CASA Nederland en Scholieren.com reiken dit jaar de CASA Werkstuk Award uit. Het allerbeste werkstuk wint een reis voor 2 personen t.w.v. €500, een snuffelstage en eeuwige roem! Dit jaar is het thema abortus. De redactie bedacht alvast 13 invalshoeken, klik hier en stuur je werkstuk op.
ff n studiebreak
Maandag begint de nieuwe Weg Over Rozen! Hier vast al het tergende, romantische, schokkende, suïcidale en strontvervelende uit seizoen 1 op een rij.
geef je mening
Tjeerd pleit tegen internetdaten. Heb jij al eens een date (of meer) gehad met iemand die je online leerde kennen?
Boekverslag Cees Nooteboom
Rituelen
Geschreven door: | Tran [meer] |
Datum ingestuurd: | 31 mei 2001 |
Taal: |  |
Woorden: | 1.450 |
Bekeken: | 15308 keer (89 deze maand) |
Waardering: | |
Deel op: |
|
(1988)-
Door stephanie op 18-02-2004hey, bedankt voor je uittreksel over "rituelen", ik heb er erg veel aan gehad! het is nu 21:47 en ik ben nog lang niet klaar, dus ik ga maar eens verder, maar wel bedankt! by the way: ik deel je mening over "rituelen" volledig! het is een saai boek zonder enige duidelijkheid!!... lees meer
ZAKELIJKE GEGEVENS
De titel van het boek is Rituelen en het boek is geschreven door Cees Nooteboom.
Het boek is voor het eerst uitgegeven in 1980 bij de Arbeiderspers, Amsterdam.
Het boek telt 175 bladzijden.
Rituelen wordt gerekend tot het genre filosofische roman.
VERDIEPING
Het boek Rituelen beschrijft het leven van Inni Wintrop gedurende drie fasen van zijn leven. Als hij twintig, dertig en veertig jaar oud is. Deze fasen worden niet in chronologische volgorde verteld. Het boek begint namelijk als Inni dertig is. Het is 1963 en we maken kennis met Inni’s karakter en zijn eigenaardigheden. Inni leefde van geërfd geld, handelde af en toe in schilderijen, schreef de horoscoop in het parool en volgde de beurs op de voet. Acht jaar eerder had hij zijn droomprinses gevonden, ze heette Zita en later trouwden ze dan ook. Ondanks zijn liefde voor Zita ging Inni ook met anderen nar bed. Zita had bijna een kind gekregen maar Inni was bang voor veranderingen en dus hebben ze het laten weghalen. En zo begon de verwijdering tussen hen beiden. In 1963 ontmoette Zita een Italiaanse man kennen, die een foto van haar maakte voor het blad taboe. Later toen Inni een keer naar bed ging met de barjuffrouw Lydia, zag hij daar de foto van Zita en besefte toen dat zij voor hem verloren was. Zita bleef nog een tijdje bij Inni, omdat ze zijn voor chaos kende. Maar op een dag in november troggelde ze Inni FL 5.000, - af tijdens het vrijen en vertrok met haar minnaar naar Italië. Inni is kapot en probeert een einde aan zijn leven te maken. Net zoals hij had voorspelt in zijn horoscoop, de leeuw maar het mislukte. De dag erna las hij in de krant dat de koersen op de beurs zakten, omdat Kennedy was vermoord. Er waren verwarde tijden op komst.
In het tweede deel is het begin jaren ’50. Inni woont op kamers in Hilversum. In de lente van 1953 komt zijn tante op bezoek Thérèse, die hem meeneemt naar haar vroegere minnaar, Arnold Taads. In Taads huis heerst er een orde die erg angstaanjagend is. Tijd staat centraal bij huize Taads: Thérèse en Inni mogen pas stipt 4 uur binnenkomen, en Thérèse wordt vervolgens om 5 uur weggestuurd zodat Taads tot kwart voor 6 kan lezen. Van kwart voor 6 tot 7 uur gingen Inni en Taads wandelen samen met de hond Athos. Dan verteld Arnold Taads over skiën, over zijn haat jegens de wereld, over zijn afvallen van het geloof en zijn geloof in Satre’s existentialisme.
