Boekverslag Pat Barker

Geschreven door:	Anne Boer (6 vwo)
Datum ingestuurd:	25 oktober 2005
Taal:
Woorden:	5.250
Bekeken:	6785 keer (20 deze maand)
Waardering:	Currently 4.05/5 1 2 3 4 5 4.0/5 (63 stemmen)
Deel op:

Titel:	The ghost road
Auteur:	Pat Barker
Jaar van uitgave:	1995
Aantal pagina's:	288
Prijs:	Winnaar Booker prize 1995

Auteur:	Pat Barker
Geboren:	8 mei 1943
Populaire titels:	1989The man who wasn't there (2) 2001Border crossing (3) 1995The ghost road (1) 1999Another world (1) 1992Regeneration (0) 1994The eye in the door (0)

Naam:
Klas/niveau:
E-mail:
Bericht:
Bestemd voor	Iedereen Scholieren.com redactie
Geheime code:

Deel 1.
Hoofdstuk1.
Billy Prior loopt op weg naar de kazerne langs het strand het ziet een vrouw van rond de 24 met haar zoontje en ouders en vraagt zich af of ze een man heeft. De vrouw groet hem en voelt zich een beetje bedreigd door de manier waarop Billy naar haar kijkt. Het is niet vleiend, want ze voelt maar al te goed, dat het hem om de seks te doen is. Dan loopt hij naar de kermis en ziet daar niet alleen mannen die aan het front gevochten hebben, maar ook mannen die “thuis” bleven, dus in munitiefabrieken werkten. Hij vraagt zich af waarom hij destijds er niet voor heeft gekozen om ook thuis te blijven want dit had zijn vader makkelijk voor hem kunnen regelen, maar hij voelde zich gewoon te goed voor het werk van een munitiearbeider. In de kazerne ontmoet hij een oude vriend Owen, die hij kent vanuit de psychiatrische inrichting: “Craiglockhart”.
Owen: een homofiele man waarmee Billy Prior in Craiglockhart zat, en waarmee hij samen in een hotel heeft gewerkt omdat ze niet uitgezonden konden worden vanwege hun psychische problemen. Owen is verliefd op Sassoon.
Billy moet naar de kazerne omdat hij medisch gekeurd moet worden voor de volgende uitzending van de nieuwe rekruten. Billy hoopt dat hij wordt teruggestuurd naar het front want hij voelt zich hier erg eenzaam met alle die mensen om zich heen die niets af weten van al het verschrikkelijke wat er zich aan het front afspeelt. In eerste instantie wil de dokter (naam: Mather) hem niet laten gaan vanwege zijn astma, maar wil hem een tweede keer keuren, dus moet Prior samen met Owen in de wachtkamer wachten. Als hij aan de beurt is voor de tweede keuring is hij opgelucht want alle vragen gaan allemaal over zijn astma, waar het op dit moment goed mee gesteld is. Hij was bang dat ze erachter zouden komen dat hij eigenlijk schizofreen is. Maar er wordt helemaal niet naar zijn psychische conditie gevraagd. Als Prior de dokter ervan heeft overtuigd dat het goed gaat met zijn astma, wordt hij goedgekeurd en mag hij terug gaan naar het front.

Hoofdstuk 2.
We zijn terug in het Craiglockhart ziekenhuis. Dokter Rivers behandelt hier Ian Moffet.
Moffet: patiënt van Rivers, heeft een verlamming aan zijn benen die hij zich verbeeldt want er zijn geen medische oorzaken te vinden.
Rivers heeft een methode ontwikkeld waardoor hij Moffet van zijn verlamming kan genezen: Hij zet elke dag een streep over de benen van Moffet. Elke dag 5 centimeter verder, en elke dag voelt Moffet 5 centimeter meer van zijn benen.
In het ziekenhuis herinnert Rivers zich Charles Dodgson, een eerwaarde die onlangs is overleden, die hij vroeger als kind al kende. Maar de priester mocht hem nooit zo. Zijn zusjes, Katherina en Ethel waren populairder dan zijn broer Charles en hij. Hij herinnert zich dat Dodgson vaak bij hen was en dat hij een verschrikkelijke angst had voor slangen.
Er komt een nieuwe patiënt binnen: Wansbeck. Deze man lijdt aan waanideeën, sinds hij een Duitser op brute wijze vermoord heeft. Hij denkt er de hele dag de geur van lijken van hem af komt, terwijl niemand anders dit ruikt. Ook heeft hij de Spaanse griep. Als Rivers met hem gaat praten, vertelt Wansbeck dat hij het lastig vindt om met iemand alleen samen te zijn, omdat hij dan de drang krijgt om diegene te vermoorden. Zo vertelt hij dat hij bijna eens een medepatiënt vermoordde omdat hij zo weerloos was. Rivers stuurt hem terug naar bed en belooft langs te komen voor controle.

