geef je mening
Tjeerd pleit tegen internetdaten. Heb jij al eens een date (of meer) gehad met iemand die je online leerde kennen?
ff n studiebreak
Het mooiste crimiboek van 'onze' agent Don Heins? Die over de ontvoering van Alfred Heineken. Type in-één-ruk-uit.
CASA Nederland en Scholieren.com reiken dit jaar de CASA Werkstuk Award uit. Het allerbeste werkstuk wint een reis voor 2 personen t.w.v. €500, een snuffelstage en eeuwige roem! Dit jaar is het thema abortus. De redactie bedacht alvast 13 invalshoeken, klik hier en stuur je werkstuk op.
Boekverslag Tomas Ross
Het meisje uit Buenos Aires
Geschreven door: | Kees van der Pol (Docent) [meer] |
Datum ingestuurd: | 1 oktober 2009 |
Taal: |  |
Woorden: | 4.250 |
Bekeken: | 1846 keer (12 deze maand) |
Waardering: | |
Deel op: |
|
Feitelijke gegevens over het boek
Gebruikte druk: 1e
Verschijningsdatum 1e druk: 23 september 2009
Aantal bladzijden: 367
Uitgegeven door: Cargo (onderdeel – imprint- van de Bezige Bij)
Beschrijving van de cover
Op de voorkant staat de afbeelding van een klein gedeelte van een gezicht van een vrouw met een oorbel. Het zou zo maar het gezicht van Maxima kunnen zijn.
Opdracht
De opdracht luidt: “Voor Pauline. “
Genreaanduiding van het boek
Tomas Ross schrijft vaak actuele politieke thrillers. Volgens mij zou je dit boek een politieke thriller kunnen noemen. Het gaat immers om de rol van de vader van Maxima tijdens de Argentijnse dictatuur. Eerder schreef Ross ook thrillers over Pim Fortuyn (bijv. De zesde mei, De marionet)
De flaptekst
De dag nadat het Nederlandse voetbalelftal in 1978 de finale verloor, verdwijnt Hugo Lugones spoorloos. Pas vijfentwintig jaar later komt zijn dochter Carmen erachter dat hij vlak voor zijn verdwijning een pakketje heeft laten verstoppen in de bagage van de persvoorlichter van Oranje. Een pakketje dat bestemd is voor een vrouw in Nederland: Pip Delfos. Zij blijkt echter, vlak voor ze het pakketje wilde ophalen, bij een auto-ongeluk om het leven te zijn gekomen. Carmen en Pips zoon Hartman gaan samen op onderzoek uit en stuiten op foto’s waaruit blijkt waarom Carmens vader moest verdwijnen. Foto’s die alles te maken hebben met een mooie, jonge Argentijnse die in korte tijd de harten van de Nederlanders heeft veroverd.
Motto
Er staat voorin het boek iets wat op een motto lijkt.
Het is een mening
Maxima’s reactie op de conclusies van het onderzoek naar de vraag of haar vader op de hoogt was van de verdwijningen en politieke moorden in Argentinië tijdens de Vuile Oorlog (1976-1983), waarbij naar schatting dertigduizend mensen werden omgebracht of “verdwenen” onder wie zijn medewerkster Marta Siera.
Structuur en/of verhaalopbouw
Het boek is eenvoudig opgebouwd.
Er is een proloog die zich in Argentinië in 1978 afspeelt. Eigenlijk is dat de start van het verhaal: de motor van de geschiedenis.
Daarna komen deel 1 en deel 2. Die spelen voornamelijk in Nederland tijdens enkele weken in juni en juli 2003.
Daarin lopen twee verhaaldraden. De dochter van de vermoorde Hugo Lugones gaat in Nederland op zoek naar de kennis van haar vader. Dat is toevallig Hartman Veenendaal, die zijn moeder in 1978 heeft verloren omdat ze bij een auto-ongeluk verdronk.
De andere lijn is die van de ondernemer Ed Kaplan, die gechanteerd wordt door de afvallige Roy (bedoeld wordt Edwin de Roy van Zuydewijn) Die weet iets van de Argentijnse vader van Maxima en wil dat in zijn bezit hebben.
Aan het einde is ook nog een epiloog waarin een deal tussen Hartman en een vertegenwoordiger van het Koninklijk Huis wordt gesloten. Het is een echte afronding van het verhaal.
