Bliep…Bliep…Bliep…"Wat een hondenbaan, uitermate teleurstellend werk is dit. Zeker voor iemand die ooit zo’n hoge status als ik had." Bliep…Bliep… "Dat wordt dan 45 euro 30 mevrouw".

"U verstaat me niet, zegt u?"
Zucht, dit is de zoveelste keer. "IK ZEI: 45 EURO 30 MEVROUW!" Een zachte stem is allesbehalve handig. Dan klinkt de intercom: "Moskozi…Moskoz…Momsow…ehm Bram! Je hebt pauze!"

Sjokkend in geel uniform mét witte bef (die mocht ik na lang aandringen houden) ga ik naar buiten. Ik loop een rondje om het plein en kom langs de boekhandel. Ik druk mijn neus tegen het glas om mijn boek te aanschouwen. 'Onkruid' prijkt er op de kaft. Helaas ligt er nog een hele stapel. Als ik had geweten dat ik van twee boeken niet kon leven, had ik tijdig een ander baantje gekozen.

Als ik na de pauze terug wil lopen naar de kassa, hoor ik gelach. Ik sta op en loop naar de personeelsruimte, waar het geschater vandaan lijkt te komen. Voorzichtig doe ik de deur open. Door het tafereel dat ik aantref, wil ik het liefste direct door de grond zakken. Mijn collega Bert heeft een telefoon in zijn handen waarop hij aan collega's het filmpje van de Robijn-campagne laat zien. Mijn commercial. En iedereen lacht zich dood. Snel trek ik de deur weer dicht.

Mijn Eva

Eenmaal weer plaatsgenomen achter de kassa, zie ik in de verte een slanke blonde dame de supermarkt inlopen. Die mag straks best haar kaas en komkommers over mijn scanner halen, denk ik opgetogen. Maar als ze een mandje pakt herken ik haar ineens. Shit, het is mijn Eva! Wat doet zij nou hier? Op haar kenmerkende hoge hakken loopt ze naar mijn kassa. Ze herkent me niet eens! "Hallo", zegt ze, zonder me écht aan te kijken. Ze legt haar boodschappen op de band. Terwijl ik alle spullen afreken, kan ik wel janken. Als Bram de advocaat kon ik elke vrouw krijgen. Nu kijken ze me niet eens aan.

Als Eva weg is, zak ik met mijn hoofd op de kassa. Arme ik. Arme Bram de-man-die-niks-kan.

Beeld: Ivana Stoop