Feitelijke gegevens

• 1e druk, 2024
• 224 pagina's
• Uitgeverij: Leopold

Flaptekst

Eerste zin

Soms voelt het alsof iedereen wacht op mijn dood. Niemand zegt het, maar ik zie het in hun ogen. Zelfs mijn vriendinnen zitten braaf naast mijn bed en wachten. Maar de ochtend erna ben ik er nog steeds. Ik ga niet dood. Nog niet tenminste. Toen ik in de tuin ineens bloed ophoestte, dacht ik wel dat ik doodging. Het bloed spoot uit mijn mond zoals het water uit de hogedrukreiniger vorige lente

Samenvatting

Lissa heeft kanker. Ze heeft recent een longbloeding gehad en ligt op bed met uitzicht op straat. Ze weet dat ze over zoveel dagen (27) zal sterven, want ze heeft met de dokter gesproken over euthanasie.  Ze bedenkt een ruilproject: van iets kleins door ruilhandel iets groots binnenhalen. Ze begint met een Amerikaans muntje dat ze op straat gooit. Ellen, een voorbijgangster, vindt het muntje wanneer ze voorbijloopt en vraagt Lissa wat de bedoeling ervan is. Lissa legt het aan haar uit. Bij een supermarkt ruilt ze de eerste keer het muntje voor een pen. Ze ontmoet op de manier ook de jongen Xavi in de nachtwinkel.
Ellen is een meisje met een grote wijnvlek in haar gezicht ( de laserbehandeling is ook nog mislukt)  en ze krijgt daar wel vaak commentaar op. Alleen Xavi stoort zich niet aan die vlek en hij trekt daarna vaak met haar op.  In het ruilproject komen al snel grotere dingen voorbij: een bellenbaas, een wijnfles, een boek, tickets voor een concert, een oud maar waardevol schilderij, een plezierboot...die ze graag willen ruilen  voor een jukebox, maar de eigenaar weigert de ruil in eerste instantie.

Intussen hebben Lissa en Ellen vaak contact. Haar oude schoolvriendinnen durven niet meer op bezoek te komen. Ellen ontmoet bij Lissa ook Mio, het broertje, dat verliefd is op de dochter van Mario, de Italiaanse mannenkapper aan de overkant van de straat. Mio wil graag met de mooie Aurora naar het schoolfeest. Maar de vader van Aurora wil daar geen toestemming voor geven. Ellen gaat het voor hem opnemen met Lisa (in een rolstoel), maar Mario vindt Mio niet geschikt voor zijn dochter. Mio is een 'player'. Ze mogen terugkomen als hij een Vespa-scooter heeft.
Lissa vindt nu dat ze geen tijd te verliezen heeft en het doel van haar ruilproject wordt daarom een Vespa in plaats van een villa. De boot wordt nu ingeruild voor de jukebox. 

De opa van Xavi, William, kent een vrouw van vroeger die graag een jukebox wil hebben en ze gaan met zijn drieën er naar toe. De vrouw woont alleen in een boerderijtje;  ze heet Joke en blijkt de eerste liefde van opa William te zijn geweest. Ze wil de jukebox best hebben en in ruil krijgt Ellen een heel beroemde LP die veel geld waard is. Maar als ze die wil inleveren, zegt de verkoper van een platenwinkel dat de LP nep is. Hij is maar twintig euro waard. Ellen is woest en teleurgesteld. Ze gaat terug naar de  vrouw, maar die zegt dat ze de jukebox alweer verkocht heeft. Dat blijkt achteraf niet waar te zijn. Maar als William excuses aanbiedt voor het verbreken van de verkering, heel vroeger, wordt ze wat aardiger. Xavi hem later zelfs weer koppelen aan Joke, door middel van een gearrangeerd etentje. Joke maakt het dan goed, de jukebox komt terug en later staat er dan ineens een Vespa, die Joke heeft geregeld.