In de structuur makat Tomas Ross gebruik van cliffhangers aan het einde van een hoofdstuk: vaak is er dan iets spectaculairs of een hoogtepunt van spanning en dat wordt dan afgebroken. Het verhaal gaat dan meestal met een andere vertellersfiguur verder.
Het verhaal wordt strikt chronologisch verteld. Er is een gesloten einde: er wordt een deal gesloten tussen Hartman en de Koninklijke familie.
Gebruikt perspectief
In de proloog zien we het verhaal vanuit het gezichtspunt van Graciela Lugones. Zij brengt een pakje naar een Nederlander die voor het WK voetbal in Argentinië is.
Er is sprake van een meervoudig perspectief. We bekijken in deel 1 het verhaal vanuit een drietal gezichtspunten:
- De ondernemer Ed Kaplan
- De docent Klassieke talen Hartman Veenendaal
- Maxima, de kroonprinses van Nederland
Ze vertellen niet in de ik-vorm, maar het zijn personale vertellers.
In deel 2 wordt een verteller toegevoegd, de 64-jarige Commissaris Lodz die met het onderzoek naar de vermoorde Carmen belast is.
In de epiloog is Hartman de verteller.
Door de verschillende vertellersfiguren kun je het verhaal vanuit diverse kanten belicht zijn. Belangrijk is bijvoorbeeld ook de vertellersfiguur van Maxima die haar licht op de zaak laat schijnen. Welke rol speelt ze daarbij?
De tijd van het verhaal
De proloog is de dag na de door Nederland verloren voetbalfinale op het WK in en tegen Argentinië. (26 juni 1978)
Daarna spelen de beide delen zich af in een aantal dagen in juni en juli 2003. Boven elk hoofdstuk staat aangegeven waar het verhaal zich afspeelt en op welke dag.
De epiloog speelt op 15 juli 2003. De hele geschiedenis is daarmee in drie weken afgehandeld.
De plaats van handeling
De proloog speelt in Buenos Aires.
De delen I en 2 (en de epiloog) spelen voornamelijk in Den Haag en Wassenaar. Maar wanneer Maxima op vakantie naar Italië gaat, wordt er ook over die plaats (Porte Ercole) verteld.
Samenvatting van de inhoud
Proloog
Het is 27 juni 1978
In de proloog moet de vrouw van Hugo Lugones, Graciela, een pakje afgeven bij iemand van de Nederlandse vertegenwoordiging van de KNVB. Nederland heeft de dag ervoor de finale van het WK voetbal van Argentinië verloren en vertrekt die dag naar huis. De voetbalvertegenwoordiger moet het pakje afgeven aan een bekende van Hugo (die een linkse journalist in Argentinië is onder de dictatuur) . Het afgeven van het pakje lukt wel. Hugo’s vrouw is op dat moment zwanger. Op de terugweg krijgt ze een lift van een miltaire auto.
Deel 1
Het is 27 juni 2003.
Kaplan ontmoet in Den Haag ene Roy. Kaplan heeft veel geld verkregen uit een fraudezaak in Suriname en Roy weet daarvan. Hij weet hem te chanteren. Hij is persona non grata in de Koninklijke familie, omdat zijn huwelijk met Popje (Prinses Marquerite) is stukgelopen. Roy zoekt wraak en hij chartert Kaplan om iets uit de villa van Maxima in Wassenaar te stelen.
Hartman Veenendaal is leraar klassieke talen in Den Haag. Er ligt een briefje op het graf van zijn moeder die op de dag na de finale in 1978 omgekomen is bij een auto-ongeluk. Een vrouw zoekt contact met hem en laat in de brief een 06-nummer achter. Ze spreken af en dan blijkt dat zij de dochter is van Hugo en Graciëla en in november 1978 geboren is. Haar vader was toen al opgepakt en misschien wel uit en vliegtuig gegooid ( toevallig actueel toen het boek verscheen en een gezagvoerder van Transavia werd opgepakt vanwege het uitvoeren van deze doodsvluchten) Ze is daarom opgevoed bij adoptieouders, die o.a. bevriend waren met de ouders van Maxima. Ze weet dat een pakje is afgegeven aan ene mijnheer Vogel. Uit de agenda van zijn moeder weet Hartman dat zijn moeder Pip op de dag van de aankomst van het Nederlands elftal toen naar Schiphol was gegaan en op de terugweg bij een ongeluk in de ringvaart terecht is gekomen en verdronken. Ze was nog maar 38 jaar oud.