Hoofdstuk 3.
Als Prior langs de boulevard van het strand loopt komt hij een hoertje tegen. Zij probeert hem te verleiden, maar Prior ziet het in eerste instantie niet zitten. Hij besluit toch mee te gaan naar haar huis. Nellie woont in een klein huisje met niet meer dan een bed, een stoel, een waskom en een schone handdoek een gele zeep. Nellie vraagt Billy zich te wassen en als zij zich heeft opgefrist, liggen ze in bed. Ineens voelt Billy een natte plek onder zich, en het blijkt een spermavlek van een ander persoon te zijn. Hierdoor voelde Billy hij zich heel machtig en krijgt hij alleen maar meer zin om haar te neuken. Als ze bezig zijn ziet hij in haar gezicht precies dezelfde uitdrukking die hij van zichzelf kent. Zo’n gezicht trok hij zelf ook altijd als hij weer voor geld seks met mannen had. Hij was haar dus feitelijk aan het verkrachten, hier werd hij boos om en haatte haar, waardoor hij ruwer met haar omging. Nellie kreeg er genoeg van en niet Billy komen door haar vinger in zijn kont te steken. Als hij zich aankleed neemt hij zich voor dit nooit meer te doen.
Als Prior bij de kazerne aankomt en zich gewassen en omgekleed heeft ontdekt hij dat Hallet terug is van een cursus in Ripon. Hallet deelt een tent met Prior en is een stuk jonger dan hij en Hallet zal voor de eerste keer naar het front worden gestuurd.

Hoofdstuk 4.
Als Rivers bezig is Moffet te behandelen, bedenkt hij zich dat deze behandeling een soort van magie is. Dan herinnert hij zich Njiru, een arts uit Maleisië die Rivers ontmoet op een van zijn reizen naar Maleisië. Njiru laat Rivers een behandeling van een vrouw met constipatie bijwonen. De vrouw lijdt aan de ziekte, nggasin, die een soort legende van het dorp is. Njiru helpt de vrouw door haar te masseren op haar buik, dan vangt hij een geest en gooit hij hem het raam uit en een tel later staat de vrouw buiten in de bosjes te poepen. Rivers gelooft niet in de legende en vraagt Njiru hem te masseren. Na de behandeling zegt Njiru tegen Rivers dat hij geen nggasin heeft.
Ondertussen gaat het heel slecht met Wansbeck; hij heeft hoge koorts en dreigt zijn leven op te geven. Rivers maakt zich ongerust.
Een andere patiënt: Telford, is een gestoorde patiënt die denkt dat zijn ledematen er af zijn gesneden en nu vertelt hij aan Rivers dat zijn penis is afgehakt door een zuster. Rivers praat een poosje met hem en ontdekt dat het wederom onzin is wat Telford hem allemaal vertelt. Telford raakt beledigd en vertrekt.
Als Rivers de volgende morgen naar Moffet gaat voor zijn dagelijkse behandeling, merkt hij dat Moffet zijn benen tot aan zijn tenen helemaal kan bewegen. Hij laat hem een stukje lopen, maar dit is nog te zwaar voor hem. Moffet is er heel erg depressief door geworden, omdat dit betekent dat hij terug zal moeten naar het front, en dat is wel het laatste wat hij wil. Als Telfort Rivers later die middag vraagt mee te komen naar de badkamer, vindt hij Moffet met opengesneden armen in een overvol bad liggen. Hij is bewusteloos en leeft nog. Ze brengen hem naar bed en Rivers weet dat hij er wel weer bovenop zal komen. Zijn zelfmoordpoging is dus mislukt.

