Ik pronkte er altijd mee op feestjes, sollicatiegesprekken en online: dat ik 'een vmbo-t-opleiding geniet'. Waarom ik daarvan eigenlijk geniet, weet ik ook niet - de leraren zeiden altijd zoiets van "we denken dat Rutger heel erg onstabiel kan zijn" en daarom stuurden ze me naar het vmbo.
Het afvoerputje van de maatschappij, noemen sommige slimme mensen dat zelfs. Maar ik word steeds chagrijniger van mijn schoolniveau.
De eerste tweeënhalf jaar vond ik het nog best grappig. Ik voerde geen enkele reet uit, haalde desondanks goede cijfers, was matties met alle docenten en maakte eens per half jaar eens wat huiswerk. Ik vond het allemaal wel leuk, want ondertussen kon ik ook lekker stukjes tikken.
Maar sinds ik in de derde klas zit, lijkt mijn beeld van dit Paradijs steeds troebeler te worden. Ik heb namelijk ontdekt dat ik wellicht na deze mooie en fijne opleiding ook nog havo moet doen.
Want alle opleidingen die maar een béétje kwaliteit en inhoud bevatten omtrent taal en media, zijn hbo-studies. En dan heb ik het nog niet eens over alle blablabla'se Taal En Cultuur-opleidingen die ik misschien zou willen volgen. Op universitair niveau.
Maar als ik dan ga rekenen, word ik een beetje depressief. Ik ben zestien als ik klaar ben met mijn vmbo-t, achttien als ik klaar ben met mijn havo en twintig als ik klaar ben met mijn vwo. Als alles goed gaat.
Nu schijnt het wel dat ik via het hbo ook weer makkeljik in een universitaire opleiding kan rollen, maar als ik dan een opleiding volg, dan wil ik hem ook integraal op één niveau volgen. Dus dan heb ik geen zin om eerst een paar jaar op een hbo-studie rond te huppelen en daarna nogmaals te leren wat ik al weet.
Mijn school probeert me al drie jaar te paaien met extra vakken op havo-niveau. Maar daar schiet ik niets mee op. Ik mag daarmee echt niet sneller naar de havo of hoger, dus zit ik nog steeds in hetzelfde schuitje.
En daardoor voelt het een beetje alsof ik aan het afzakken ben - "Ah, het is maar een SO. Ik weet toch wel dat ik het kan..." hoor ik mezelf denken. Dan zie ik mijn vrienden heel hard leren voor een 5.7, haal ik zelf zonder leren een 6.8, en vraag ik me af of ik nou de enige ben.
Zijn er meer van dit soort gevallen? Scholieren die een te laag niveau doen en een beetje wanhopig en lui worden van de hoeveelheid jaren die ze wellicht nog moeten slijten op hun middelbare school? Ik ben erg benieuwd...



! Ik volg thuis mijn lessen en kan straks naar de uni binnen 2 jaar, waar ik normaal nog 4 jaar school voor moest gaan volgen. Misschien ook een optie voor jou?