die zegt dat de grootgrondbezitters een stuk van hun land moeten afstaan aan de armen).

Hij deed dit meteen bij de volksvergadering, dit was erg ongebruikelijk en hierdoor was de senaat woedend.

De wet werd aangenomen, maar veroorzaakte onrust in de stad. Tijdens gevechten werd Tiberius gedood met 300 van zijn aanhangers en in de Tiber gegooid, omdat hij gezien werd als landverrader. Hierdoor viel de nobiles uiteen. Deze werden opgedeeld in populares (de groep die hun wetten meteen bij de volksvergadering neerlegt) en nobiles/optimates (deze legde hun wetten eerst voor aan aan de senaat).

Gaius Gracchus werd in 123 v Chr. volkstribuun. Hij ging verder met de akkerwet van zijn broer en diende een korenwet(lex frumentariaà zorgde ervoor dat het arme volk goedkoop graan kon kopen) in. Ook wilde hij de arme boeren land geven in veroverd gebied buiten Italië. Veel mensen waren het met Gaius eens totdat hij voorstelde om Romeins burgerrecht te geven aan bondgenoten in Italië. De rijke wilden hun macht niet delen en de arme hun koren niet. Gaius moest zich terugtrekken op Aventijn. Zijn lijk is in de buurt van de Tiber gevonden en hij heeft zich zelf laten doden door een slaaf.

 

Een taak van de rijke dames in huis was de leiding hebben over de huishouding en het beheer van de familiebezittingen. Ook werd de opvoeding van de kinderen tot de taak van de vrouw des huizes(matrona)gezien. De jongens gingen naar school en de meisjes leerden thuis typische vrouwen dingen. Een gezin (familia) bestond uit ouders, kinderen, schoondochters, kleinkinderen en ongetrouwde tantes. Ook werden de slaven van het huis tot de familia gerekend. Er waren nog geen winkels zoals er nu zijn. Haast alles werd thuis gemaakt. Daarom waren en slaven met verschillende talenten. Hoewel vrouwen geen stemrecht hadden, speelden ze wel een (bescheiden) rol in het leven. Ze mochten namelijk wel deelnemen aan het intensieve en sociale leven van hun mannen. De (rijke) mannen wijdden zich geheel aan het besturen van de stad. Alles wat het gezin had was te danken aan de vader van het gezin (pater familias). Hij oefende absoluut gezag uit over iedereen in het huis, zelfs over leven en dood.

 

30B

Een belangrijke verbetering voor de armen waren de maatregelen die Marius, een man van de volkspartij nam. Hij liet als eerste (tijdens zijn consulaat in 107 v Chr.) proletariërs toe in het leger door de kosten van de wapenrusting van hun loon af te houden en ze kregen na afloop een stukje land. Hierdoor werd het leger erg populair. De band tussen proletariërs in het leger en hun generaals was erg goed. Het nadeel van de beroepslegers was dat de generaals het als hun privé leger gingen zien.

Optimaat Sulla had als consul het bevel over de Romeinse provincie Asia (Turkije) gekregen. Populaat Marius was jaloers en probeerde via de volksvergadering deze regel weer terug te draaien. Het lukte hem dus viel hij Sulla aan. De strijd duurde ongeveer 5 jaar, van 88-83 v Chr. Sulla trok uiteindelijk aan het langste eind. Sulla liet zichzelf tot dictator voor onbeperkte tijd benoemen. Nadat Sulla de macht van de volksvergadering beperkt had en dat van de senaat vergroot had, trok hij zich in 79 v Chr. terug.

 

De meeste Romeinse jongens, arm en rijk, volgden van 7 tot 12 basisonderwijs. Ook sommige meisjes uit rijke families volgden onderwijs(maar wel in aparte klassen). De scholen waren buiten en ze kregen les van een magister(ontwikkelde Griek). Hij leerde je lezen, schrijven en rekenen. Soms kregen ze ook thuis les. De jongens (soms meisjes) uit rijkere families gingen na het basisonderwijs naar de grammaticus. Deze leraar onderwees zijn leerlingen in het Latijn en Grieks en wijdde hen in in de klassieke literatuur. De leerlingen moesten hele stukken poëzie en proza uit hun hoofd leren. Als je als jongens voorbestemd was voor een politieke carrière volgde je vanaf je 16e nog onderwijs op een retorenschool. Rhetores gaven les in de welsprekendheid. Dit was belangrijk en kwam van pas in het bestuur en de politiek. Dit was voor meisjes niet nodig, omdat hun taak thuis lag.

 

Paedagogus, een Griekse slaaf die rijke Romeinse jongetjes van en naar school begeleidde.

REACTIES

Log in om een reactie te plaatsen of maak een profiel aan.