CASA Nederland en Scholieren.com reiken dit jaar de CASA Werkstuk Award uit. Het allerbeste werkstuk wint een reis voor 2 personen t.w.v. €500, een snuffelstage en eeuwige roem! Dit jaar is het thema abortus. De redactie bedacht alvast 13 invalshoeken, klik hier en stuur je werkstuk op.

ff n studiebreak

Meiden, laser je binnenste schaamlippen lekker weg joh. Want je vriendje wil een playboypoesje.

geef je mening

Tjeerd pleit tegen internetdaten. Heb jij al eens een date (of meer) gehad met iemand die je online leerde kennen?



» resultaten poll

Geschreven door:

Wicced (5 vwo)

Datum ingestuurd:

7 mei 2002

Taal:

Woorden:

300

Bekeken:

6742 keer (17 deze maand)

Waardering:

2.5/5 (43 stemmen)

Deel op:

  • Door linda op 17-12-2002
    leuke veslag!wat voor cijfer had je er voor? doei! see you soon!!! I know you, you know me too! guess who i am?!
Hypothese :
Naarmate er meer Ca2+ ionen aanwezig zijn in een bepaalde hoeveelheid water zal er meer zeepoplossing nodig zijn om de oppervlaktespanning van dat water zo zwak te maken dat een naald zal zinken.

Verwachting:
Als we water met verschillende concentraties Ca2+ ionen hebben waar een naald op drijft zullen we bij het meest harde water (grootste concentratie Ca2+) meer zeepoplossing nodig hebben om de oppervlakte spanning te doorbreken en de naald doen zinken dan bij de kleinere concentraties.

Gebruikte materialen:
- Bekerglas met inhoud 1 liter
- 400 ml gedestilleerd water (per meting)
- 400 ml kraanwater
- Zeepoplossing van 1 druppel afwasmiddel in 200 ml gedestilleerd water
- Calciumchloride
- Naald
- Druppelpipet
- Pincet

Werkwijze:
We hebben de proef eerst uitgevoerd met gedestilleerd water. Met behulp van een pincet hebben we de naald laten drijven en vervolgens druppel voor druppel de zeepoplossing in de vloeistof laten vallen. Nadat de naald niet meer bleef drijven hebben de hiervoor benodigde hoeveelheid druppels genoteerd. Vervolgens de proef herhaald maar dan met kraanwater, dus eerst de naald laten drijven op 400 ml kraanwater, dan druppel voor druppel zeepoplossing toevoegen en noteren wanneer er genoeg zeepoplossing toegevoegd was om de oppervlakte spanning te doorbreken. Vervolgens elkaar opvolgende hoeveelheden Calciumchloride toegevoegd aan het water en dezelfde werkwijze gevolgd. Dit natuurlijk steeds met (tussendoor) schoongemaakt materiaal en nieuw gedestilleerd water. Deze proef is uitgevoerd in duplo: de gevonden waarden zijn de gemiddelden van de metingen.

Conclusie:
De benodigde hoeveelheid zeepoplossing hangt inderdaad af van de hardheid van het water: des te meer Ca2+ ionen in de oplossing, des te meer zeepoplossing is nodig om de oppervlakte spanning te doorbreken.

Vragen die naar voren komen naar aanleiding van dit onderzoek zijn:
zijn het aantal druppels zeepoplossing en de hardheid van het water recht evenredig? En hoeveel calcium is er opgelost in het gebruikte kraanwater? Wat gebeurt er precies aan de oppervlakte van het water dat de oppervlaktespanning veroorzaakt? En waarom heeft de hardheid van het water hier mee te maken?

Dit verslag is bedoeld als naslagwerk, niet om plagiaat mee te plegen. Gebruik geschiedt op eigen risico. De verslagen op Scholieren.com zijn ingestuurd door middelbare scholieren (tenzij anders vermeld) en worden niet gecontroleerd op fouten. Heb je in dit verslag een fout gevonden of heb je een aanvulling? Laat het ons weten door een reactie te geven.