CASA Nederland en Scholieren.com reiken dit jaar de CASA Werkstuk Award uit. Het allerbeste werkstuk wint een reis voor 2 personen t.w.v. €500, een snuffelstage en eeuwige roem! Dit jaar is het thema abortus. De redactie bedacht alvast 13 invalshoeken, klik hier en stuur je werkstuk op.
geef je mening
Tjeerd pleit tegen internetdaten. Heb jij al eens een date (of meer) gehad met iemand die je online leerde kennen?
ff n studiebreak
Klasgenoten stonden vroeger als hongerige hyena's om Jorieke heen. Klaar om het jonge hertje aan te vallen dat nog scoubidoutouwtjes had.
Boekverslag Cees Nooteboom
De wereld een reiziger
Geschreven door: | anoniem (5 vwo) |
Datum ingestuurd: | 20 november 2002 |
Taal: |  |
Woorden: | 3.100 |
Bekeken: | 2391 keer (5 deze maand) |
Waardering: | |
Deel op: |
|
1.Waarom heb ik dit boek gekozen?
Later wil ik zelf een grote wereldreis gaan maken. Misschien wil ik mijn hele leven wel gaan reizen, want ik denk dat dat het mooiste is, wat een mens kan meemaken. Het idee dat je wegbent uit Nederland, een land waar je de hele tijd op je horloge moet kijken en waar het weer deprimerend is. Dat lijkt me geweldig.
Toen ik op de boekenlijst keek, uit welke categorieën de list bestond, wachtte ik al die lessen, tot de boeken over reizen besproken werden. Helaas werd er niet zoveel over gezegd en werden de meeste boeken overgeslagen. Dat vond ik wel jammer.
Later, moest iedereen een lijstje maken met de tien boeken, die je persoonlijk het meest aanspraken. Cees Nooteboom, stond niet op mijn lijstje, maar toen ik uiteindelijk in de bibliotheek kwam en er geen enkel boek van mijn lijstje te vinden was, besloot ik, om “De wereld een reiziger” te lezen.
Ik had de achterkant gezien en toen ik zag, dat er allerlei reisverhalen instonden over verschillende bestemmingen zoals onder andere “Het nog niet door toeristen ontdekte Birma” leek het me meteen al een goed boek. Bovendien, waren het wel zijn beste reisverhalen, samen gebundeld.
Op deze manier, zou ik me alvast kunnen gaan oriënteren, op de landen, die ik zou willen bezoeken tijdens de reis die ik nog hoop te gaan maken.
Toen ik met het boek thuis kwam, was mijn vader alweer meteen negatief over de schrijver. “Ik vind dat hij nogal saaie, langdradige verhalen heeft geschreven en dat reizen? Ik weet het niet.”
Pa vertelde ook, dat hij een keer met Nooteboom in het vliegtuig heeft gezeten. Toen ik hem vroeg of hij nog iets tegen hem had gezegd antwoordde hij dat dat niet het geval was. Wat moet je ook zeggen in zo’n situatie, maar ik vond dit leuk om er even bij te vermelden. Mijn vader wist in ieder geval wie het was. Ik weet niet of ik hem een twee drie zou herkennen. Hij was dus duidelijk niet onder de indruk van mijn keuze, maar later zou nog wel blijken, dat het boek wel leuk zou zijn.
Wat ik van dit boek en de schrijver dacht, was heel positief. Omdat ik toch al zodanig geïnteresseerd in reizen ben, leek het me mooi om er veel over te lezen en omdat er meerder verhalen in het boek stonden over verschillende landen, leek het me al helemaal leuk. Ik wist niet of de schrijver mooi kon schrijven want ik had er nog nooit een boek van gelezen, maar omdat de boeken van Nooteboom volop in de bibliotheek stonden, had ik er maar twee meegenomen.
2.Het boek zelf.
Om dit boek samen te vatten is een hele opgave, omdat het boek uit verschillende reisverhalen bestaat. Daarom zal ik de overeenkomsten en verschillen beschrijven.
De wereld een reiziger is geschreven door Cees Nooteboom die heel veel reizen heeft gemaakt. Volgens de achterkant zijn “zijn beste reisverhalen” in dit boek bijeen gebracht. De verhalen komen uit de jaren tachtig en zijn in verschillende tijdschriften verschenen waar Nooteboom columns in schreef.