Hoofdstuk 5.
Prior heeft sinds Augustus een verloofde: Sarah, die al eerder verloofd was met Johnney, maar die overleed al vroeg in de oorlog. Haar moeder Ada is nogal streng en wil niet hebben dat ze samen alleen ergens naartoe gaan. Ada is een traditionele vrouw, zonder man, die erg gesteld is op haar twee dochters en ze zo lang mogelijk maagd wil laten blijven, tot zo getrouwd zijn. Ze had een winkel die ze zelf runde en op zondag kwam dominee Lindsey altijd langs om over van alles en nog wat te discussiëren. Hoewel Sarah en Billy het liefst samen zouden willen zijn krijgen ze daar nooit de kans toe, omdat Ada ze altijd op de nek zit.
Billy mag wel altijd blijven slapen, maar dan wel op de bank. Als Ada en de kinderen op een avond naar een bijeenkomst gaan, probeert Sarah hier onderuit te komen door te zeggen dat ze hoofdpijn heeft. Ze mag niet thuisblijven met Prior, dus besluit Prior maar mee te gaan. Als ze daar aankomen blijkt het een bijeenkomst te zijn om dode nabestaande op te roepen. Prior krijgt het hier al snel benauwd van en vlucht naar buiten. Even later komt Sarah ook naar buiten en gaan ze samen snel naar huis. Thuis doen ze de deur op slot en duiken achter de bank. Ze hebben seks en als ze net klaar zijn wordt er op de deur geklopt. Ze kleden zich snel aan maar in de haast vergeet Sarah haar slipje. Prior propt hem snel in zijn zak en pakt snel de bijbel op schoot. Als Ada binnenkomt doet hij net of hij Sarah voorleest. Ada vertrouwt het niet maar ze kan er niks meer aan doen. Als ze naar de keuken gaat gooit Prior Sarah’s slipje snel naar haar toe en zij trekt deze, onder het nieuwsgierig en opgetogen oog van haar zus, weer aan.
Dan is het voor Prior tijd om te gaan. Hij wordt door Sarah naar het station gebracht en terwijl ze op de trein staan te wachten vraagt Sarah aan Prior wat zijn ouders van haar vinden. Prior verzekert haar dat ze haar geweldig vinden, wat niet waar is. Ze zijn teleurgesteld in Prior dat hij een arbeidersmeisje aan de haak heeft geslagen. In hun ogen had hij dat beter kunnen doen. Dan komt de trein en nemen ze afscheid.

Hoofdstuk 6.
Rivers gaat op bezoek bij zijn zieke zuster die wordt verzorgd door zijn andere zus. Katherine ligt al een tijdje op bed en omdat het voor haar andere zus, Ethel heel erg zwaar is om haar te verzorgen, neemt ze op aandringen van haar broers, Rivers en Charles een weekendje vrij. Rivers neemt het een beetje van haar over in de tijd dat ze weg is. Ze halen aan de hand van het fotoboek dat Katherine bijhoudt allerlei herinneringen op. Zo komt Dodgesons meerdere malen aan bod en ook de vader van Rivers. Dan ontdekt waar zijn gestotter (Hij stottert al sinds hij een kleine jongen was) vandaan komt; de familie had van Oom Wille en schilderij gekregen waarop te zien was hoe zijn been werd afgezet. Toen kleine Rivers naar de kapper moest en zich daar ontzettend had misdragen, moest hij van zijn vader verplicht naar het schilderij kijken. Zijn vader had gezegd: “zo behoor jij je te gedragen”. En vanaf dat moment had Rivers gestotterd.
Als Rivers terugkomt in het ziekenhuis, staat Prior al voor de deur te wachten. Ze gaan naar binnen en Prior vraagt Rivers of hij het een goed idee vindt dat Prior teruggaat naar de oorlog. Rivers vindt het nog wat vroeg, maar vertelt hem dat hij daar anders toch niks aan kan doen. Ze praten even over de tijd dat Prior bij Rivers onder behandeling was en dan beseft Rivers dat Prior een soort zoon voor hem is die hij nooit gehad heeft.

Deel 2.
Hoofdstuk 7
29 augustus 1918.
Prior heeft een poos geleden een cahier (dagboek), en hij neemt zich voor om er in te schrijven, vanaf dat moment lees je de belevenissen van Prior in dagboekvorm.
Als Prior op het station in Londen aankomt zijn alle hotels al volgeboekt en is het een drukte van jewelste. Charles Manning (een oude vriend) biedt hem een kamer aan die hij al een tijdje huurt, voor als hij in Londen is. Nadat Prior een bad heeft genomen in het hotel, hebben Prior en Charles seks. Iets wat voor Prior normaal is, omdat hij het vaker met mannen doet. Daarna gaan ze uit eten en ontmoeten ze een vriend (waarschijnlijk een sekspartner) van Manning. Dan vertrekt Prior.