Maxima vertelt in het derde hoofdstuk. Ze geef een kijk op de leden van het Koninklijk Huis : Beatrix is niet heel erg aardig, maar Bernhard vindt ze eigenlijk wel leuk. Ook op hoge leeftijd blijft hij ondeugend en hij heeft lak aan alles. Ze laat merken dat ze een geheim doosje heeft waarin iets verborgen is dat met haar vader te maken heeft. In Nederland is de voorgeschiedenis van haar vader in verband met haar huwelijk onderzocht. Er is niets uitgekomen.
Hartman ( ook 38 nu) filosofeert over zijn leraarsbaan. Hij heeft een afspraak met Carmen gemaakt (die is 24 jaar en ziet er erg leuk uit) Hij is recent gescheiden van zijn vrouw en hij heeft geen kinderen. Ze praten over de situatie in 1978. Hoe kennen haar ouders en zijn moeder Pip elkaar? Hij gaat met Carmen naar de familie Vogel. Die man is intussen overleden en ze ontmoeten zijn 30-jarige dochter. Daarna gaan ze naar de plek waar zijn moeder verdronken is en vervolgens rijden ze weer terug naar de boerderij van Vogel. In de vitrinekast stond een beeldje van de voetballer Mario Kempes en dat steelt Hartman mee.
Dat zou het beroemde pakje uit 1978 kunnen zijn. Thuis maken ze het open en er blijken een paar belangrijke foto’s in te zitten.
Kaplan is nerveus. Roy wil iets hebben uit de villa van Maxima in Wassenaar. Hij moet proberen de sleutels en de inlogcode van de beveiliging te pakken te krijgen, maar de truc mislukt. Hij heeft een camera op de pet van een beveiliger bevestigd en kan zo een stuk van de code via de webcam zien op zijn laptop. Ook chartert hij een half debiele junk ( Camiel) die op het landgoed voor een afleidingsmanoeuvre moet zorgen.
Het is er dus toch van gekomen. Carmen en Hartman hebben seks gehad en ze wil nu ook verder gaan met het onderzoek naar de foto’s. Ze wil absoluut een afspraak met Maxima. Ze heeft foto’s van een voetbalstadion waarin verzetshelden waren opgesloten. Dat is nadelig voor Jorge, de vader van Maxima.
In het volgende hoofdstuk wachten we met Maxima de komst van Carmen af. Tegen Alex en Beatrix heeft ze gezegd dat ze later zal nareizen naar Italië. Ze vertelt dat ze een kistje heeft met een geheim.
Carmen gaat op bezoek bij Maxima en Hartman brengt haar weg. Op dat moment is ook Kaplan op het landgoed aanwezig met zijn half debiele helper. Hij ziet o.a. de Toyota van Hartman staan en hij komt eigenlijk vrij gemakkelijk binnen wanneer Maxima en Carmen met elkaar aan het redetwisten zijn. Hij ziet het beruchte kistje met het geheim en de brief van Carmen aan Maxima. Omdat er onraad is en de andere beveiligers maatregelen nemen, neemt hij niet het kistje mee, maar wel de envelop.
Carmen vlucht weg uit het huis van Maxima en stort zich in de auto van Hartman. Er wordt geschoten. Er komt een ster in de achterruit van de Toyota.
Deel 2
Maxima is enkele dagen later in Porte Ercole. Ze denkt na over wat ze gehoord heeft van Carmen. De rol van haar vader is dus toch dubieus geweest. Ook weet ze dat er iemand in het huis geweest is en de envelop met de brief van Carmen heeft weggehaald. Een debiele jongen is opgepakt, maar er komt weinig zinvols uit de verhoren. Carmen heeft haar twee foto’s laten zien, maar ze heeft nog andere in haar bezit. Ze wil 10 miljoen dollar en eerherstel voor haar ouders. Ze neemt contact op met Jorge Zorreguieta, maar die zegt dat ze zich niet ongerust hoeft te maken. Hij heeft geen vuile handen. Maxima is er niet zo gerust op.
Hartman vertelt dat Carmen dood in zijn auto tegen hem aanviel. Een kogel heeft haar geraakt. Hij heeft haar lijk in het water laten verdwijnen. Hij weet niet goed wat hij doen moet en hij houdt zich schuil voor de politie. Zijn auto heeft hij onafgesloten ergens in Den Haag neergezet. Hij heeft wel de andere foto’s van Carmen (die belastend zijn voor de vader van Maxima, Jorge Zorreguieta) in zijn bezit.