Lissa gaat met haar ouders en Mio naar een begraafplaats om een mooie plaats uit te zoeken. Ze beslist over een plaats waarbij een mooi vrouwenbeeld op haar graf neer kijkt. 

Ellen wil dan Lissa van het goede nieuws van de Vespa op de hoogte brengen. Er is nog maar weinig tijd, ook al weet ze niet dat Lissa van plan is euthanasie te plegen. Ze wil Lissa ook nog één keer naar de hoogste toren van de stad brengen, zodat ze nog één keer over de hele stad Amsterdam kan kijken. Xavi haalt haar op met de scooter, maar de familie weet van niets en is erg boos op Xavi. 

Naarmate de dag van de euthanasie vordert, wordt Lissa toch bang. Ze wacht de komst van de dokter af. Ze heeft echter nog een manier gevonden om Ellen te informeren hoe het allemaal gelopen is: ze plakt twee hartjes met stickers op de ruit:  voor elk van beiden een hartje. Ellen is toch haar beste vriendin geworden. 
De dokter brengt een infuus aan en wat later druppelt de dodelijke vloeistof in haar lichaam. Ellen is daar niet bij, maar als ze Lissa later wil bezoeken, ziet ze de twee hartjes op de ruit. Ze begrijpt dan dat Lissa niet mee leeft.

Het laatste hoofdstuk gaat over Ellen die het graf van Lissa bezoekt. Het graf is inderdaad op de plek gekomen die Lissa heeft gewenst. Mio heeft intussen verkering met Aurora gekregen en hij heeft het schoolfeest met haar bezocht. Ellen laat zich voor de eerste keer kussen met Xavi. Ze gaat op zijn scooter rijden, hoewel ze geen rijbewijs heeft. Ze zet er flink de vaart in.

Personages

Lissa

Lissa is het dappere meisje dat kanker heeft en ze weet dat het leven niet lang meer kan duren. Ze heeft goede gezinsleden om haar heen. Haar moeder kan het goed aan, haar vader wat minder en broer Mio steunt haar erg goed, ook door humoristische opmerkingen te maken.
Lissa vindt het jammer dat haar schoolvriendinnen niet meer komen, omdat ze het niet aankunnen. Ze besluit een ruilproject te starten door een klein voorwerp te ruilen tegen een waardevoller voorwerp. Dat gaat best goed. Ze ontmoet op de manier ook Ellen en die komt haar vaak bezoeken en die ook aan het project meewerkt. Ellen blijft haar bezoeken, maar ze weet niet dat ze een euthanasie heeft aangevraagd. Lissa gaat met haar familie ook een graf uitzoeken in Amsterdam. Op de voorlaatste dag van haar leven mag ze nog een keer over háár Amsterdam uitkijken. Naarmate de dag vordert, wordt ze steeds banger. Zevenentwintig dagen na haar eerste longbloeding krijgt ze de dodelijke injectie.

Ellen

Ellen komt niet uit Amsterdam. Ze heeft zelfs een hekel aan de stad: ze woonde eerst in een dorp ( niet bij name genoemd). Ze wordt altijd gepest of vragend aangekeken met de lelijke wijnvlek in haar gezicht. Ze krijgt er een minderwaardigheidscomplex door en durft mensen niet aan te kijken of zelf contact te leggen met mensen. Bij Lissa is dat anders. De jongen Xavi doet ook heel normaal en ze krijgt er toch meer zelfvertrouwen door. Maar zoenen wil ze hem voorlopig niet. Dat veroverde zelfvertrouwen kun je ook zien aan de manier waarop ze initiatief neemt om bij Joke verhaal te halen als die haar een nep LP levert. Ze blijft tot het einde bij Lissa komen, spijbelt zelfs enkele keren van school om iets te kunnen doen voor haar. Het definitieve einde van Lissa kan ze niet meemaken, want Lissa heeft haar niets verteld over haar plannen voor euthanasie. Ze bezoekt een maand later het graf om te zien waar Lissa in vrede rust. Dan krijgt Xavi ook de zoen die hij best verdient.