30 augustus 1918.
Prior gaat langs bij Rivers. In dit gedeelte gaan we stukje terug in de tijd, want Prior beschrijft hier, wat Rivers eerder in het boek ook al vertelde. Daarna gaat hij terug naar het station waar Charles hem komt uitzwaaien en hij vertrekt naar Folkestone, waar hij midden in nacht, vermoeid aankomt.

Zaterdag 31 augustus 1918.
De volgende ochtend staat Prior vroeg op en neemt een duik in de zee terwijl hij herinneringen ophaalt, over Sarah. Hij ging naar de stad en zag Halet (een vriend en ook officier) aan boord.
Ze vertrekken naar Frankrijk en Prior neemt op het dek afscheid van Engeland.

Zondag 1 september
Als ze aankomen in Étaples (basiskamp) krijgen de mannen gastraining. Prior vertelt ons hoe weinig privacy je hebt als je op een gezamenlijke slaapzaal moet slapen. Hij slaapt naast Hallet, die voor de eerste keer naar het front gaat.

Zaterdag 7 september.
Ze zitten in het tweede regime, en vertrekken morgen.

Hoofdstuk 8.
Rivers voelt zich ziek en hij blijft thuis als hij avonddienst heeft. Hij heeft hoge koorts en zodra hij in bed ligt begint hij te dromen over zijn avonturen in de jungle.
Hij vertrekt samen met Hocart naar het eiland Eddystone. Na een lange reis, waarbij ze op meerdere boten moesten overstappen en met veel mensen hebben gesproken. komen ze aan op het eiland. Hier wil hij meer te weten komen over de lokale bevolking. Als ze die avond hun kamp opzetten, op een veilige afstand van het dorp: Narovo, ontdekt Rivers en man in de bosjes die steeds dichterbij komt. Deze man blijkt Njiru te heten en blijkt redelijk piding te kunnen spreken. Njiru is mismaakt maar een van de beste artsen in het dorp en heeft een hoog aanzien binnen de groep. Hier leert Rivers een heleboel over geesten en ziektes die met elkaar in verband liggen (volgens Njiru). Dan gaat Rivers even zwemmen in de zee samen met Hocart. Als ze terugkomen, is er een ernstig zieke man die bijna dood gaat. Hij had een ziekte die werd veroorzaakt door een geest. Deze geest zorgde ervoor dat hij steeds kleiner werd en uiteindelijk zou sterven. Hij was ongeneeslijk ziek en ze hadden hem in een tent gelegd en het hele drop zat om hem heen. Njiru maakt er een ceremonie van en de man overlijdt vrij snel. Dan binden ze hem vast en gooien hem in zee.

Hoofdstuk 9.
Prior en zijn manschap zitten in de trein op weg naar een station, waar ze zullen wachten tot ze naar het front vertrekken. De treinreis verloopt goed, hoewel Prior zich ergert aan de slechte grappen die er worden verteld. Als ze ’s avonds aankomen zegt hij zijn mannen welterusten en gaat naar zijn slaapplaats. Als hij bij een vervallen huis aankomt staat Hallet al op hem te wachten. Ze slapen samen met Owen en Potts in een huis. Het huis heeft geen meubelen dus gaat ze met ze vieren op zoek, in de naast gelegen huizen naar tafels en stoelen. Bij het avondeten hebben ze het helemaal gezellig gemaakt en hebben ze een felle discussie over de oorlog. Ze gaan naar bed en de volgende ochtend ging hij de stad in. Daar komt hij Potts en Owen tegen en samen lopen ze door de tuinen achter de huizen naar hun huis. Als ze aankomen neem Halet net een bad in de vijver van de tuin. Ze staan er allemaal naar te kijken en Prior merkt dat Owen Hallet wel ziet zitten. Ze genoten van hun dagen in het huis, maar wisten dat het snel over zou zijn met de pret.

