Scholieren.com maakt gebruik van cookies

Scholieren.com gebruikt cookies onder andere om de website te analyseren en te verbeteren, voor social media en om er voor te zorgen dat je voor jou relevante advertenties te zien krijgt. Je geeft, door gebruik te blijven maken van deze website of door op 'cookies zijn ok!' te drukken, aan akkoord te zijn met het gebruik van cookies op Scholieren.com. Meer weten over deze cookies, klik dan hier.

Cookie-instellingen wijzigen

Functioneel Noodzakelijk voor het functioneren van de website (vereist)
Statistieken Voor analyse doeleinden om de website te verbeteren (vereist)
Social media Voor het laten functioneren van like buttons
Advertenties Om bij te houden welke advertenties je al hebt gezien en hoe vaak

Beeldhouwkunst: vroeger en nu

Geschiedenis

Praktische opdracht

 
  • anoniem
  • NL
  • 4749 woorden
  • 3952 keer
    4 deze maand
  • 30 januari 2009

Log in op Scholieren.com

Maak een profiel aan of log in om te stemmen.

Geef dit een cijfer

Omdat je geen profiel hebt kan je stem niet aangepast worden.
Maak hier een profiel aan.

Inhoudsopgave
Inhoudsopgave 2
1 Inleiding 3
1.1 Waarom 3
1.2 Onderzoeksplan 3
2 Griekse beeldhouwkunst in de Klassieke Oudheid. 4
3 Beroemde beelden van de Grieken. 5
3.1 Harmodius en Aristogito 5
3.2 Poseidon van Artemision 5
3.3 Discuswerper 6
3.4 Hermes van Praxiteles. 6
3.5 Laocoön en zijn zonen 6
4 Beeldhouwkunstenaars uit de Klassieke Oudheid. 7
4.1 Praxiteles 7
4.2 Polykleitos 7
4.3 Scopas 7
4.4 Lysippus 7
5 Romeinse beeldhouwkunst 8
5.1 Verschillen met de Griekse beeldhouwkunst. 8
5.2 Overeenkomsten met de Griekse beeldhouwkunst. 9
6 Beeldhouwkunst in de Renaissance. 10
6.1 Overeenkomsten met de Klassieke beeldhouwkunst. 11
6.2 Verschilen met de Klassieke beeldhouwkunst. 11
7 Beeldhouwkunst uit de 19e / 20e / 21e eeuw. 12
8 Nawoord en bronnenlijst. 14


1 Inleiding
1.1 Waarom
Ik heb het onderwerp beeldhouwkunst gekozen, omdat ik deze vorm van kunst heel mooi vind, vooral uit de klassieke oudheid. Deze beelden zijn erg realistisch gemaakt, en dat vind ik veel mooier dan die abstracte beelden die er nu vooral worden gemaakt.

1.2 Onderzoeksplan
Ik ben van plan om als eerst boeken te bekijken over de Griekse beeldhouwkunst.
; Geschiedenis van de beeldhouwkunst.
; De beeldhouwkunst
In deze boeken staan beroemde beelden die de Grieken ooit gemaakt hebben, van deze beelden ga ik er vijf opzoeken en uitwerken.
Van de klassieke oudheid ga ik verder naar de Romeinen. En de overeenkomsten en verschillen opzoeken met de beeldhouwkunst van de Grieken.
Verder ga ik de verschillen en overeenkomsten zoeken uit de Renaissance. In deze tijd kwam namelijk vooral het classicisme naar voren. In deze stijl probeerden ze de Klassieke Oudheid na te streven. In het laatste hoofdstuk zal ik vertellen hoe de beeldhouwkunst van de klassieke oudheid voort gaat in het heden.


2 Griekse beeldhouwkunst in de Klassieke Oudheid.
Wat kenmerkend is voor de Oud-Griekse beeldhouwkunst is dat al hun beelden een ideaal menselijke vorm hadden. De aandacht is dan ook vooral gericht op deze wereld en vooral op de mens en zijn prestaties. Zelfs Goden beelden ze af volgens de menselijke normen. Er zit niet veel verschil tussen een God en bijvoorbeeld een menselijke atleet. Zoals het beeld Poseidon van Artemision.

Sommige mensen denken dat het beeld Poseidon is die zijn drietand gooit, anderen denken dat het Zeus is die een bliksemschicht gooit en weer anderen denken dat het misschien een atleet is die een speer gooit. De meeste mensen geloven niet dat het een atleet is.