Quotes

"Het meisje kleurt rood. Tenminste, het stuk van haar gezicht dat niet al paars was. Haar gezicht bestaat voor de helft uit een enorme wijnvlek.
‘Een pen bijvoorbeeld,’ zeg ik. ‘Heb je een pen?’ Het meisje schudt haar hoofd. ‘Nee. (ik = Lissa)" Bladzijde 15

""Dit kan ik jullie bieden voor het schilderij." Maarten wijst. Het duurt even voordat ik doorheb wat hij bedoelt, maar Xavi is sneller van begrip. "Een boot?" weet hij uit te brengen. Ik kijk naar de mokkakleurige sloep die aan de steiger ligt. Alles aan de boot glimt. (Ik = Ellen)" Bladzijde 109

""Te dom?" Mario kijkt me aan. "Jouw broer is een player. Dat is mijn probleem.
Ik voel dat mijn wangen ontploffen en kijk naar het gat met haren in de grond. Misschien wil ik daar ook wel in verdwijnen.
"Hij neemt elk weekend andere meisjes mee naar huis", zegt Mario. "Mijn dochter wordt geen speeltje." (Ik= Lissa)" Bladzijde 98

"|k bekijk de stenen, zoek mensen van mijn leeftijd, maar die zijn er nauwelijks. De meeste mensen zijn veel ouder geworden, of juist veel jonger. Ik zie grafjes van pasgeborenen, baby's en kleuters en wend mijn blik snel af. het voelt ongepast om zo te staren. Ik moet er niet aan denken dat mensen dat straks ook bij mijn graf doen . (ik-= Lissa)" Bladzijde 177

"Ze zeggen aan het einde dat je hele leven voorbijflitst. Maar dat is niet zo. Ik zie alleen het nu. Bloemen in de vensterbank, een tikkende klok aan de muur, de handen van mam en Mio in de mijne, pap en Guusje in de woonkamer en mijn laatste groet voor Ellen op het raam. Mad had gelijk. Het is niet goed, maar het is g....." Bladzijde 248

Thematiek

Omgaan met de dood

Lissa weet dat ze gaat sterven, omdat ze een ongeneselijke tumor heeft. Recent heeft ze een longbloeding gekregen en dat was bepaald geen pretje. Ze heeft de huisarts afgesproken dat ze euthanasie wil: 27 dagen na de eerste longbloeding. Dan hoort ze bij de 27 Club. (de club van bekende artiesten die allen op hun 27e stierven: o.a. Jimi Hendrix, Janis Joplin, Jim Morrison, en Amy Winehouse)
Lissa is namelijk bang om te stikken, als ze weer een longbloeding krijgt.
Haar moeder is het er mee eens, haar vader heeft er meer moeite mee . De vriendinnen van school komen nier meer op bezoek, omdat ze er niet meer over durven te praten. Broer Mio, die bijna twee jaar ouder is, is erg lief voor haar.
Bij toeval komt Ellen in aanraking met Lissa die een ruilproject in gang wil zetten. Het goedkope Amerikaanse muntje moet leiden tot de aankoop van een villa. Zevenentwintig dagen om dat te realiseren is kort, maar Ellen en Lissa proberen er nog wat van te maken. Het ruilproject is ook een vorm van afleiding voor Lissa. Maar de dood kan ze niet meer ontwijken. Op de afgesproken datum komt de dokter het dodelijke infuus aanleggen.

Motieven

Vriendschap

De vriendschap van de schoolmeisjes loopt voor Lissa af. Zij kunnen niet zo goed met de dood overweg. Maar Ellen die bij toeval met Lissa contact heeft gemaakt, wordt wel een echte vriendin. Tot aan de dood.