De verhalen en plaatsen zijn nogal uiteenlopend. Van dichtbij en veraf, van arm en rijk enz. Zo begint het boek met een voorwoord waarin Nooteboom beschrijft hoe hij aan de titel van het boek is gekomen. Hij heeft die titel namelijk niet zelf verzonnen, maar een vriend van hem heeft dat gedaan .Ze zaten in een café en waren gewoon wat aan het praten totdat de vriend van Cees Nooteboom een koffer begon te tekenen en een wereldbol. Die tekening staat in de beter uitgewerkte versie op de voorkant van het boek.
Er staan reisverhalen in van onder andere Birma (nu Myanmar), Amerika, Japan maar ook Europese landen zoals Duitsland, Engeland, Oostenrijk enz.
In het boek zijn veel overeenkomsten te vinden in de manieren van reizen en de gewoontes van Nooteboom, maar er zijn ook veel verschillen met de culturen van de verschillende landen.
Daarom zal ik nu proberen om zo goed mogelijk die verschillen en overeenkomsten te beschrijven.
Alle verhalen die in de bundel staan zijn uit de jaren tachtig. Het eerste reisverhaal waar mee begonnen wordt, bevindt Nooteboom zich in Munchen.
Daar volgt hij een gids op een toch door de stad. De gids zijn maar wat te vertellen maar Nooteboom luistert helemaal niet. Het liefst gebruikt hij zijn eigen verbeelding. Bij de monumenten en beelden die de groep bezoekt, begint hij steeds weer zelf verhalen bij te verzinnen. De beelden komen als het ware tot leven.
Soms kun je je geen voorstelling maken van verschillende beelden, maar dan want de taal die gebruikt wordt is best moeilijk, maar er staan ook verschillende illustraties in het boek.
Zo gaat dat het hele boek door, de schrijver schrijft vanuit zijn eigen visie en trekt zich van niets of niemand iets aan. Hij is eigenlijk heel eigenwijs.
Het verschil tussen de reisverhalen is dat Nooteboom in sommige verhalen al een vaststaande route heeft en in andere verhalen reist hij maar gewoon wat op de bonnefooi. In bijvoorbeeld Birma, mocht hij maar zeven dagen in het land blijven, daarna was zijn visum verlopen. Daarom was hij gedwongen een route uit te stippelen en om in een zo kort mogelijke tijd, zoveel mogelijk van het land te zien. Dat werkte ook duidelijk op zijn zenuwen, want steeds kwam er dezelfde zin in het verhaal terug : Nog maar … dagen.
In tegenstelling tot zijn rondreis door Amerika, waar Nooteboom zeeën van tijd had en daar ook dankbaar gebruik van maakte. Op die manier, is hij ook veel meer ontspannen, hij kon gewoon maar wat langs de kust gaan rijden en kijken of hij iets interessants tegenkwam. Dat leverde ook hele mooie beschrijvingen op, zoals de zonsondergang aan de westkust en de gedachten die hij daarbij had. Sommige gedachten van eenzaamheid, maar ook gedachten van geluk. Dat hij dit beeld toch mee mocht maken. Wanneer er dan ook een plaatje bij staat van een verlaten weg, geeft dat je een gevoel alsof je helemaal alleen op de wereld bent.
Het zijn niet alleen maar “gewone” reisverhalen, maar ook op verschillende manieren geschreven. Zo beschrijft Nooteboom op zijn manier hoe hij alles bekijkt. De ene keer is dat negatief, de andere keer is dat positief. Een voorbeeld is, wanneer Nooteboom les geeft op de Berkeley Universiteit in Californie. Hij beschrijft dan zijn kamer in detail, maar zegt er dan ook duidelijk bij dat dat niks voor hem is en dat de mentaliteit van de Amerikanen hem niet aanstaat. Dat lesgeven heeft hij dan ook niet lang volgehouden.
Op andere momenten, is Nooteboom juist weer heel enthousiast. Wanneer hij met een vriend en een vriendin rondtrekt in Birma dat nog niet ontdekt is door de toeristen vertelt hij vol bewondering en enthousiasme hoe de mensen daar leven.