Kaplan vertelt zijn verhaal aan Roy. Die gelooft er niet veel van en hij wil nu toch geld zien. Kaplan heeft een beter idee: hij heeft foto’s waar belastend materiaal op staat. Dat is toch beter voor Roy. Intussen ziet hij ook hoe de politie een lijk uit het water dregt. Dat blijkt later een onbekende vrouw te zijn naar wier identiteit de politie op zoek moet.
Hartman gaat Joke Versteeg (de vriendin van Pip vroeger) in Leiden bezoeken. Ze praten over het verleden en Hugo Lugones. En dan vertelt Joke dat Hugo de minnaar geweest is van Pip en dat Hartman zijn biologische zoon is. Ze had lange tijd gedaan dat Hartman de zoon van Paul was, maar later bleek bij een operatie dat Paul onvruchtbaar is. Ze vertelt hem iets wat ze eigenlijk niet mag vertellen. Daarvan betuigt ze later haar spijt op het graf van Pip en dat wordt geconstateerd door Lodz, een rechercheur die op de zaak van de vermoorde en uit een sloot gehaalde vrouw is. Een jonge Marokkaanse agente (Faisa) heeft hem op het spoor gezet dat leidt naar een begraafplaats in Loosduinen. Hij legt nog niet direct de link met de Argentijnse Carmen. Wel legt hij later contacten met een oude collega uit Amsterdam die nog wel wat weet van de affaire met Pip. Die werd in 1978 in de gaten gehouden vanwege mogelijke acties tegen het regime in Argentinië. Samen gaan ze op bezoek bij Leentje Vogel die hem kan vertellen over het bezoek van Carmen en Hartman.
Hartman wil weer terug naar zijn eigen appartement, maar wordt er bezocht door twee mannen die hem vragen waar de foto’s zijn. Hij vlucht zijn appartement uit en gaat naar zee om daar te zwemmen. Hij durft niet terug, want hij denkt dat ze hem zoeken.
Eduard Kaplan ligt op het strand in Scheveningen en houdt met een verrekijker de flat van Hartman in de gaten. Later doorzoekt hij de flat omdat hij via een steiger op het balkon weet te komen. Dan staat er ineens een man in de kamer die hem vraagt waar de foto’s zijn. Vervolgens wordt er op Kaplan geschoten en het blijkt later dat hij geliquideerd is. Dat merken Lodz en zijn Marokkaanse agente die erachter is gekomen dat de gezochte man Veenendaal heet: hij heeft namelijk niet de naam van zijn vader Delfos aangenomen, maar die van zijn moeder en grootouders bij wie hij is opgevoed toen zijn moeder verongelukt was. Zij treffen het lijk van Kaplan aan en snappen de relaties nog niet helemaal.
Hartman wil terug naar zijn appartement, maar hij wordt niet toegelaten, omdat er een lijk in zijn kamer ligt. Hij vlucht weer weg en stort zich in de armen van een vrouw die bij hem in een leesclubje zit maar ook de moeder van een leerling is. Ze is net verlaten door haar overspelige man en wil Hartman wel tijdelijk onderdak bieden. Ze drinken en ze vrijen met elkaar. De volgende dag vraagt ze hoe de vork in de steel zit. Hartman vertelt wel wat maar niet alles. Ze zegt dat ze bereid is te beweren dat Hartman al die tijd bij haar geweest is om hem zo een alibi te verschaffen. Ze kijken of de Toyota van Hartman nog op de plek staat waar hij die ongesloten heeft achtergelaten, maar de politie heeft de wagen al opgepakt.
Lodz gaat naar Kaplans kantoor om naar aanknopingspunten te zoeken. De agente gaat mee; ze vinden weinig sporen, maar ineens wordt er ook hier geschoten. Het blijkt dat de marechaussee op zoek is naar de eigenaar van de wietplantage erboven. Die hebben ze neergeschoten. Ze zitten duidelijk in elkaars vaarwater. Bij de andere mannen is Camiel, de jongen die Kaplan heeft gecharterd om bij Maxima in te breken. Hij ziet een foto van Kaplan op diens bureau en zegt dat deze man Roy heeft voor wie hij moest inbreken.
