Deze zomervakantie maakte ik de Franse kust onveilig. Ik sprak met een vriend af dat we deze vakantie écht helemaal 'weg' zouden zijn. Onbereikbaar voor iedereen die niet mee was naar 't strand of op de camping stond. Niet voortdurend bezig met Facebook, Twitter of Instagram. Anders hadden we geen 'echte' vakantie.

Het valt me namelijk op dat iedereen constant momenten aan het uitzoeken is om te delen. "Ooh wacht even met het uitblazen van die taart! Ik pak m'n telefoon voor een foto!" Zo'n moment moet immers het internet op geslingerd worden.

Kicken we zo op mensen die onze foto's leuk vinden en erop reageren? Hoe kan het toch dat we van getalletjes op ons scherm zo blij kunnen worden?

Geluksmomentje

Een vriend waarmee ik het over notificaties had legde het simpel uit: "Elke keer dat je iets hoort of ziet waar we in genoemd worden maken onze hersenen een stofje aan: 'dopamine'." Dat stofje zorgt dus voor het 'geluksmomentje' als je hoort of ziet dat er iets op je telefoon gebeurt.

In Frankrijk heb ik de hele week dopamineloos boeken gelezen, gezeild of gewoon niks gedaan op het strand. Eens in de zoveel tijd kwam die gedachte ook bij mij omhoog: "Waar is m'n telefoon, dit is een mooie Instagram-foto!" Om dan binnen twee seconden te beseffen: "Oh nee, mijn mobiel ligt werkloos in de tent." Gemist deelmoment. Twintig likes minder. Geen erkenning. Moet ik nu ongelukkig zijn?

Meer waarde

Nee. Ik heb de hele week aan mentale training gedaan. Ik ben een echte ninja nu... Elke keer dat ik op zoek was naar m'n telefoon (en dat bleek stiekem akelig vaak) dacht ik: "Oh nee, mijn mobiel is hier niet, en nu: goed opletten." Elk moment dat je niet kunt 'delen' krijgt op een of andere manier meer waarde. Je staat er namelijk helemaal alleen voor: er is geen apparaat dat het geluksgevoel voor je fixt.

Achteraf merk ik dat ik die momenten langer blijf herinneren. Waarschijnlijk omdat m'n hersens willen dat ik later nog over mijn vakantie kan vertellen. Misschien omdat ik op dat moment écht gelukkig was en m'n hersenen dat beter onthouden dan 15 mini-geluksmomentjes verspreid over twee dagen (die 15 likes die ik had binnengeharkt met een foto).

Twee foto's

Ik ben thuis en ik heb welgeteld twee foto's van deze vakantie: in het vliegtuig heen, vlak voordat ik opsteeg en in het vliegtuig terug: voordat ik landde (Nederland is mooi vanuit de lucht!). In m'n hoofd zit een verzameling van momenten die te gek waren. Niemand kan erbij zonder dat ik het wil en erover vertel. Ik had de chillste vakantie ooit zonder één Facebook-share, Instagram-like of Twitter-retweet. Nu jij nog!

Het is zomervakantie! Onze redactie drinkt met de billen bloot melk uit een kokosnoot op een onbewoond eiland. Tot maandag 2 september publiceren we daarom wat minder blogs, daarna komen we weer op volle kracht terug. Ga je ons missen? Check dan het beste uit ons archief bij de Klassiekers!