In de Oud-Griekse beeldhouwkunst zijn veel stijlen geweest:

De Pre-Helleense voorbereiding
De (Pre-Archaïsche) “Geometrische Periode”
De Archaïsche beeldhouwkunst
Het hoogtepunt: de Klassieke beeldhouwkunst
- De strenge stijl ( 500 tot 450 v. Chr.)
- de rijpe stijl (455 tot 380 v. Chr.)
- De schone stijl (van 390 tot 300 v. Chr.)
De nabloei: de Hellenistische periode

Ik ga het vooral hebben over het hoogtepunt: de Klassieke beeldhouwkunst.
Dit is namelijk in de tijd van de klassieke oudheid.

De strenge stijl kan je herkennen aan de natuurlijke weergave van lichamen. Ze komen een beetje in beweging, maar zijn toch nog vrij frontaal. In de Archaïsche kunst waren de beelden die de Grieken maakten ook erg frontaal. De Kouros is hier een goed voorbeeld van. Deze beelden hadden ook altijd een glimlach op hun gezicht, deze glimlach verdwijnt in de strenge stijl. In plaats hiervan krijgen de beelden nu strenge, sombere uitdrukkingen op hun gezicht.

Kouros

In de rijpe stijl bereikt de Griekse kunst zijn evenwicht tussen natuurgetrouwheid en idealisme. Ze kunnen de moeilijkste bewegingen en houdingen met gemak uitbeelden. Verder is dit ook de tijd dat kunstenaars hun namen bij hun beelden zetten. In de rijpe stijl wordt ook de contrapost ontwikkeld door de beeldhouwer Polykleitos met zijn beeld de speerdrager. Hierdoor wordt de 1e canon vastgelegd. (Een verzameling van schoonheidsregels in de Griekse beeldhouwkunst).
De contrapost is een bepaalde houding van een geschilderd of een gebeeldhouwd figuur. Deze houding is dat het beeld op het rechterbeen staat, dit been draagt dus het volle gewicht. Het linkerbeen is ontspannen, en hierdoor ontstaat een scheve houding. De rechterheup is hoger dan de linker, en dat wordt in evenwicht gebracht door de schouders en armen. ( de linkerschouder is dus hoger dan de rechter). Hierdoor lijkt het net alsof het beeld een levendig figuur is, die in beweging lijkt te zijn.

In de tijd van de schone stijl, kwam er een grote verandering in het denkbeeld van de Grieken. Dit kwam door de invloed van de sofisten. Ze krijgen te maken met humanisering en individualisme. Dit is te zien in de beeldhouwkunst doordat de beelden realistischer zijn, en de beeldhouwers gaan gevoelens uitdrukken. Deze dingen zorgen ervoor dat het idealisme van de man wordt verbroken. In deze tijd worden vrouwen ook voor het eerst naakt afgebeeld.


3 Beroemde beelden van de Grieken.
3.1 Harmodius en Aristogito
Hipparchus probeerde Harmodius te verleiden, maar Harmodius was Aristogitons geliefde, zeg maar. Daarom wees Harmodius Hipparchus af. Hij was dit helemaal niet gewend, en hij besloot wraak te nemen door Harmodius’ zus de taak van kanèforos af te nemen. Om deze belediging te wreken besloot Harmodius om samen met Aristogiton Hipparchus en zijn broer Hippias te vermoorden. Deze aanslag mislukte, want Hipparchus werd gedood, en Hippias nam Aristogiton gevangen. Hij martelde hem, en vermoorde hem uiteindelijk. Later werden ze gezien als nationale helden en werd er een beeld van hen gemaakt.(Dit was waarschijnlijk omdat ze het lef hadden om tegen de tiran Hippias in te gaan) Na de Perzische oorlogen ging dit beeld verloren, en werd er een Romeinse kopie van gemaakt. Deze kopie staat nu nog in het Nationaal Museum van Napel.
Dit beeld is een klassiek beeldhouwwerk omdat de mannen heel realistisch weergegeven zijn en de houdingen zijn mooi gemaakt.
Het originele beeld is gemaakt in ongeveer 500 voor christus.