Lodz gaat daarna op bezoek bij Joke Versteeg, omdat hij heeft doorgekregen dat ze wat weet van Hartman Veenendaal. Er komt een wat oudere man bij haar aanbellen voordat hij naar binnen gaat. Maar hij besluit toch aan te bellen. Maar voordat hij haar kan spreken, is het ook daar een janboel. Er wordt geschoten en er blijken later twee Argentijnen te zijn doodgeschoten. Er vallen steeds meer puzzelstukjes in elkaar, ook voor Lodz.
Willem-Alexander en Maxima worden intussen bijgepraat door AIVD over de situatie met de inbraak. Maxima moet Alex opbiechten dat ze dingen heeft achter gehouden met betrekking tot haar vader. Maar ze heeft ook informatie over opa Bernhard die tijdens de oorlog in Argentinië was om met bepaalde Duitsers te praten. Ook daar had Bernhard een vriendinnetje en zo leerde hij ook de grootouders van Maxima kennen. Ook uit dit hoofdstuk blijkt dat Alex wat naïef reageert en dat Maxima veel sluwer en slimmer is.
Lodz laat Faisa, de agente, de brief van Carmen aan Maxima vertalen. Zo komen ze erachter dat Carmen dezelfde persoon is als Dolores, van wie ze inmiddels hebben vastgesteld dat die naam aan het lijk in de sloot verbonden moet worden.
Hartman gaat met Lisette naar zijn eigen woning. Hij gaat de foto’s ophalen en dat lukt zonder dat hij gezien wordt.(tenminste dat denkt hij) Wanneer ze thuis bij Lisette zijn, denkt hij terug aan het briefje dat hij in de flat van Carmen had gevonden en waarin ze gewaarschuwd werd dat Maxima’s vader (bijgenaamd De Boekhouder) drie huurmoordenaars heeft gestuurd. Hartman belt op naar het nummer dat in het briefje staat. Hij krijgt iemand aan de lijn die hem vragen stelt over zijn moeder en die hem ook vraagt of hij de foto’s heeft. Dan wil hij Hartman ontmoeten. Die vraagt naar zijn naam: de man zegt dat hij Hugo Lugones heeft. Dat is dus Hartmans biologische vader (cliffhanger hoofdstuk 16 Deel 2) Ze spreken af op de begraafplaats bij het graf van Pip.
Uit het verhoor van Joke Versteeg weet Lodz intussen dat Hugo Lugones haar ook bezocht heeft (de wat oudere man) Daar kwamen ook twee huurmoordenaars naar toe, maar Lugones heeft die twee Argentijnen neergeschoten. Dan belt Faisa om te vertellen dat ze weet dat Hartman bij de moeder van een leerling zit. Hij is toch gesnapt door een politieagent toen hij terug ging naar zijn appartement. De villa wordt vanaf dat moment in de gaten gehouden.
Hartman is nerveus als hij naar de begraafplaats gaat. Hij verbergt bij een willekeurig graf de foto’s die hij nog in zijn bezit heeft. Hij ontmoet daarna Hugo Lugones. Die weet nog niet dat hij zijn zoon is. Hij vertelt dat hij met hulp van vrienden aan de dood ontsnapt was en dat hij Carmen pas weer veel later heeft ontmoet. Hij was met haar naar Nederland gekomen om het mysterie van Jorge Zorreguieta op te lossen. Ineens is het bal op de begraafplaats. Lodz en zijn helpers komen er aan en willen Hartman en Hugo arresteren. Hugo vlucht maar wordt even later weer opgepakt. Ook de mensen van de Veiligheidsdienst zijn op het graf aanwezig.
Hugo denkt dat Hartman hem verraden heeft en dan zegt Hartman dat hij nooit zijn eigen vader zou verraden. Hugo is ontsteld. De recherche hem wil hem vasthouden voor de moord op de twee Argentijnen. Maar dan speelt Hartman blufpoker. Hij zegt dat hij een advocaat heeft ingeschakeld (de ex-echtgenote van Lisette van Dongen) en dat die van alles op de hoogte is. Hij is bereid de foto’s te overhandigen, wanneer Hugo Lugones weer in Argentinië is aangekomen.