11 september 1918.
Prior vindt het moeilijk om met Owen om te gaan omdat zij als enige in het huis, weten hoe de oorlog echt is.
Longstaffe, mijn oppasser.
Prior krijgt een oppasser aangewezen die voor hem moet zorgen, voor en tijdens de oorlog.

13, 14, 15 september 1918.
Prior en zijn manschappen voegen zich bij het bataljon en zullen spoedig vertrekken.

Hoofdstuk 10.
Ngea, een hoofdman van het dorp was een gewoon sterfgeval en zou spoedig overlijden. Als Rivers die avond in zijn tent ligt, hoort hij dat naast zijn tent een meisje wordt ontmaagd door een jongen uit het dorp. Het meisje is aan hem uitgehuwelijkt en hij heeft besloten haar met twee vrienden te delen. Het meisje wordt dus meteen door drie jongens genomen. De volgende ochtend is Ngea overleden en is ieder in rouw. Vooral zijn vrouw Emele is heel erg verdrietig. Zij moet in dezelfde houding als waarin haar man is vastgebonden, zodat ze hem het bos in kunnen dragen, een x-aantal dagen rouwen (Tongo Polo).
De volgende dag gaan alle mannen de grot bij Pa Na Keru bezoeken. Rivers en Hocart zijn de enige die er nog nooit waren geweest dus moeten eerst een ritueel ondergaan voordat ze naar binnen mogen. Als Rivers een spleet ontdekt gaat hij naar binnen, gevolgd door Njiru ontdekken ze dat er binnenin deze ruimte een hele kolonie vleermuizen zit. Als Rivers zijn zaklamp laat vallen raken de vleermuizen in paniek en vliegen op. Ze worden omsingeld door duizenden vleermuizen en ze voelen ineens een hele sterke band met elkaar. Als ze buiten komen is ieder geschokt en gaan ze meteen terug naar het dorp. Dan heeft Rivers een gesprek met Njiru over Tongo Polo want Rivers wil graag weten hoe lang de vrouw het vol moet houden. Ze voelen een hele sterke band met elkaar en Njiru vertelt over zijn voorouders.

Hoofdstuk 11.
Maandag 16 september 1918.
Ze komen aan bij het basiskamp en ze slapen in een stal. Het stinkt er en het regent aldoor. Alles ligt onder de modder, maar Prior weet dat dit niks voorstelt vergeleken bij het front. De mannen hebben trainingen en spelen voetbal op een modderveldje.

Woensdag 18 september 1918.
Het was wasdag en alle mannen moeten zich uitkleden en naakt in de rij wachten tot ze aan de beurt zijn. Prior moet apart wassen omdat hij een officier is. Dit vindt hij moeilijk, omdat hij erg opgewonden raakt van het feit dat hij gekleed is en de rest naakt. Dat geeft hem een soort macht. Op de terugtocht is iedereen heel erg vrolijk.

Zondag 22 september.
Ze krijgen een uitgebreid ontbijt met spek en rosbief. Het doet Prior denken aan de zondagochtenden bij hem thuis.

Dinsdag 24 september.
Ze vertrekken naar een kamp vakbij het front, per bus.

Donderdag 26 september.
Ze komen aan bij een stel oude ruines, alles is kapotgeschoten en overal liggen kadavers. Het regent dus alles ligt onder de modder. Er zijn voortdurend gasoefeningen en iedereen wordt er helemaal gek van. Ook tijdens het eten, slapen en uitbetalen gaan de gasoefeningen gewoon door.

Vrijdag 28 september.
Er zijn voortdurend bombardementen. Ze vertrekken vannacht naar het front.

Hoofdstuk 12.
Rivers gaat naar Emele toe om te kijken hoe het met haar gaat, maar ziet ineens zijn zus liggen, dan wordt hij wakker. Hij is nog steeds ziek en heeft keelpijn. Dan gaat hij weer slapen en droomt verder.
Het dorp is op koppensnellerjacht gegaan. Hocart maakt zich grote zorgen, maar Rivers niet. Hij gaat naar Namboko Taru om verder over liefdesspreuken te praten. Taru laat hem allerlei rituelen uitvoeren. Ineens beseft Rivers dat hij verloofd is met Taru, maar dit helemaal niet door had. Hij ontdekt dat alle spreuken die ze doornemen en rituele die ze uitvoeren om verloving gaan. Ze moeten er om lachen.
Rivers gaat op zoek naar Ngea en vindt hem, half verteerd door de vliegen en gaat snel weer weg. Als hij die volgende ochtend wakker wordt door hoorngeblaas, beseft hij dat er iets bijzonders aan de hand is. Het hele dorp is in rep en roer. Een van de krijgers heeft een jongetje van vier meegenomen. Iedereen is blij, behalve het jongetje zelf. Hij wordt het nieuwe opperhoofd.