3.2 Poseidon van Artemision
De Poseidon van Artemision is een bronzen beeld. Het beeld werd gemaakt rond 460 v.Chr., waarschijnlijk door de beeldhouwer Kalamis. Dit is echter niet zeker.
Dit beeld is een voorbeeld van de strenge stijl, het beeld is nog behoorlijk frontaal en met weinig details. Verder is het wel duidelijk dat het niet meer uit de archaïsche tijd komt, want de archaïsche glimlach is al weg, en heeft plaats gemaakt voor een sombere uitdrukking. Er zit ook al een klein beetje beweging in het beeld, dit kan je vooral zien aan de vrijere stand van de benen en het verdwijnen van symmetrie in de schouders en flanken. Dit is ook te zien aan de armen. In de archaïsche tijd zitten de armen strak langs het lichaam ( zie plaatje Kouros ) en bij dit beeld niet.

Dit beeld moet waarschijnlijk de zeegod Poseidon voorstellen, die zijn drietand gooit.
Een andere theorie is dat het beeld de oppergod Zeus voorstelt, die een bliksemschicht gooit. Een derde theorie is dat het beeld een atleet is, die een speer gooit. De 1e en de 2e theorie worden het meest geloofd. Het is niet zeker of het nou Zeus of Poseidon is, omdat in de geschriften staat dat ze veel gelijkenissen hebben. Het enige verschil tussen Zeus en Poseidon is dat Poseidon hoekerige gelaatstrekken heeft en z’n haar zit meer door de war. De gelijkenissen zijn dat ze een brede borst hebben, lang haar en schitterende ogen.

3.3 Discuswerper
Het originele beeld werd gemaakt in het jaar 450 v. Chr. – 380 v. Chr. en behoort dus tot de rijpe stijl. Het beeld vertoont een grote beweging, goeie detaillering en een goed evenwicht in de lichaamsbeweging, waardoor het beeld een natuurlijke en dynamische uitstraling krijgt.
Deze bewegingen kan je zien in de vrijere stand van de benen, geen symmetrie in de schouders en de scheve heupstand. In dit beeld kan je zien hoe goed de Grieken de menselijke anatomie beheersten, verder kan je ook zien dat het totaal geen frontaal beeld meer is. Wat ook weer bewijst dat dit beeld in de rijpe stijl gemaakt is.

Het beeld stelt een discuswerper voor in het moment waarin hij zijn arm naar achteren strekt en vlak hierop zal de eigenlijke werpbeweging komen. Deze atleet zal zich dus uit de gekromde houding draaien en de discus met volle kracht weg gooien.
Het beeld is ook een mooi voorbeeld van contrapost. Het steunt op zijn rechterbeen en de rechterarm is naar boven gebogen, waardoor de schouders asymmetrisch zijn.

3.4 Hermes van Praxiteles.

Dit beeld is gemaakt in het jaar 343 v. Chr. door Praxiteles.
Praxiteles is een hele bekende beeldhouwer uit die tijd, maar dat vertel ik in een ander hoofdstuk. Dit beeld is een voorbeeld van de schone stijl. In dit beeld is er ook weer sprake van contrapost. Hij steunt op zijn rechterbeen en zijn linkerbeen zit er een beetje gebogen bij. Verder zijn zijn schouders ook asymmetrisch. Met de ene arm houdt hij de baby Dionysos vast, en met de andere houdt hij waarschijnlijk een of ander glinsterend voorwerp vast. (volgens het verhaal.)
Het verhaal achter dit beeld is dat Zeus een affaire had met Semele. Hera overtuigde Semele ervan om Zeus te vragen in zijn ware gedaante te verschijnen. Dat deed hij, en Semele ging in vlammen op. De baby Dionysus (toen 6 maanden) werd in Zeus z’n dij genaaid door Hermes. Hierdoor was hij geen halfgod, maar een god. Toen Dionysus 3 maanden later geboren werd werd hij opgevoed door Ino, de zus van Zeus. Toen Hera hier achter kwam heeft ze Ino en haar gezin vermoord. Zeus liet hierna Hermes Dionysus naar de bergnimfen brengen. In dit beeld word het stukje uitgebeeld wanneer de baby begint te huilen, dan laat Hermes hem wat glinsterends zien.

3.5 Laocoön en zijn zonen
Dit is een duidelijk voorbeeld van een hellenistisch beeld.
De mensen in dit beeld zijn in een hele ingewikkelde compositie gezet. Hun gezichtsuitdrukking is ook heel duidelijk gemaakt.
Het beeld is gemaakt door Hagesandros, Polydoros en Athenodoros tussen
175 – 150 v. Chr. Het is van marmer en staat nu in Museo Pio Clementino in Rome.
Het verhaal achter dit beeld is dat Laocoön de Trojanen wou waarschuwen het paard van Troje niet binnen te laten. Ik heb twee verschillende versies gelezen van welke god de slangen op hen af stuurden. In de ene is het Poseidon en in de andere is het Athene. Het lijkt mij waarschijnlijker dat Athene die slangen op hem afstuurde, omdat zij samen met Odysseus deze list bedacht had.
Maar goed, die slangen kwamen dus op Laocoön en zijn zonen af, en dit is een beeld gemaakt op het punt dat de slangen ze vast hebben, maar ze nog wel kunnen vechten om te proberen los te komen. Aan hun gezichtsuitdrukking kan je zien dat het ze toch niet meer zal lukken.