Epiloog
Het is 15 juli 2003
Hartman zit met vriendin Lisette enkele dagen later op een terras. Hij ziet er een vrouw die hij vorige week op het graf heeft ontmoet. Ze zegt dat Hugo in Argentinië is aangekomen. Ze weet ook dat hij nog meer foto’s in zijn bezit heeft. Daar heeft hij toch nooit meer wat aan. Hartman wil ze houden voor de zekerheid. Dan schuift ze een brief met een koninklijk logo in zijn richting. Waarschijnlijk is het een ruilmiddel (in geld) voor de resterende foto’s. Het lijkt erop alsof Hartman de deal wel wil aangaan. Hij wandelt weg van het terras met zijn nieuwe vriendin Lisette met wie hij een vakantie op Samos zal doorbrengen. Commissaris Lodz en de vrouw met de envelop van Maxima (of Beatrix) kijken hen na.
Titelverklaring
De titel zou natuurlijk kunnen verwijzen naar Maxima, onze kroonprinses, die tenslotte ook een meisje uit Buenos Aires is. Maar op blz.171 van de thriller staat dat met de verwijzing het meisje uit Buenos Aires Carmen Lugones bedoeld is.
Thematiek en interpretatie
Het gaat in deze politieke thriller over de theorie dat Jorge Zorreguieta, de vader van kroonprinses Maxima, betrokken zou zijn geweest bij de misdaden van de militaire junta van Videla. In Nederland was er in 1978 een tegenbeweging opgericht (o.a. door Freek de Jonge en Bram Vermeulen-Neerlands Hoop) die een boycot van het WK wilden. Het is een mooi gegeven om het verhaal te starten.
25 jaar later komt de dochter van een omgekomen jonge journalist eerherstel bij Maxima halen en bovendien 10 miljoen dollar om haar mond te houden. Tegelijkertijd heeft het zwarte schaap van de Koninklijke familie (Edwin de Roy van Zuyderwijn) daarna kennis gekregen en wil hij dat Kaplan (een man van wie hij voldoende weet om hem te chanteren) hem helpt de gegevens boven water te krijgen. Deze verhaaldraden ontwikkelen zich eerst onafhankelijk van elkaar, maar ze raken in elkaar verstrengeld. Carmen wordt per ongeluk doodgeschoten in de paniek die na de inbraak in Maxima’s villa ontstaat. De zoon van een vrouw die in 1978 betrokken is geweest bij de acties, wordt er bij betrokken. Dat levert een heel aardige complottheorie op, waarbij Tomas Ross wil beweren dat er natuurlij toch wel het een en ander aan de hand geweest is met Jorge Zorreguieta en dat Beatrix de hand heeft gehad in de resultaten van het onderzoek dat naar hem is ongesteld. Dat er foto’s zijn waarmee de schuld van Jorge kan worden vastgesteld, is de basis voor de queeste naar die plotseling weer opgedoken bewijzen. Die zijn heel wat waard voor Carmen, Maxima, Beatrix,. Maar ook voor De Roy van Zuydewijn die op die manier mooi wraak kan nemen voor zijn slechte verhouding met Beatrix. Daardoor ontwikkelt zich een snel verhaal met een aantal verrassende wendingen. Aan het einde zijn er vele winnaars.
Beoordeling scholieren.com
Wanneer je twee hoofdstukken van de thriller hebt gelezen, zit je onmiddellijk in de spanning van het verhaal. Dat is knap gedaan door de schrijver die een meester-verteller is op het gebied van de politieke thrillers. Het grappige van zijn onderwerpen is dat fictie en werkelijkheid steeds met elkaar concurreren. Dat was in de boeken over Pim Fortuyn het geval. Maar ook in dit boek is er sprake van een relatie tussen fictie en werkelijkheid. Wat heeft de vader van Maxima tijdens de jaren van de Argentijnse junta werkelijk uitgevreten en is hij wel zo onschuldig als uit het rapport van de BVD destijds moest blijken Grappig voor de lezer blijkt de mening van Maxima over Beatrix, Bernhard en Alexander. In de complottheorie die Tomas Ross beschrijft blijkt dat er een grote doofpot op het Koninklijk Paleis staat.
Het boek is een echte pageturner en zal zijn weg naar de lezers wel weten te vinden. De structuur met twee delen en een proloog en epiloog is niet lastig. Het is een rechttoe-rechtaan verteld verhaal met spannende elementen.
Voor de literatuurlijst kan ik het boek (ook al vanwege de niet geringe lengte van 367 pagina’s ) wel waarderen met 2 punten. Het is geschikt voor havo en vwo-scholieren. Niet onmogelijk dat een gretige lezer op het Mavo het boek ook zal kunnen waarderen.