Dat is natuurlijk een groot verschil met de manier die hij gewend is. De mensen leven daar veel meer op straat en zijn geen buitenlanders gewend. Ze zijn daarom nog wat terughoudend en kijken de kat uit de boom.
Eigenlijk bij alle gebeurtenissen in de verschillende reisverhalen, worden de zaken uitvoerig beschreven, zodat je je zelf ook een voorstelling kunt maken hoe alles er in het echt uit moet zien. Alles wat Nooteboom ziet, wordt van boven tot onder beschreven. Dat is heel knap gedaan.
Er worden ook heel veel zaken uit de toekomst naar boven gehaald. Wanneer Nooteboom in Munchen of in Wenen is, wordt er door hem veel gesproken over de oorlog. Ook omdat hij die zelf mee heeft gemaakt. Hij spreekt dan vrij negatief over de Duitsers en speurt hij ook veel naar restanten uit de oorlog.
Ook wanneer hij zich in Amerika bevindt, komen er steeds stukken geschiedenis terug, zoals de geschiedenis van het ontstaan van stukken land.
In Nevada vertelt Nooteboom over het ontstaan van de gokpaleizen en over de manier hoe de mensen die daar woonden hun land hebben zien veranderen. Dat vindt Nooteboom maar niks en hij spreekt er dan ook niet met veel lof over. Hij houdt van de natuur en de mens heeft die voor een groot deel verwoest.
Nooteboom komt in het boek ook heel duidelijk voor zijn mening uit, als hem iets niet bevalt, zal hij dat ook meteen zeggen. Over alles heeft hij wel iets te vertellen en wanneer dat niet het geval is, verzint hij er zelf beelden bij. Dat blijkt dus wel duidelijk uit de verschillen en overeenkomsten.
3.Verwerkingsopdracht.
Ik heb een verwerkingsopdracht voor het boek gekozen die heel goed bij verschillende verhalen past. Passende muziek bij de verhalen zoeken. Zo heb ik voor het verhaal van Birma gekozen voor het nummer Aqueous Transmission (Incubus). Wanneer ik dat nummer luister, word ik meteen helemaal rustig. Het is een heel lam, relaxed nummer. Ik kan er helemaal bij wegdromen. En dat is nou net het gevoel dat Nooteboom weergeeft bij zijn reis door Birma. Het is een gevoel van rust. Op zijn weg door het land, komt hij veel monniken tegen die wijs op hem overkomen. Hij luistert dan ook aandachtig naar wat ze te vertellen hebben. Hij heeft veel eerbied voor ze en spreekt ze niet tegen. Dat getuigt van respect.
Ook al heeft Nooteboom haast, wanneer hij de tempels bezoekt, daalt er een rustige sfeer op hem neer en neemt hij de tijd om alles te bekijken en in zich op te nemen.
Door de lengte van het nummer krijg je ook het gevoel dat er de tijd voor wordt genomen. De oosterse sferen in de muziek accentueren het bezoek aan Birma. Je hoort aan het begin van het nummer meteen dat er oosterse klanken in zitten. Op de een of andere manier, geeft het horen van oosterse klanken een gevoel van rust en wijsheid. Door het geluid van de natuur en verschillende dieren zoals kikkers, krijg je al helemaal het gevoel dat je je midden in de natuur bevindt en dat past helemaal bij de rondreis van Nooteboom door Birma. Het land bestond in die tijd voor een groot deel uit ongerepte natuur en bij dit nummer krijg je een zelfde soort gevoel als bij het lezen van het verhaal.
Voor de reis in Californie heb ik het nummer Deep Sea Diving gekozen (Laurent Garnier). Dat nummer past helemaal wanneer Nooteboom naar de zonsondergang kijkt terwijl er zich niemand om hem heen bevindt. Het nummer heeft de hele tijd een zelfde soort ritme. Dat geeft het gevoel van iets dat tijdloos is. Wanneer de zon ondergaat en Nooteboom allerlei verschillende gedachten krijgt, gaan er zoveel dingen door hem heen. Er lijkt wel geen einde aan te komen. Ook heeft het nummer iets onheilspellends. Er komt iets dreigends in voor en dat klopt ook in het verhaal. Californie heeft heel veel rustige plaatsen maar ook heel veel drukke steden waar je maar moeizaam je weg kunt vinden. Die dreiging hangt er constant. Nog een onheilspellende factor, is dat Nooteboom zeeën van tijd heeft en zomaar wat rond rijdt. Je hebt er dus geen idee van wat je allemaal op je weg zou kunnen tegenkomen en op die manier hangt er ook steeds weer een dreiging in de lucht. Niet dat er iets ergs of nogal onverwachts is gebeurd, maar daar moet je altijd rekening mee houden.