4 Beeldhouwkunstenaars uit de Klassieke Oudheid.
4.1 Praxiteles
Praxiteles leefde in de 4e eeuw voor Christus in Athene. Zijn vader was ook een beeldhouwkunstenaar, Cephisodotus. Praxiteles is een hele bekende beeldhouwkunstenaar uit de Oudheid, omdat hij het menselijk lichaam heel goed kon weergeven. Hij was ook 1 van de eerste kunstenaren die het vrouwelijk lichaam naakt afbeeldden.
Het enige beeldhouwwerk dat origineel nog van hem bestaat is Hermes van Praxiteles.

4.2 Polykleitos
Polykleitos leefde van ongeveer 455 v. Chr. tot 415 v. Chr.
Hij werkte het meest in brons, verder is het ook kenmerkend voor zijn beelden dat het gewicht op één been rust. ( contrapost) Er zijn alleen geen originele beelden meer van hem te vinden. De enige beelden die er nu nog zijn, zijn de beelden die de Romeinen van de Grieken hebben nagemaakt.
Polykleitos heeft ook een boek geschreven waarin staat hoe je tot de ideale verhoudingen van het menselijk lichaam kan komen. Dit boek heette ‘Canon.’

4.3 Scopas
Scopas leefde van 395 v. Chr. tot 350 v. Chr. Hij was geboren op het eiland Paros.
Hij heeft samengewerkt met Praxiteles. Het bekendste dat hij ooit gemaakt heeft waren de beeldhouwwerken bij het Mausoleum van Halicarnassus (één van de zeven klassieke wereldwonderen). Hij heeft het niet alleen gemaakt, maar met nog 3 andere beeldhouwers: Leochares, Bryaxis en Timotheus. Het mausoleum zelf was gemaakt door de architect Pytheos.
Scopas’ beelden kan je herkennen aan diepliggende ogen en een mond die een beetje open staat.

4.4 Lysippus
Lysippus was geboren in Sikyon, rond 390 v. Chr.
Hij werkte vooral in het brons. Een bekend beeld dat hij heeft gemaakt is The horses of St. Marc. Het is alleen nog niet door iedereen geaccepteerd dat hij dit beeld ook echt heeft gemaakt.
Het beeld werd in 1797 door Napoleon meegenomen naar Parijs, waar ze dit beeld gebruikten als voorbeeld voor de Arc de Triomphe.
Zijn werken waren mooi gebalanceerd volgens de ‘canon’ van Polykleitos. Hij had zijn beelden alleen een kleiner hoofd gegeven waardoor het beeld de indruk krijgt dat het nog langer is. Verder stond hij ook bekend om zijn detaillering van bijvoorbeeld de oogleden en teennagels.


5 Romeinse beeldhouwkunst

De Romeinse beeldhouwkunst is bijna precies hetzelfde als die van de Grieken. De Griekse beelden werden zelfs helemaal nagemaakt. Aangezien de Romeinen een grote bewondering hadden voor de Griekse beeldhouwkunst, lieten ze deze beelden overschepen naar Rome. De mensen die de originele beelden niet konden kopen, lieten kopieën maken. Deze kopieën hebben ervoor gezorgd dat we nu nog steeds het werk van de Grieken kunnen bekijken. (soort van, dus.) De originele beelden zijn namelijk vaak verloren gegaan. Het enige nadeel is dat het nu heel moeilijk is om te zien welke beelden door de Romeinen zijn gemaakt, en welke beelden door de Grieken. Ik heb wel gelezen dat de Romeinse beelden minder gevoel voor schoonheid en harmonie van het lichaam hadden, al weet ik niet wat ze hiermee bedoelen, want naar mijn mening zijn de Romeinse beelden net zo mooi als de Griekse.