Over de schrijver en eerder gepubliceerde werk
Bron: website uitgever
Ross (1944, pseudoniem van Willem Hogendoorn) is auteur en scenarist. Na het gymnasium in Den Haag deed hij propedeuse geschiedenis aan de VU in Amsterdam, studeerde daarna aan de School voor de Journalistiek in Utrecht en werkte korte tijd als journalist voor Het Vaderland, waarna hij in 1974 zijn doctoraal niet-westerse sociologie behaalde aan de Universiteit van Amsterdam. Van 1974 tot 1980 werkte hij in diverse beleidsmatige functies binnen het welzijnswerk voor migranten, tot hij in 1979 zijn eerste boek schreef, Loch Ness – mythe of werkelijkheid. Niet lang daarna volgde onder het pseudoniem Tomas Ross zijn eerste thriller, De honden van het verraad (1980). Na het schrijven van de televisieserie Op eigen risico (VARA) richtte hij het film- en tv-productiebedrijf Topaz Pictures op. Sinds die tijd is Ross fulltime auteur en scenarist.
Ross schreef sinds de vroege jaren tachtig tientallen romans, onder meer over het Englandspiel, de Greet Hofmans-affaire, de val van Srebrenica, de dood van Mathilde Willink en de moord op Pim Fortuyn. In vrijwel elk boek werkt hij een bestaand gegeven uit tot een verhaal waarin de feiten een even grote rol spelen als de verzonnen gebeurtenissen. Vaak houdt de mogelijke oplossing verband met een samenzweringstheorie. Het is niet verwonderlijk dat Ross, zoon van een oud-verzetsman en pionier van de BVD, veel van zijn verhalen ontleent aan de Tweede Wereldoorlog en aan de activiteiten van de geheime inlichtingendienst. Drie van zijn romans werden bekroond met de Gouden Strop, de prijs voor de beste Nederlandstalige thriller: Bêta (1987), Koerier voor Sarajevo (1996) en De zesde mei (2003), ook werd hij in 2006 genomineerd voor De hand van God (2005).
Sinds 2002 verschijnt zijn werk bij Cargo, een imprint van De Bezige Bij. Hier publiceerde hij de romans Omwille van de troon (2002), De zesde mei (2003), Mathilde (2003), De mannen van de maandagochtend (samen met Rinus Ferdinandusse, 2003), Kidnap (samen met Rinus Ferdinandusse, 2004), De dubbelganger (2004), De anjercode (2005), Plaats delict (met foto’s van Iona Hogendoorn, 2005), De hand van God (2005) en King Kong (2006). Ook verschenen bij Cargo nieuwe edities van eerder verschenen boeken, zoals Bloed aan de paal, De man van Sint Maarten, Koerier voor Sarajevo en Het verraad van ’42.
Samen met Maj Sjöwall, beroemd door de samen met haar man Per Wahloo geschreven internationaal vermaarde politiereeks, schreef Ross in 1991 De vrouw die op Greta Gabro leek, een roman die wereldwijd werd vertaald. In 1989 was hij een van de initiatiefnemers voor de Maand van het Spannende Boek, waarvoor hij ook het eerste geschenkboekje schreef, Mode voor Moskou. In 2003 verscheen van hem het jaarlijkse geschenkboek van de CPNB, getiteld De Klokkenluider. Ook schreef hij een groot aantal kinderboeken en een toneelstuk.
Als scenarist is Ross bekend van de TV-series De Brug (1990) en Wij Alexander (1998). Daarnaast ontwikkelde hij de storylines voor de series UNIT XIII en Spangen. De televisiefilm In het belang van de staat (script Tomas Ross, regie Theo van Gogh) werd in 1998 bekroond met een Gouden Kalf. Met Van Gogh maakte Ross daarna nog de film De nacht van Aalbers (2002) en de komische serie Au! (1999). Ook werkte Ross mee aan de door Van Gogh gemaakte verfilming van “De zesde mei”, de roman over de moord op Pim Fortuyn.
Dit verslag is bedoeld als naslagwerk, niet om plagiaat mee te plegen. Gebruik geschiedt op eigen risico. De verslagen op Scholieren.com zijn ingestuurd door middelbare scholieren (tenzij anders vermeld) en worden niet gecontroleerd op fouten. Heb je in dit verslag een fout gevonden of heb je een aanvulling? Laat het dan weten door een reactie te geven.