Het derde nummer dat ik heb uitgekozen en dat goed bij het verhaal van de Oriënt Express is het nummer The Best Things (Filter). Het nummer gaat erover dat niks gratis is. En zo is het maar net. Bijna alles is wel te koop, als je er maar genoeg geld voor neertelt.Ook gaat het over de ontevredenheid van bepaalde mensen, terwijl die tamelijk onterecht is.
Daar maakt Nooteboom zich dan ook zo kwaad over. Er zijn in de trein wat Japanners die het nogal moeilijk maken voor het personeel. Ze zitten de hele tijd te zeuren het opbergen van bagage, dan weer over beenruimte en dan weer over het lange wachten op het eten. In de trein is alles wat je maar wilt eten wel te krijgen en dat vindt hij ook maar een vreemde zaak. De Japanners moeten zich niet zoveel zorgen maken, maar gewoon genieten van hun reisje en dat doen ze te weinig naar de mening van Nooteboom.
Het nummer geeft dan ook die sfeer duidelijk neer, de Japanners hebben dan wel eerste klas vervoer, ze gaan zich nog zorgen maken over allerlei onbelangrijke zaken. Dat is nergens voor nodig.
Het nummer heeft ook een bepaald ritme, dat doet denken aan het afleggen van de reis. Meestal, rijdt de trein op dezelfde snelheid en soms dan stopt hij even. Dat gebeurt ook in het nummer. Soms zitten er even kleine pauzes in en daarna gaat het weer verder in het oude ritme. Het past heel goed bij het verhaal al zeg ik het zelf.
4.Mening over het boek.
De wereld een reiziger vond ik een heel goed boek. Ik denk dat ik het zo leuk vond, omdat ik het plan heb, om zelf later ook heel veel te gaan reizen. Niet iedereen zal dit boek leuk vinden omdat het eigenlijk maar om een onderwerp gaat. Wanneer je niet geïnteresseerd zou zijn in reizen, zou ik het boek ook niet aanraden. Dan krijg je dat speciale gevoel niet, wanneer Nooteboom iets ziet en dat uitvoerig beschrijft. En dat is jammer.
Wat ik er zo mooi aan vond, is dat het maar korte reisverhalen zijn. Wanneer ik een boek ga lezen, lees ik iedere keer maar een paar bladzijdes en daarna ben ik meestal al zo moe, dat ik in slaap val. Om vervolgens dan weer alles te vergeten wat er is gebeurd. Omdat dit zulke korte verhalen zijn en ik niet zo vaak lees, is het makkelijk om de draad weer op te pakken. Je begint gewoon weer in een nieuw verhaal en zo kun je alles nog prima volgen.
De manier van schrijven is ook heel bijzonder. Wanneer de zaken beschreven worden, wil je daar ook even op die plek zijn en hetzelfde uitzicht hebben als Nooteboom.Dat maakt het hele boek zo boeiend. De manier waarop het geschreven is. Zijn plezier in reizen, straalt er dan ook duidelijk vanaf. En daardoor raak je er ook nog meer geïnteresseerd in.
De variëteit van de verhalen maakt het boek ook zo boeiend.
De verhalen zijn op verschillende manieren geschreven zoals ik in de inhoud van het boek al heb verteld. De ene keer staan de beelden en monumenten centraal die Nooteboom bezoekt, de andere keer heeft hij het veel over zijn gevoelens.
Dat van die beelden vond ik niet zo echt interessant, want hij blijft vaak lang stilstaan bij wat hij ziet en je hebt ook geen foto van het beeld, dus soms is dat wel eens verwarrend. Ook is wat hij ziet vaak heel anders dan hoe hij het beschrijft, want Nooteboom verzint er steeds zelf van alles bij. Dat deel is dus nogal onduidelijk.