De Romeinen hebben ook bepaalde dingen van de Etrusken overgenomen. De kunst van de Etrusken was sterk gericht op het leven na de dood. Het ging zelfs zo ver dat er hele ‘dodensteden’ ontstonden. Kunstenaars maakten graftombes die heel veel leken op een normaal huis, zodat de doden zich er thuis zouden voelen. De kunst van de Etrusken is ook een beetje afgekeken van de Grieken. Dit kan je zien aan het beeld Apollo van Veii. Bij dit beeld zie je namelijk nog sporen van een archaïsche glimlach, die je vroeger ook bij de Griekse beeldhouwkunst zag. Hoofd van Apollo van Veii 
De Etrusken waren erg goed in portretten maken, en dit kan je dan weer terug zien in de Romeinse kunst, die hier ook erg goed in waren.
Verder is er ook een beeldhouwwerk, de dood van Actaeon, waar de beeldhouwer een diepe ruimte heeft weten te creëren achter zijn kunstwerk. Dit kan je ook zien bij de Romeinse sarcofaagbeeldhouwkunst.

5.1 Verschillen met de Griekse beeldhouwkunst.
Het grote verschil met de Griekse en Romeinse beeldhouwkunst is dat de Romeinen veel beter portretten konden maken. De belangrijke mensen in Rome vonden namelijk dat als ze een levensecht beeld van zichzelf hadden, dat het macht uitstraalde. De keizers lieten beelden van zichzelf door het hele rijk plaatsen, om te laten zien wie er de baas was. In deze beelden was het heel belangrijk dat de kenmerken en persoonlijkheid van deze mensen goed uitkwam, hierdoor werden de Romeinen steeds beter in portretten maken. De Romeinen maakten ook portretten voor de familie van mensen die dood waren gegaan. Zodat ze bijvoorbeeld nog een beeld of een schilderij van de overledene in huis hadden. In de 2e eeuw v. Chr. begon men dodenmaskers te maken, die natuurgetrouw beschilderd werden. Dit is dus wel een overeenkomst met de Etrusken.
Een ander verschil met de Grieken is dat de Romeinen hun overwinningen op zuilen lieten plaatsen. Deze kunst moest ervoor zorgen dat de veldslagen en overwinningen van Rome vereeuwigd werden. Het enige verschil hierin is dat de Grieken, Goden op hun zuilen zetten.
Het plaatje hiernaast is de Zuil van Trajanus. Op deze zuil staan twee zegenrijke veldtochten van de keizer tegen de Daciërs.
De zuil is gemaakt in 107 – 112 n. Chr. Er wordt gedacht dat de maker van deze zuil dezelfde is als van de boog van Constantijn, Apollodorus van Damascus.

Zuil van Trajanus.

5.2 Overeenkomsten met de Griekse beeldhouwkunst.
Zoals ik al eerder heb gezegd, zijn de meeste beeldhouwwerken letterlijke kopieën van de Griekse. In de hoogste kringen van de Romeinse samenleving was Grieks ‘in’. Ze praatten in het Grieks, hadden Griekse literatuur en lieten Griekse kunst overschepen. De beelden die de Romeinen wel zelf maakten hadden als overeenkomst met de Grieken dat de beeldhouwkunst de nadruk legde op de mens. De Grieken dan wel met hun geïdealiseerde mensbeeld en de Romeinen met een realistisch mensbeeld.

De beelden die de Romeinen zelf bedachten hadden nog wel erg veel kenmerken van de laatste periode in de Griekse beeldhouwkunst, het hellenisme.


6 Beeldhouwkunst in de Renaissance.
In de 15e eeuw zijn Vlaanderen en Florence de belangrijkste plaatsen voor cultuur en kunst. Vlaanderen is in deze tijd nog in de band van de Gotiek, maar in Florence ontstaat als eerst het humanisme en de renaissance. ‘Renaissance’ betekent letterlijk de wedergeboorte van de klassieke oudheid. In het humanisme houden mensen zich bezig met het bestuderen van boeken uit de klassieke oudheid. In de middeleeuwen werd deze studie gebruikt om aanvullingen en bewijzen te vinden voor het bestaan van God en de Christelijke leer. In de 15e eeuw begint dat te veranderen. Het humanisme ontwikkeld een andere kijk op het Christendom, het zegt namelijk dat de mens het evenbeeld is van God. De humanisten worden de adviseurs van vorsten en andere machthebbers, die deze kennis gebruiken in het regeren van hun rijk. Humanisten krijgen later ook banen als leraren en opvoeders, waardoor de nieuwe generatie ook met het humanisme opgroeit. Als de boekdrukkunst verschijnt, wordt de verspreiding van de klassieke cultuur versneld. In deze tijd werd er heilig geloofd dat orde en regelmaat de grondslag vormden voor elke schepping, zo ook de beeldhouwkunst. De humanist en architect Alberti kwam met het boek De sculptura voor de beeldhouwkunst, waarin hij al zijn kennis over de anatomie in had gezet. Deze tijd wordt de Vroege Renaissance genoemd.
Bekende kunstenaars uit de vroege renaissance waren onder andere Donatello en Lorenzo Ghiberti.