Hoofdstuk 13.
4 oktober 1918.
Prior en zijn mannen kwamen in een Duitse loopgraaf te liggen dat niet dieper was dan een voet. Ze moesten constant hun maskers ophouden doordat het gas niet goed wegging. Maar ze waren wel een beetje blij omdat ze een loopgraaf hadden veroverd. Totdat de tegenaanval begon en zijn oppasser, Longstaffe, doodgeschoten werd. Na een nacht mochten ze weer teugkeren naar het basiskamp.

5 oktober 1918.
De volgende dag liggen ze weer in dezelfde loopgraaf. Er zijn heel wat gewonden, maar ze kunnen ze niet gaan halen, want het is licht en dan zouden ze overgeschoten worden. Tegen de avond zijn alle gewonden dood, want iedereen houdt op met kreunen, behalve een man, die niet kreunt maar een soort van gorgelt. Als de nacht valt gaan ze de man met z'n drieën halen en het blijkt Hallet te zijn. Hij heeft een hele ernstige hoofdwond en zijn hersens komen eruit. Ze nemen hem toch mee naar de loopgraaf en Prior hoopt alleen maar dat hij snel doodgaat. De mannen hebben al vier dagen niet geslapen en zijn hun besef van tijd geheel kwijtgeraakt. Als de zon aan de horizon staat denkt iedereen dat hij onder zal gaan, maar hij komt juist op. Iedereen is van slag.

6 oktober.
Ze keren terug achter de linies en Prior neemt de post door. Alle post voor overlevenden bestempelt hij. Ze hebben al heel wat mannen verloren, maar niemand praat over zijn verliezen. Dat kunnen ze niet.

Deel 3.
Hoofdstuk 14
Rivers wordt wakker en krijgt van zijn benedenbuurvrouw een ontbijt met eieren. Als hij in de krant leest dat het bataljon waar Prior in zit zware verliezen lijdt, is hij bang dat Prior bij de overledenen zit. Dan valt hij weer in slaap en droomt hij verder over zijn jungleavonturen.
Het jongetje dat waarschijnlijk ontvoerd is, loopt een beetje eenzaam door het dorp. En diezelfde dag, verdwijnt het jongetje plotseling. De volgende morgen worden Hocart en Rivers uitgenodigd voor het bijzetten van Ngea. Njiru lijdt de ceremonie en spreekt een spreuk uit zodat de snelexpeditie goed zal verlopen. Dit is eigenlijk zinloos want ze mogen van de engelse wet niet meer koppensnellen. Dit was een groot gemis voor de inboorlingen.
Een andere man uit het dorp, Kundaite, kon volgens het dorp met de geesten praten. Rivers en Hocart hadden aan hem gevraagd of hij die geesten wilde oproepen in ruil voor tabak. Dit deed hij en die avond zat iedereen samen in de tent, die voorheen van Ngea was geweest. Na een poosje hoorde ze fluitjes in de tent en die vertaalde Kundaite voor het volk. De geesten waren verbaasd dat er blanke mensen bijzaten maar accepteerden het wel.
Als Rivers die avond zijn tent binnenkomt en wil gaan liggen, ontdekt hij de strijdbijl van Ngea op zijn kussen.

Hoofdstuk 15.
10 oktober 1918.
Ze slapen weer in het basiskamp met de golfplaten daken. Prior praat met Owen over Craiglockhart en dat Prior is aanbevolen voor een lintje. Prior zou normaal gesproken heel trots moeten zijn. Maar hij heeft eigenlijk een beetje spijt dat hij Hallet is gaan halen, want hij heeft geen enkele kans om te overleven.