Eenmaal thuis eten ze tot kwart over 7 goulash en om kwart over 8 rookt Taads zijn vierde sigaret. Daarna verteld Taads over de Wintrops. Wintrops hadden volgens Taads twee kwalen: ze kenden geen grenzen en ze weigerden te lijden.
Een paar dagen later gingen ze voor een weekend op bezoek bij Thérèse en bleven ook dineren. Behalve Arnold Taads, Inni en Thérèse waren er ook nog de oom en monseigneur Terruwe aanwezig. Er ontstond een discussie over de kerk en God en liep uit op een huilbui van Thérèse en een valparty van de oom, nadat hij Taads een kaakslag had willen toedienen maar werd onderschept door Terruwe.
Dat weekend werd Inni verliefd op het dienstmeisje, Petra. Ze vrijden een paar keer en Inni verteld over zijn besnijdenis.
In de jaren die volgden zag Inni Arnold Taads nog regelmatig. Elke winter ging Taads naar Zwitserland om te skiën. Daar stierf hij in de winter van 1960, precies zoals hij Inni tijdens zijn eerste wandeling verteld had.
In Inni’s laatste beschreven fase is Inni veertig jaar. Inni heeft geen vriendin en woont alleen. Op een dag in juni zag hij drie duiven: de dode de levende en de verdoofde. De dode duif had hij samen met een meisje begraven, waarna hij met haar naar bed ging. Daarna ging Inni naar Bernard Roozenboom, een handelaar in kunst. Inni liet hem een ets zien, die Roozenboom herkende als een Balduindi. Inni had ook nog een Japanse prent, maar daarmee moest hij maar naar Riezenkamp gaan. Daar leerde Inni Philip Taads kennen, die voor de etalage naar een raku-kom stond te kijken. Japanners kochten de kom voor zijn neus weg. Inni ging met Philip mee naar zijn kamer, die wit en kaal was. Philip vertelde dat hij een droom had: hij wilde zichzelf verlossen. Het benauwde Inni allemaal; hij was kwaad dat Philip zijn herinnering aan Arnold besmette. Hij wilde niet met lijden geconfronteerd worden. Toch bezocht hij Philip Taads in de volgende jaren regelmatig. Vijf jaar later belde Riezenkamp Inni op met de mededeling dat hij een klassieke raku-kom op de kop had getikt. Philip Taads zou komen kijken. De bruinrode kom leek niet door mensen gemaakt, maar ontstaan in een onnoembare voortijd. Taads kocht de kom voor veel geld, en nodigde Riezenkamp en Inni een tijdje later uit voor de theeceremonie. Taads' vertrek had kleine veranderingen ondergaan. Er hing nu een rol met gekalligrafeerde tekens, die Inni deed denken aan een skiër die in razende vaart een helling afdaalde. Taads voerde in een volkomen stilte allerlei handelingen uit die tot de theeceremonie behoorden. Inni moest aan het laatste avondmaal denken. Na uit de kom gedronken te hebben, liet Philip Taads hen uit zonder iets gezegd te hebben. Drie weken later werd Inni opgebeld door de hospita van Taads. Samen met Riezenkamp ging hij naar Taads kamer. Daar lag de raku-kom in scherven op de grond. Een paar dagen later bleek dat Philip Taads zich verdronken had.
HOOFDGEDACHTE:
De titel van het boek geeft al aan waar het boek over gaat, rituelen. Dit is dan ook het thema van het boek. Alle drie de hoofdpersonen hebben hun leven geritualiseerd. Maar er is een belangrijk verschil: Arnold en Philip Taads wijzen het bestaan af. Hun rituelen leiden tot de ondergang, de zelfgekozen dood. En hoewel Inni zijn leven ook had geritualiseerd, hielden die rituelen hem juist op de been.
