Zit je in 4/5 havo en heb je een N&T of N&G profiel? Vul deze korte vragenlijst in over chemie-opleidingen en maak kans op 20 euro Bol.com tegoed.

Meedoen

Negentien minuten door Jodi Picoult

Beoordeling 6.9
Foto van een scholier
  • Boekverslag door een scholier
  • 3e klas vwo | 1577 woorden
  • 12 februari 2015
  • 3 keer beoordeeld
  • Cijfer 6.9
  • 3 keer beoordeeld

Boek
Auteur
Taal
Nederlands
Vak
Methode
Eerste uitgave
2011
Pagina's
541
Oorspronkelijke taal
Engels

Boekcover Negentien minuten
Shadow
Negentien minuten door Jodi Picoult
Shadow
ADVERTENTIE
Ga jij de uitdaging aan?

Op EnergieGenie.nl vind je niet alleen maar informatie voor een werkstuk over duurzaamheid, maar ook 12 challenges om je steentje bij te dragen aan een beter klimaat. Douche jij komende week wat korter of daag je jezelf uit om een week vegetarisch te eten? Kom samen in actie!

Check alle challenges!

In negentien minuten kun je de voortuin maaien, je haar verven, of een derde deel van een ijshockeywedstrijd bekijken. In negentien minuten kun je scones bakken, bij de tandarts een kies laten vullen, of de was opvouwen voor een familie van vijf.

In negentien minuten kun je de wereld tot stilstand brengen en ervan af springen. IN negentien minuten kun je vergelding krijgen.



Korte samenvatting



We zijn het kleine stadje Sterling, New Hampshire.



Peter is jarenlang gepest op school, en thuis hoorde hij er ook niet echt bij. Als vergeldingsactie schiet hij op school tien mensen dood en verwondt achttien anderen.



Josie is de dochter van beroemde rechter Alex Cormier. Ze is een belangrijke getuige omdat ze vroeger met Peter bevriend was, maar kan zich niets meer herinneren van de schietpartij. Haar moeder, Alex Cormier, berecht de zaak, maar overweegt zich terug te trekken vanwege haar dochter.



Lacy is verloskundige en de moeder van Peter. Als ze erachter komt wat er gebeurd is, schaamt ze zich rot.



Jordan is advocaat en doet zijn uiterste best Peter te verdedigen in deze zaak. Patrick is hoofdrechercheur en heeft als taak de zaak  te onderzoeken.



Vele flashbacks vertellen uiteindelijk het trieste verhaal van Peters leven.



Verklarende uitleg



Titelverklaring



Het boek heet Negentien Minuten. In de eerste alinea wordt al uitgelegd waarom. In negentien minuten, zo staat er op bladzijde 13, kun je de voortuin maaien of een verhaaltje vertellen aan een kind. Zo worden nog vele andere alledaagse voorbeelden genoemd. En als laatste: in negentien minuten kun je vergelding krijgen. Zie ook het stukje dat bij de introductie staat.



Peter schoot in negentien minuten om zich heen om wraak te nemen. En in die negentien minuten werden de levens van alle leerlingen, leraren en betrokken compleet op z’n kop gezet.



Motto



Het boek bestaat uit twee delen en beide delen beginnen met een citaat.



Deel één: Als we niet afwijken  van de weg die voor ons ligt, komen we uit bij onze bestemming. – Chinees spreekwoord



Deel twee: Wanneer u op wraak uit bent, begin dan met twee graven te delven: een voor uw vijand, en een voor uzelf. – Chinees spreekwoord



Thema



Thema’s die in dit boek terugkomen zijn onder andere keuzes maken, pesten en massamoord.



Hoofdpersonen



Er zijn, zoals ik in de samenvatting heb verteld, vele hoofdpersonen. De belangrijkste is Peter.



Hij is op de dag van de schietpartij zeventien jaar. Hij is niet bijzonder knap, maar ook zeker niet lelijk. Vanaf zijn allereerste schooldag werd hij gepest. Een belangrijke reden was er niet. Zijn oudere broer Joey deed alles perfect in de ogen van zijn ouders, waardoor het voor Peter onmogelijk was ook aan dat ideaalbeeld te voldoen. Joey werd doodgereden en Peter en zijn ouders waren er kapot van.



Een andere belangrijke personage is Josie.



Josie Cormier is een alledaags meisje. Als kind ging ze veel met Peter om, maar op de middelbare school liet ze hem stikken en koos ze ervoor bij de populaire kliek te horen. Ze vindt het belangrijk er goed uit te zien. Haar moeder is Alex Cormier, een belangrijke rechter. Een goed gesprek met haar voeren wordt steeds lastiger naarmate Josie ouder wordt. Haar vader kent ze niet. Ze heeft een lief vriendje, die ook tot de populaire mensen behoord: Matt.



Alle andere veelvoorkomende personen laat ik voor het gemak buiten beschouwing, omdat dat er erg veel zijn.



Perspectief



Het boek wordt verteld vanuit het alwetende perspectief van de schrijfster. De personen die in het boek voorkomen, zijn ontelbaar. Hun gedachten zijn te lezen als het over hen gaat.



Chronologie



De chronologie is erg lastig te beschrijven, aangezien er vele flashbacks in  voorkomen. Je begint in het nu, op de dag van de aanslag. Daarna ga je zeventien jaar terug, toen Peter nog een baby was. Dan komt weer een stukje in het heden, waarna je weer twaalf jaar terug ging, in Peters kleutertijd dus. Dan ga je verder naar de dag na de aanslag. Dan weer zes jaar terug, dan weer tien dagen na de aanslag. Vervolgens sla je een stukje over en zit je een maand na de aanslag.