11 oktober.
Ondertussen gaat de oorlog gewoon door maar veel manschappen twijfelen erg aan de zin om door te vechten, want zij hebben het bericht gekregen dat de oorlog bijna is afgelopen. De legerleiding verbiedt nog langer over overwinning te praten, want het leger moet geconcentreerd blijven. Dus gaan de gasoefeningen gewoon door. Er arriveren nieuwe groepen uit Scarborough. Deze mannen zijn nog fris en worden door de rest van de groep een beetje genegeerd omdat ze geen tijd willen besteden aan de onschuldige nog schone mannen.

12 oktober.
Prior moet denken aan een maan die hij heeft vermoord. Deze man was van middelbare leeftijd en hield Prior de hele tijd bezig. Hij heeft heel erg spijt want hij kon van zijn gezicht aflezen dat vrouw en kinderen thuis op hem zaten te wachten.

15 oktober.
Ze werden vermaakt door een groep zangers. De mannen worden erg emotioneel en een aantal moet er zelfs van huilen.

16 oktober.
Prior wordt verplaatst van zijn schuur naar een tent. Hij baalt, want de winter is net begonnen en de natte sneeuw komt onder de tent vandaan. Hoewel Prior zegt dat hij zich niet verantwoordelijk voelt voor zijn mannen, is het wel zo. Hij vertelt over een aantal van zijn mannen hoe zij de dag doorkomen. De een heeft een dikke spijker door zijn schoen waar hij zijn voeten kapot aan loopt, een ander schrijft hartstochtelijke brieven naar zijn vrouw en er is iemand die aan de rand van een instorting staat. En het gepraat over de overwinning gaat ondertussen gewoon door. Niemand ziet de zin van de oorlog nog in.

18 oktober.
Ze vertrekken weer naar de linies.

Hoofdstuk 16.
Hoewel Rivers zich nog heel erg ziek voelt, gaat hij toch weer aan het werk in het ziekenhuis. Wansbeck voelt zich al een stuk beter, de stank van lijken is helemaal weg. En zijn koorts is alweer gezakt. Wel ziet Wansbeck de verschijning van de man nog regelmatig. Rivers wil weten of het de man is die hij heeft vermoord, maar dat is niet zo. Rivers geeft hem als advies met de man te gaan praten. Hoewel Wansbeck het gek vindt, zegt hij dat hij het zal doen. Wansbeck doet Rivers aan twee andere patiënten denken: Sassoon en Harrington. Zij hadden ook iemand zien sterven en kregen vervolgens ook bezoek van lijken. Maar zij genazen vrij snel terwijl het bij Wansbeck veel ernstiger was. Rivers krijgt een rapport te zien van een gewonde man. Zijn hoofd is opengereten en zijn hersenen komen eruit. Het is Hallet.
Buiten regent het, dit doet hem weer denken aan Narovo. Hij lag in de tent en het regende al sinds hij die bijl had gevonden. Als hij zijn tent uitkomt ziet hij Njiru die hem uitnodigt mee te gaan. Rivers vraagt of het zijn bijl was. Njiru zegt dat de bijl van Ngea is. Ze komen na een lange wandeling hij de schedelhuisjes aan. Hier is Njiru gekomen om de priester te reinigen. Als hij klaar is ziet Rivers het jongetje dat ontvoerd was. Hij zal de opvolger van de priester worden. Geen slecht vooruitzicht voor een jongen, want je hebt veel aanzien als priester. Op de terugweg geeft Njiru een schedel aan Rivers. Rivers weet dat dit een heel mooi gebaar is en is hem heel erg dankbaar. Rivers weet dat ze goede vrienden zijn.
Dan is hij weer terug in het ziekenhuis en ziet hij dat Hallet bij Prior gezeten moet hebben. Hij vraagt zich af of hij hem kent en of hij nog leeft.

Hoofdstuk 17.
19 oktober 1918.
Ze zijn onderweg naar het front en onderweg liggen de lijken overal nog onbegraven. Maar dit levert wel een nieuwe laars op voor een van zijn mannen. Hij denkt aan Longstaffe en ontdekt dat hij hem al bijna vergeten was.

Later.
Het is nacht en de soldaten slapen in de open lucht. De officieren zijn ondergebracht in een oud Duitse loopgraaf. Prior moet denken aan de tijd dat hij verlof had, en dat hij zich niet meer aan kan passen aan de gewone wereld. Hij wordt hier een beetje bang van.