BRONVERMELDING:
- Het boek: Rituelen
- Prisma Uittrekselboek deel 1, 1979-1983, uit Centrale bibliotheek Bergen op Zoom
- Memoreeks, analyse en samenvatting van literaire werken, uit Centrale bibliotheek Bergen op Zoom
PLAATS IN DE LITERATUURLIJST:
Het boek is voor het eerst uitgegeven in 1980.
Cees Nooteboom werd op 31 juli 1933 geboren in Den Haag.
Zijn middelbareschooltijd brengt hij op kostscholen door. Nooteboom was een lastige kritische leerling. Toen hij voor de zoveelste keer naar een andere school moest vond zijn vader het welletjes.
De jonge Nooteboom moest gaan werken en zo kwam het dat hij overdag de kost verdiende en in de avonduren zijn school afmaakte. Tussen de bedrijven door werkte hij aan een roman.
Vanaf 1953 maakte hij reizen door de hele wereld. Hij debuteerde in 1955 met de roman Philip en de anderen. Nadien schreef hij nog verscheidene gedichtenbundels, reisverhalen en toneelstukken. In 1963 verscheen zijn tweede roman De ridder is gestorven. Pas zeventien jaar later verscheen als een verrassing zijn derde roman, Rituelen.
Voor zijn literair en journalistiek werk heeft hij verscheidene prijzen gekregen.
PERSOONLIJKE TEKSTBELEVING:
Ik vond het een saai boek. Er gebeurde niet veel bijzonders in het begin waardoor het erg moeilijk was om het te blijven volgen. De enthousiaste motivatie die ik in het begin had om het boek te lezen was snel weg. Ik had verwacht dat Inni in het begin niet meer zonder Zita zou kunnen en haar achterna zou gaan maar er heeft buiten dan dat hoofdstuk niets meer verteld over Zita.
Zowel de opbouw van het verhaal als het verhaal zelf vond ik erg vreemd. Het verhaal was niet chronologisch geschreven wat naar mijn mening zonder reden is gedaan. En opbouw van het verhaal vond ik erg onduidelijk, in principe gaat het boek over drie personen die dan worden beschreven.
Het taalgebruik was erg ingewikkeld. Soms kwamen er zinnen tussendoor van een Duitse, Engelse of andere taal door het verhaal. Vaak snapte ik de uitdrukkingen niet, waardoor het me weer extra tijd koste om het boek te lezen. Cees Nooteboom gebruikte voor het boek ook erg lange zinnen. Vooral als een personage over een levensfilosofie vertelde moest je goed en aandachtig lezen, vanwege de ‘beeldspraak’. Er komen niet veel dialogen in het boek voor en als dat wel zo is gaat het negen van de tien keer over een levensfilosofie.
Heel soms zag je hier en daar een humoristische zin:’Wat ik nog het meest van haar mis is haar aanwezigheid’.
Het boek heeft ook een open einde. Hoewel je weet dat zowel Arnold als zijn zoon Philip zijn overleden vraag je je af hoe het verder zal gaan met Inni. Bij de andere personages is het ook onduidelijk.
Kortom, ik vond het een onaangenaam boek om te lezen. Het is erg langdradig terwijl er een onduidelijk verhaal inzit, althans er zit een verhaal in die ik niet begrijp. Ik zou dit boek dan ook niet aanraden om te lezen.
Dit verslag is bedoeld als naslagwerk, niet om plagiaat mee te plegen. Gebruik geschiedt op eigen risico. De verslagen op Scholieren.com zijn ingestuurd door middelbare scholieren (tenzij anders vermeld) en worden niet gecontroleerd op fouten. Heb je in dit verslag een fout gevonden of heb je een aanvulling? Laat het dan weten door een reactie te geven.