Dat is het einde van deel één, en zo gaat het dus nog even door in deel twee.



Verhaallijn



De rode draad door het boek is het verklaren van het ‘waarom’. Als je aan het begin van het boek over de aanslag leest, kan je absoluut niet verklaren waarom Peter dat deed. En natuurlijk is het nooit goed te praten. Toch heb je aan het eind van het boek door alles wat je over Peters leven weet, een duidelijker beeld van waarom iemand tot zoiets gruwelijks kan komen. Daar schrijft het boek voortdurend naartoe.



Mijn mening



Ik vond Negentien Minuten een zeer goed boek dat ik in een adem uitlas. De zinnen lezen lekker weg en de personen zijn mooi neergezet. Het boek kent realistische gebeurtenissen. Ik zou graag nog een boek van Picoult willen lezen.



De verhaalruimtes beschrijven prachtige sferen die je meenemen in die andere wereld. Toch zijn de beschrijven ook weer niet te lang, anders zou het saai worden.



In het boek komt ook symboliek voor, wat het zeker tot een beter boek maakt. Dat vind ik erg knap geschreven.



Bij elke nieuwe flashback begint een nieuw hoofdstuk. Die worden van elkaar gescheiden door een witte pagina met een klein stukje. Het is ongelofelijk hoeveel diepgang daarin staat. Het zijn dingen waarvan je bijvoorbeeld later zult snappen dat Peter ze zei, met geheimzinnige zinnen erin als ‘Je zult aan me denken en wensen dat je me had kunnen ompraten.’ Of zinnen om lang over na te denken, zoals ‘Als de mening van anderen zo belangrijk is, heb je er dan zelf nog wel een?’ Dit soort stukjes geven het boek weer extra diepgang.



De personages zijn prachtig omschreven. Hun karakter is vaak heel typerend, waardoor ze herkenbaar zijn en je zelfs beelden van personen uit je eigen leven erbij kunt denken. De reacties van de personages zijn levensecht.



De vele flashbacks maken het verhaal heel interessant, leuker dan als je zou beginnen met Peter als baby en hem zag opgroeien. Nu komt namelijk steeds een nieuw stukje van het verhaal aan het licht, wat dan weer gebruikt wordt in de rechtszaak rond Peter. Zo wordt steeds meer verteld over het ‘waarom’, iets waar je als lezer ontzettend nieuwsgierig naar zult raken.



Denken dat je alles al weet doordat je alle personages al gehoord, is onmogelijk. Het einde komt totaal onverwacht. Picoult houdt hiermee de spanning tot het laatst toe hoog. Met maar liefst 541 bladzijden is dit absoluut een dik boek, maar dat maakt het zeker niet saai. Op elke pagina gebeurt wel weer iets interessants.



Alle gebeurtenissen in het boek geven stof tot nadenken en dat maakt dit een heel geschikt boek om lang over na te praten. Zo blijf je jezelf afvragen: wat zou ik nu doen? Maak ik dezelfde keuzes? En is het goed te praten wat Peter deed?



Net zoals andere boeken kent Negentien Minuten ook mindere kanten.



Aan het begin van het boek werden ontzettend veel personages genoemd, ook personen die later in het boek niet of nauwelijks terugkwamen. Korte stukjes, in combinatie met flashbacks van twaalf jaar, maakten dat ik de draad kwijtraakte. Pas later snapte ik goed wie alle personages waren en toen ik het boek uithad en het begin teruglas, snapte ik pas alles.



De personages die namelijk genoemd werden, waren voor een deel mensen die tijdens de aanslag om het leven  zouden komen of verwond raakten. Je leest dan hoe zij naar school gaan, of weggaan uit de les voor de orthodontist. Als ik Picoult was, zou ik er niet voor hebben gekozen die personages te noemen. De meer voorkomende personen noemen, is al genoeg werk aan het begin. Het is bovendien aan het begin lastig onderscheid te maken tussen de veelvoorkomende personen, zoals Alex en Josie, of de personen die verder niet meer voor zullen komen, zoals wiskundeleraar meneer McCabe.



Er komt grof taalgebruik in voor en de scheldwoorden zijn zeker niet mis. Ik ergerde mij daar erg aan, het komt het boek zeker niet ten goede. . Er wordt iets te makkelijk gesproken over onderwerpen als seksualiteit of religie. Met je vriendje naar bed gaan, is dan ook geen enkel probleem. En de tien overleden leerlingen waren ‘gewoon’ op de verkeerde tijd op de verkeerde plaats.



In de collectie?



Dit boek mag van mij zeker in de mediatheek blijven, ondanks dat er in werd gevloekt, zoals ik eerder noemde.

Toch is dit een echte aanrader, als je over de vervelende en grove dingen heen kunt lezen.         Je kunt namelijk veel leren van dit boek, over algemene dingen als hoe een rechtszaak in zijn werk gaat, maar ook over ethiek, wraakgevoelens en pesterijen.



Ik denk dat er op school meer mensen zullen zijn die van dit boek gaan genieten en dat gun ik ze ook zeker. Daarom mag dit boek van mij absoluut blijven.



Niveau



Ik raad dit boek aan vanaf de derde klas. De hoofdpersonen zijn ouder, ongeveer zeventien, maar hun denkwereld is op veertien -, vijftienjarige leeftijd prima te volgen.  Omdat er erg serieuze onderwerpen in voorkomen als rouw, moord, vergelding, seksualiteit en lastige keuzes in het leven, zou ik aanraden het boek niet te vroeg te lezen.


REACTIES

Er zijn nog geen reacties op dit verslag. Wees de eerste!

Log in om een reactie te plaatsen of maak een profiel aan.

Andere verslagen van "Negentien minuten door Jodi Picoult"