School

Ellen zit nog op school, maar omdat ze nog graag in de laatste dagen bij Lissa wil zijn en ook het ruilproject tot een goed einde wil brengen, verzuimt ze enkele keren van school De school belt naar huis, maar Ellen kan niet tegen haar ouders vertellen waarmee ze bezig is. Lissa zal waarschijnlijk in de vierde klas op een middelbare school zitten.

Ernstige ziekte

Lissa heeft kanker die onlangs een longbloeding heeft veroorzaakt. Ze dreigde te stikkern en besluit daarna dat ze euthanasie wil plegen.

Verliefdheid

Mio, de broer van Lissa, is verliefd op het buurmeisje Aurora, maar haar vader, een Italiaanse mannenkapper, ziet verkering met een 'player' niet zitten.. Lissa en Ellen mogen terugkomen, als ze een Vespa kunnen regelen. Op zich een vreemd verzoek van de vader. Dat wordt dan het tweede doel van het ruilproject van Lissa.
Ellen heeft een wijnvlek en daar schaamt ze zich voor. Maar Xavi die in de nachtwinkel helpt, vindt het geen probleem. Het is duidelijk dat hij ook op Ellen verliefd is. Ellen houdt de boot nog even af, maar aan het einde blijkt dat ze toch ook verliefd op Xavi is.

Leugens

Joke, de ex-verliefde van opa William, liegt dat er geen jukebox meer is. Maar ook dat ze een waardevolle LP ruilt. De opa van Xavi vertelt dat ze vroeger in hun verkeringstijd ook al vaak jokte,
Ellen kan haar ouders niet veel vertellen over de situatie met Lissa. Ze spijbelt op school, een smoes verzinnen tegen je ouders is ook een vorm van liegen.

De wijnvlek

De wijnvlek die Ellen in haar gezicht heeft, is een doorlopend motief ( in engere zin) in het verhaal. Ze wordt er vaak mee gepest, ze schaamt zich en draagt vaak een doek voor haar gezicht. De laserbehandeling is door een fout van de fabrikant van de laser mislukt.
Als ze Xavi ontmoet, doet hij er helemaal niet moeilijk over. Hij is één van de eerste mensen die Ellen normaal behandelt.

Queestemotief

Het verhaal is ook een soort queeste: de start is het Amerikaanse muntje dat het ruilobject is. Aan het einde van het verhaal noemt Lissa het een 'reis'. De opeenvolgende ruilobjecten waren: muntje-pen- bellenblaas- wijnfles- zilveren kettinkje- een gesigneerd boek- tickets voor een concert- een duur horloge- een oud schilderij- een boot- een jukebox- een (nep) LP - een Vespa 946.

Opdracht

Voor Rianne
Ik mis je dochter nog elke dag
En natuurlijk ook voor Laura.

 

[Laura was de beste vriendin van Maren. In de zomer van 2019 kreeg Laura de eerste longbloedingen en daarna had ze nog 27 dagen geleefd.]

Titelverklaring

De titel is duidelijk: Lissa heeft nog 27 dagen te leven. Ze heeft al met haar ouders een besluit genomen om euthanasie te krijgen. In de tussentijd wil ze haar ruilproject afmaken.

Het verhaal berust op een waar gebeurde situatie. Het betrof Laura, een meisje met wie Maren Stoffels bevriend was. Ze nam zich voor om het verhaal in een jeugdboek te vertellen en zou daarvoor precies 27 dagen de tijd nemen om het boek te schrijven. "Ik wilde die tijd herbeleven, deels door de ogen van Laura. Ik voelde de druk van de deadline. Ik heb ervaren hoe het is als je nog maar zo weinig tijd hebt, "zegt Maren in haar slotwoord.

Structuur & perspectief

Het boek is verdeeld in korte hoofdstukken, waarbij twee ik-vertellers elkaar afwisselen. De ik-vertellers zijn Lissa en Ellen. Ze vertellen in de o.t.t. en de  hoofdstukken vullen elkaar aan. Het is een verslag van de laatste 27 dagen van Lissa die aan kanker lijdt.
Boven de hoofdstukken wordt vermeld wie aan het woord is. Daaronder staat steeds een korte titel: bijv. "Wachten".... "Laatste" Het allerlaatste hoofdstuk verteld door Ellen krijgt de titel "Een maand later."
Maren Stoffels schrijft daarna nog een verantwoording over de reden waarom ze dit boek geschreven heeft. 