Donatello (1386 – 1466 na Chr.) wordt vaak in verband gebracht met de bloei van Florence, waar hij nauw contact had met de beeldhouwkunstenaars Ghiberti, Brunelleschi en Michelozzo. Hij had een goeie carrière gemaakt door grote opdrachten en projecten. (Hij werkte voor de De’ Medici familie.) Voorbeelden hiervan zijn de drie heiligen voor de nissen van de Or San Michele (1411 – 1423), het werk Abraham en Izaäk voor de Campanile van de kathedraal Cossa en natuurlijk zijn meest bekende beeld, David. 

In de 16e eeuw verandert de vroege renaissance in de hoge renaissance, het zwaartepunt ligt ook niet meer in Florence maar is verschoven naar Rome. Dit komt doordat paus Julius || de klassieke kunsten gebruikt om de macht van de kerk uit te drukken. De paus begon hiermee door een geheel nieuwe Sint Pieter te laten maken. Dit bouwwerk moest het middelpunt van de christelijke wereld worden. Hij liet de beste architecten, beeldhouwers, kunstenaars naar Rome komen om dit bouwwerk te maken. Michelangelo beschilderde de pauselijke paleiskapel, Rafaël maakte muurschilderingen in de paus’ privévertrekken en de architect van het hele gebouw was Bramante. Alle projecten die met de Sint-Pieter te maken hadden waren stuk voor stuk vernieuwend en dus een inspiratiebron voor andere kunstenaars, die dit gewoon na konden tekenen.

Bekende kunstenaars uit de hoge renaissance waren Leonardo da Vinci en Michelangelo. Deze twee mensen werden ook wel ‘Uomo Universale’ (Homo Universalis) genoemd, wat ‘alleskunner’ betekend. Met ‘alles’ wordt dus perspectief, wiskunde, natuurkunde, proportieleer en archeologie bedoeld. Als kunstenaar moest je natuurlijk ook alles van de menselijke anatomie weten, wou je een beeld volgens de ideale verhoudingen maken. De ideale verhoudingen (esthetica / gulden snede) werden bepaald door de wiskundige Leonardo van Pisa, ook wel Fibonacci genoemd. Hij zag in de natuur dat alles op een bepaalde manier op gebouwd was en dat zette hij in een formule die nu de Fibonaccireeks wordt genoemd. De Vitruviaanse Man van Leonardo da Vinco wordt vaak gebruikt om de gulden snede aan te geven.

6.1 Overeenkomsten met de Klassieke beeldhouwkunst.
Het levensgevoel was gelijk aan dat van de klassieke oudheid, de kunstenaars zetten ook hun namen op hun beelden. En niet meer zoals in de middeleeuwen de anonimiteit, dat ze het werk deden voor God.
Je kan zien dat de kunstenaars uit de Renaissance veel afkeken van de klassieke kunstenaars, zoals je kan zien in Donatello’s David. Donatello heeft david naakt afgebeeld, en je ziet een duidelijke contrapost in dit beeld.
Michelangelo was ook een belangrijk persoon in de Renaissance, zoals al eerder gezegd was hij een uomo universale. In het begin van zijn carrière als beeldhouwer was hij nog op zoek naar lichamelijke schoonheid en klassieke harmonie. Het einde van deze zoektocht is te zien in zijn David, die in tegenstelling tot die van Donatello een zelfverzekerde man is. In dit beeld kan je ook weer de contrapost zien, de naaktheid en dat hij de menselijke anatomie goed onder de knie heeft. Nadat Michelangelo David heeft gemaakt heeft hij geen enkel problemen meer mensen te maken, zowel in beelden als in schilderijen, naakt of gekleed. Enkele beelden die hij hierna heeft gemaakt zijn de Piëta uit de Sint Pieter, Maria met het Kind uit de Medici-kapel en de Stervende Slaaf. David

Een ander voorbeeld van Donatello is zijn beeld van de figuur van Sint-Joris. In de tijd van de Middeleeuwen werd Sint Joris altijd afgebeeld als strijdend met de draak. Donatello had de draak ervan af gehaald en alleen de strijdende figuur gemaakt. Hij concentreert zich volledig op wat de figuur uit moet drukken. Dat hij dus zelfverzekerd, machtig overkomt en dat het hele beeld anatomisch correct is natuurlijk. ( Il Gattamelata)
Il Gattamelata de Piëta uit de St. Pieter.