20 oktober.
De volgende dag krijgt een van Prior’s mannen, tijdens het marcheren een astma-aanval. Prior weet gelukkig wat hij moet doen, maar door de man krijgt hij het ook beetje benauwd. Die avond lopen ze ineens door boerenlanden met groene velden en kinderen, poezen en honden. Ze weten niet wat ze zien en worden ondergebracht in boerderijen.

22 oktober.
Ze zitten nog steeds in die boerderijen maar niet lang meer. Ze gaan die middag weer verder. Prior voelt zich heel erg goed.

24 oktober.
Door dit groene landschap worden alle mannen weer wat positiever. Ze hebben allemaal het gevoel dat ze die Duitsers zo kunnen verslaan. Ze kunnen nog steeds niet wennen aan al die mooie geluiden van vogels en kinderen.

25 oktober.
Owen moet voor de krijgsraad verschijnen en een van zijn mannen is een weduwe aan het neuken. Prior zag ook een vrouw lopen, maar kon het niet maken om iets met haar te doen, het was een gewone burger.

26 oktober.
Als een van zijn mannen beschuldigd wordt door een van de boerinnen dat er eieren zijn gestolen, gaat Prior met de vrouw praten. Na een gesprek is het probleem opgelost. Haar zoon kijkt Prior vreemd aan. Prior weet meteen dat ze het gaan doen. Hij volgt hem naar de schuur en neukt hem in zijn kont. Prior moet denken aan al die Duitsers die hem ook geneukt moeten hebben.

27 oktober.
Ze komen aan in een kwartier en iedereen heeft last van zijn voeten. Ook Prior heeft pijn in zijn eigen voeten.

29 oktober.
De mannen zijn uitgeput maar krijgen nieuws dat Oostenrijk al bevrijd was. Dit nieuws beurt ze een beetje op.

31 oktober.
Ze zijn genoodzaakt om op de plaats te blijven omdat de Duitsers zich net over de rivier hebben ingegraven. Ze moeten zich schuilhouden in de kelders want er zijn aldoor explosies. Maar 's nachts gaan ze op patrouille om de posten van de duisters te vermoorden met messen en knuppels.

1 november.
Aan de overkant liggen de Duitsers op de loer. Vandaag heeft de generaal een aanvalsplan besproken. De kans van slagen is nihil, maar niemand gaat ertegenin. Ze zullen de Duitsers aanvallen.
Prior schrijft een korte brief naar Rivers, om hem gerust te stellen.

3 november.
Met de aanval in het vooruitzicht zit iedereen in de kelder. Prior moet steeds aan Sarah denken en is bang dat hij haar nooit meer zal zien. De rest van de mannen zijn bezig met van alles en nog wat. Prior vreest voor zijn leven maar wil niet meer terug.

Hoofdstuk 18.
Rivers liep zijn ronde door het ziekenhuis en een van zijn patiënten wilde weten of hij ooit nog seks kon hebben omdat hij verlamd was. Dat kon hij niet meer.
Owen, Prior en de rest lag op de loer aan de over van de rivier. Ze wachtten op het teken tot ze in actie mogen komen. Dan kruipen ze met ze honderden verder naar de oever.
Rivers was doodmoe maar ging nog even bij Hallet kijken. Hij kon niet meer praten en was stervende. Rivers vertelt de familie dat hij niet lang meer te leven heeft. Het doet hem denken aan de woorden die Njiru tegen hem zei toen een van de mannen van het dorp op sterven lag. Hij denkt weer aan de jungle en aan het gesprek met Njiru dat hij had over ave. Een geest die vele mensen vermoordt. Njiru vertelt hem het hele verhaal alleen als hij het opschrijft in zijn boek. Dit is er nooit van gekomen.
Dan barst de hel los en vallen Prior en zijn mannen aan. Er wordt een brug over de rivier gemaakt, maar als ze snel en efficiënt aan de overkant aankomen blijkt daar geen beschutting te zijn en ook de Duitsers zijn goed bewapend. Ze lopen in een hinderlaag en Prior, Owen en heel veel andere mannen worden neergeschoten.
In het ziekenhuis gaat het slecht met Hallet. Hij zegt dat het het niet waard is en sterft. Iedereen is opgelucht.
Alle mannen aan het front zijn dood en liggen op hoopjes bij de oever.
Rivers is moe en ziek, hij ziet ineens Njiru in het ziekenhuis lopen en praat met hem. Dan verdwijnt hij.