Decor

De tijd is ook duidelijk: de vertelde tijd is 27 dagen.

Het decor:
Lissa woont in Amsterdam en kijkt vanuit haar bed uit op de straat waar ze wonen. Ellen komt op een dag voorbijlopen en dat is het begin van het ruilproject van Lissa

Stijl

De stijl van deze jeugdroman is vlot en helder met tienertaal.. Er staan op vrijwel alle bladzijden dialogen. 
Mio is gek op zijn jongere zus, maar maakt vaak ook wat lugubere grapjes.Dat is wel een bekend fenomeen, dat sommige mensen grapjes over de dood kunnen maken. Lissa vindt dat niet erg, ze kan er wel om lachen.

Slotzin

Zodra ik gas geef, vliegen we over het asfalt. "Holy shit", brult Xavi en hij klemt zijn armen om mijn middel. "Niet zo snel." Maar ik rem niet af. Integendeel.

Bijzonderheden

Nog 27 dagen leven, was één van de vijf genomineerde boeken voor het  Beste Boek voor Jongeren 2025.
Begin september 2025 werd bekend gemaakt dat dit boek de winnaar werd. 

Beoordeling

Het boek van Maren Stoffels is een eerbetoon (zie de opdracht) aan de ziekte en het sterven van haar vriendin Laura in 2019.
Ze heeft er 27 dagen over geschreven en dat was een uitdaging voor haar.
Ze is er uitstekend in geslaagd om de liefde van Lissa's ouders, de humoristische omgang met haar broer Mio en de vriendschap van Ellen  in het boek op een natuurlijke wijze onder woorden te brengen.
Terecht werd het boek in september 2025 gekozen als Beste Boek voor Jongeren 2025.

Het boek ziet er uit als een echt jeugdboek. Het heeft een prachtige, harde cover.De hoofdstukindeling is duidelijk  alle bladzijden hebben tekeningetjes aan alle kanten van de pagina's.Verder hebben de pagina's een open bladspiegel wat prettig leest. Er komen heel veel dialogen in het boek voor.
Kortom, uitstekend geschikt voort scholieren vanaf 13/14 jaar tot 17 jaar. Maar ook geschikt voor volwassenen met kinderen in die leeftijdsklasse.

Recensies

"Nog 27 dagen leven beklijft vooral op de momenten dat de auteur het contact tussen Lissa en haar geliefden beschrijft. Hoe leef je als gezin en directe omgeving toe naar het moment dat een meisje dat in de bloei van haar leven is, er niet meer is? Dat werkt Stoffels vrij precies, en met de nodige lichtheid en humor, uit. De liefde en voelbare ontreddering van haar ouders en vooral de innige relatie met haar broer, die Stoffels met veel humor en tederheid beschrijft. Zou Stoffels zichzelf in hem gespiegeld hebben? Het lijkt er op." https://boekenkrant.com/r...gen-leven/

"Nog 27 dagen leven is een prachtig eerbetoon geworden aan Maren Stoffels’ vriendin Laura en aan het leven zelf. De machteloosheid van het ziek zijn, maar ook de wil om te leven, maken dit boek een achtbaan aan emoties. Je moet wel onmogelijk veel laagjes bubbeltjesplastic om je hart heen wikkelen wil je het droog houden bij dit boek. Maar bovenal is Nog 27 dagen leven ontzettend puur en doordrongen van liefde – en dat in een schrijfproces van slechts 27 dagen, waarvoor respect. Als er een jeugdroman is die wat mij betreft een volgende Prijs van de Jonge Jury verdient, is deze het wel. Wat een ontzettend ontzettend ontzettend mooi boek ♥ ♥ Het voelt bijzonder om dit stukje vriendschap te hebben mogen lezen." https://edrienne.nl/2025/...-stoffels/