6.2 Verschilen met de Klassieke beeldhouwkunst.

Vooral in de vroege-renaissance waren de verschillen met de Griekse beeldhouwkunst dat het nog erg gothisch was allemaal. De gothische beeldhouwkunst kan je goed zien in de Notre-Dame. De hele kerk is gothisch gemaakt en de beeldhouwwerken zijn erin opgenomen. Christus is het belangrijkste thema voor alle beeldhouwwerken en architectuur. Aangezien in de Middeleeuwen alles om het geloof draaide.
Sommige aspecten van de gothische kunst waren dus nog te zien in de beeldhouwwerken van de Renaissance, zoals de spitsbogen van de tabernakelnis. Aan het eind van de hoge renaissance zegt Giovanni da Bologna dat een beeldhouwer niet moet proberen de natuur zo perfect mogelijk na te maken, maar juist proberen de natuur te overtreffen. En dit is ongeveer het tegenovergestelde van wat ze in de Renaissance probeerden te doen, de natuur juist wel zo perfect mogelijk na te maken.
Notre-Dame.


7 Beeldhouwkunst uit de 19e / 20e / 21e eeuw.
Van de jaren 1770 tot 1830 ontstond de stroming Classicisme, wat dus inhoudt dat ze de Klassieke stijl weer wouden namaken, en zelfs vervolmaken. Dit was echter helemaal niet mogelijk, want de beelden die zij dachten die klassiek waren, waren hellenistische beelden of Romeinse kopieën. De mensen die dit wouden namaken hadden ook niet de Griekse achtergrond of cultuur, wat er dus voor zorgde dat er in deze beelden geen enkele bezieling was. Als je bijvoorbeeld kijkt naar het beeld van Antonio Canova, Paulina Borghese als liggende Venus, en naar Venus van Milo, zie je dat het beeld wel heel goed gemaakt is, maar doordat hij Paulina in een gekunstelde pose heeft neergezet, die voor haar ook erg ongemakkelijk moet zijn geweest, kan je zien dat het een momentopname is, en dat het niks weg heeft van de klassieke poses, zeg maar.

Venus van Milo Venus van Antonio Canova.

“L’art pour l’art, kunst omwille van de kunst.”
De beeldhouwer Auguste Rodin slaat heel duidelijk een andere kant op dan de andere beeldhouwers die nog in het classicisme zitten. Hij gebruikt ruwe oppervlakken en soms zelfs gegroefde oppervlakken, wat in het classicisme heel abnormaal is aangezien alle beelden daar erg glad waren.
Als je kijkt naar de beeldhouwwerken in de 20e eeuw kan je bijna nergens zien dat de 1e wereldoorlog een beetje effect op ze heb gehad, behalve in Barlachs werk De Vertwijfelde. Verder is het ook te zien in Zadkine’s werk, de verwoeste stad, hij geeft hiermee aan hoeveel leed de stad en zijn bewoners aan werd gedaan door een mens weer te geven die zijn armen ten hemel heft terwijl in zijn lichaam een grote wond gaapt. 
Je kan in dit beeld ook zien hoe erg verschillend de kunst nu is met die van de Grieken. De menselijke anatomie klopt van geen kanten, de armen zijn gigantisch en het hoofd is heel klein. Één been is ook weer heel groot en voor de rest kloppen de vormen ook totaal niet. Terwijl je in de Griekse beeldhouwkunst er heel duidelijk een mens uit op kon maken en dat de bezieling erin goed tevoorschijn kwam.

Dit beeld van Zadkine werd pas na heftige discussies geplaatst, wat misschien de reden is dat er verder niet veel mensen zijn geweest die geprobeerd hebben beelden te maken die betrekking hadden tot de 1e wereld oorlog.