Wat ik heel goed vind, is dat Nooteboom zo voor zijn mening uitkomt. Over alles wat hij ziet heeft hij wel iets te vertellen en meestal ben ik het wel met hem eens. Het lijkt mij ook niks om les te gaan geven over reizen op een universiteit. Dat moet je zelf ervaren. Zoiets kun je niet in een keer vertellen en wat Nooteboom zegt over de mentaliteit van de Amerikanen, daarvan denk ik dat dat ook wel terecht is. Ik denk dat de Amerikanen ook van zichzelf denken dat ze alles kunnen en uit televisiebeelden zie je wel dat alles daar nog groter en beter moet zijn dan waar dan ook. Dat bevalt me ook niet. Maar door de ramp van elf september denk ik dat de “onaantastbare positie van de Amerika” toch wel verzwakt is. Maar dat terzijde.
Door het boek, ben ik zeker niet afgeknapt op het reizen, sterker nog, het lijkt me nog leuker om te doen. Zoals ik al heb gezegd, vind ik dat bepaalde zaken, zoals de leegte om je heen, het gevoel dat je op jezelf aangewezen bent, heel mooi beschreven wordt. Alle gedachten, gevoelens en beelden zijn heel mooi uitgewerkt. Heel uitgebreid allemaal. Op deze manier word je nog nieuwsgieriger naar hoe het dan in het echt is. En dat moet ook als je een boek boeiend wil maken.
Zelf ben ik ook al volop bezig om mijn reis uit te stippelen. Ik krijg vaak folders in de bus en print informatie uit over verschillende landen die ik nog ooit wil gaan zien. Door het lezen van de verhalen, heb ik bijvoorbeeld Birma (Myanmar) ook aan mijn lijstje toegevoegd want dat vond ik een heel interessant verhaal.
Niet elk verhaal vond ik even boeiend. Zaken die wij hier niet hebben zoals boeddhistische tempels e.d. vind ik juist heel boeiend. Je bent dan even helemaal weg van thuis en dat merk je ook aan de omgeving waar je je in bevindt. Ook vond ik het lezen van de reacties van de inwoners van Birma heel indrukwekkend. Zij waren helemaal geen toeristen gewend en blijven daarom ook heel afstandelijk, maar wanneer je iets wilt kopen zijn ze toch weer heel aardig en proberen ze je niet eens af te zetten. Dat is iets wat je niet vaak tegenkomt omdat vrijwel alle plaatsen in de wereld al door toeristen ontdekt zijn. Dat vind ik wel jammer. Want de mensen die daar wonen proberen steeds om je iets te laten kopen en om bepaalde bezienswaardigheden te bezoeken, daarvoor moet je veel geld neertellen.
Daarom vond ik de reisverhalen van de landen ver hier vandaan interessanter. Je komt veel dingen tegen die men hier niet kent. In de Oriënt Express, reist Nooteboom van Parijs naar Venetië. Frankrijk en Italië liggen veel dichter bij Nederland dan bijvoorbeeld Amerika. Het landschap is daar ook meer hetzelfde en Europa is zo dichtbevolkt. Daarom vind ik het veel interessanter om iets te lezen van de leegte in Californie dan van de verwende zakenklasse in de Oriënt Express.
Door het lezen van dit boek, ben ik zeker niet afgeknapt op het reizen en dat heeft zeker met de schrijfstijl van dit boek te maken. Je kunt nog zulke leuke reizen maken, je kunt ze ook op een saaie manier opschrijven en dan is er nog geen flikker aan voor de lezer. Ook de verschillende foto’s deden mij een voorstelling maken van hoe landschappen en beelden eruitzien en dat was prettig.
Door het boek te lezen, ben ik nog meer geïnteresseerd geraakt in het reizen en dat zal me er zeker niet van weerhouden zelf nog ooit te gaan reizen!
Ik heb me aan de oude checklist van vorig jaar gehouden voor dit verslag.
Dit verslag is bedoeld als naslagwerk, niet om plagiaat mee te plegen. Gebruik geschiedt op eigen risico. De verslagen op Scholieren.com zijn ingestuurd door middelbare scholieren (tenzij anders vermeld) en worden niet gecontroleerd op fouten. Heb je in dit verslag een fout gevonden of heb je een aanvulling? Laat het dan weten door een reactie te geven.