"Maren schreef dit boek in exact 27 dagen, en serveert ons het verhaal van Lissa, een jonge frisse meid die besloten heeft haar leven te laten beëindigen omdat haar kanker haar te veel geselt. Tijdens haar laatste week maakt ze kennis met Ellen, een schuchter meisje dat langs haar raam passeert. Ze schakelt haar in om een ruilhandel op te zetten, want ze wil haar broer een scooter schenken om indruk te maken op de vader van zijn liefje. Ellens gezicht wordt ontsierd door een wijnvlek, waardoor ze enorm onzeker is en sociaal contact en drukke plaatsen mijdt. Maar dankzij Lissa wordt ze gedwongen om haar eigen grenzen te verleggen." https://www.gentleest.be/...et-sterven

"Aan het eind het verhaal, wanneer de tranen nog in je wimpers hangen of op je wangen liggen en je de brok in je keel weg probeert te slikken, heeft Maren Stoffels me nogmaals verrast. In het nawoord wordt het namelijk nóg iets echter en persoonlijker. De 27 dagen van Lissa zijn niet zomaar 27 dagen. Maren Stoffels schreef dit boek in 27 dagen, het aantal dagen dat haar beste vriendin nog had nadat ze door de artsen was opgegeven. Door deze toevoeging wordt het boek nog echter, levendiger, emotioneler en aangrijpender. Met de hoop dat Maren Stoffels mijn recensie tot het laatste woord leest: dankjewel voor het schrijven van dit verhaal. Nog 27 dagen leven is een aangrijpend verhaal voornamelijk over jonge mensen, maar ook over oudere mensen, over leven en dood, over vriendschap en familie, over hoop en afsluiting. Dit is een boek dat iedereen zou moeten lezen." https://mywingedbooks.com...-stoffels/

"De korte hoofdstukken en wisselende perspectief tussen de twee meisjes lezen snel weg en de ruilhandel zorgt voor een hoop commotie en interessante ontmoetingen. De romantische lichtpuntjes in het boeken maken het zelfs een beetje feelgood en de thema’s geven het verhaal een interessante en diepere lading. Natuurlijk kun je een verhaal als deze, niet zonder pijn en emotie lezen. Maar dat maakt het ook extra de moeite waard om te doen. Hoe leef je als gezin toe naar het moment dat je dochter en zus er niet meer is? Maren Stoffels weet het licht te houden, maar je voelt ook de ontreddering en machteloosheid van Lissa's ouders en haar broer door de regels heen. Toch is het vooral de humor, liefde en tederheid die bijblijft in dit ontwapende jeugdboek." https://www.hebban.nl/rec...agen-leven

"Nog 27 dagen leven is een ontroerend boek dat in je vel kruipt. Hoewel ik zelden huil bij een boek, is dit boek daar toch in geslaagd. Die ontroering is ook te danken aan hoe Maren Stoffels haar personages neerzet, zowel die van de hoofd- als de bijpersonages. Door de hoofdstukken af te wisselen tussen het perspectief van Lissa en Ellen leren we hen beiden erg goed kennen: van de vastberadenheid van Lissa tot de onzekerheid van Ellen. Ondanks het relatief beperkt aantal pagina’s, bevat het verhaal ook zij-verhaallijnen die mooi verweven worden met de rode draad van het verhaal. Hoewel je aan het begin van het verhaal al weet hoe het afloopt, zit het verhaal vol verrassingen." https://www.young-adults....-stoffels/

Bronnen

Interview met de schrijfster over het winnende boek

https://www.rtvdrenthe.nl...-aan-kanke

Kort filmpje over het winnende boek van Maren Stoffels. In de schooltelevisie serie : Boek in Beeld

https://schooltv.nl/video...k-in-beeld