Rond het jaar 1910 kwam er een nieuwe kunstvorm, het Kubisme. Je kon alle beelden/schilderijen terug herleiden tot kubische basisvormen. Met deze stijl probeerden ze meer de expressie uit te beelden van de dingen die ze probeerden te maken, zoals een paard, dat werd gedaan in soepele ronde vormen, die het dier moeten voorstellen en dan mechanische onderdelen die zijn snelheid suggereren. Snelheid was een veelgebruikt thema in weer een andere kunstvorm, het futurisme. Kunstenaars van het Futurisme probeerden snelheid dus plastisch weer te geven, zoals het beeld van Umberto Boccioni, Unieke vormen van continuïteit in de ruimte. 
Dit beeld moet een wandelend persoon voorstellen, alleen gaat hij zo hard dat zijn kleren in scherpe vouwen om zijn lichaam heen bewegen. Er is hier geen echt mens afgebeeld maar alleen de ‘beweging.’

Theo van Doesburg, Piet Mondriaan en Georges Vantongerloo kwamen met het idee dat “de natuur volledig buiten de sfeer van de kunst ligt”, waar ze dus mee aan wilden geven dat alle kunst abstract en compleet vormloos zou moeten zijn. Hiernaast staat een beeld van Georges van Tongerloo, hij noemde het “Construction of Volume Relations’’

Dit is een voorbeeld van het Kubisme, je kan hier namelijk allemaal kubusjes uit halen.

In ongeveer het begin van de jaren ’80 komen er nieuwe beelden die sterk doen denken aan de archaïsche tijd, zoals bijvoorbeeld het beeld van een ruiter op een paard van Marino Marini.
De vormen van het lichaam zijn sterk gereduceerd tot de basisvormen, net zoals in de archaïsche periode gedaan werd.

In de 21e eeuw is de kunst vooral nog abstract, dat zie je in de schilderkunst en in de beeldhouwkunst. Ik vind alleen niet dat je het kan toeschrijven aan een bepaalde tijd, zoals bijvoorbeeld de Renaissance, of de Klassieke Oudheid. Ik vind het gewoon abstract, niet meer en niet minder.


8 Nawoord en bronnenlijst.
Ik vond het erg interessant om dit verslag te maken, omdat ik erg geïnteresseerd ben in de beeldende kunsten, en dan vooral de beeldhouwkunst uit de klassieke oudheid en de Renaissance. Alleen de verschillen met de beelden uit de renaissance en de klassieke oudheid kan ik niet echt zien, er stond dan bijvoorbeeld in dat de Renaissance kunstenaars de bezieling misten, maar ik vond het allemaal toch nog erg mooi. Zoals ook het beeld van Paulina Borghese, hij wist precies die plooien na te maken enzo. Maar ik vond het in ieder geval wel interessant.

Internet bronnenlijst:
http://www.kunstkennis.nl/kunstgeschiedenis/byzantijnse%20kunst/Byzantijnse%20kunst.htm
http://en.wikipedia.org/wiki/Harmodius_and_Aristogeiton
http://nl.wikipedia.org/wiki/Harmodius_en_Aristogiton
http://www.androphile.org/preview/Library/History/Harmodius/Harmodius.htm
http://www.the-artfile.nl/ArtFile/historie/grieken/grieken.htm
http://www.the-artfile.nl/ArtFile/historie/romeinen/romeinen.htm
http://www.stedentipsvoortrips.nl/kunsthistorie/romeinsekunstinleiding.htm
http://en.wikipedia.org/wiki/Etienne_Maurice_Falconet
http://www.artcyclopedia.com/artists/donatello.html

Boeken bronnenlijst:
Florence en de Renaissance. Het quattrocento – Alain J. Lemaitre & Erich Lessing
CKV 2, de bespiegeling – Steffen Keuning
De beeldhouwkunst – Wolf Stadler

 

Let op

De verslagen op Scholieren.com zijn gemaakt door middelbare scholieren en bedoeld als naslagwerk. Gebruik je hoofd en plagieer niet: je leraar weet ook dat Scholieren.com bestaat.

Heb je een aanvulling op dit verslag? Laat hem hier achter.

 

voeg reactie toe

Sneller en makkelijker reageren?
Login of maak een profiel aan

Reactie (quote)
Jouw naam*
E-mail (niet publiek)*
Geheime code*
8367
 

reacties

 
 
Zeus of Poseidon? Dat het de Zeus van Artemision is, blijkt uit het volgende artikel: http://www.veltmaete.nl/wp-content/uploads/zeus-of-poseidon.pdf
door Ivo (reageren) op 6 september 2009 om 19:17

Bekijk nu onze
Zeker Weten Goed
pagina

Al onze beste boekverslagen op een rijtje

Naar de pagina