Feitelijke gegevens

• 1e druk, 2013
• 244 pagina's
• Uitgeverij: Ambo/Anthos

Flaptekst

Eerste zin

Ze zeggen dat het eerste wat mijn broer zei toen hij mij pasgeboren zag, was: “Is dit het?”

Samenvatting

Sira
In dit eerste deel vertelt de ik-vertelster Sira Biada vooral over haar jeugd. Ze heeft een broer Nil met wie ze  weinig echt contact heeft  en ook haar beide ouders lijken meer voor zichzelf te leven. Zo verdwijnt haar moeder vaak onverwacht naar Frankrijk zonder afscheid te nemen. Ze zegt dan dat ze aan een project bezig is met het maken van rood gras. Later mag Sira ineens lid worden van de colla castellera in Barcelona. Dat zijn clubs die menselijke torens bouwen en daar wedstrijden in houden. Ze heeft een vriendinnetje Rut dat al langer bij de club is. Rut weet het geheim dat steekt achter de de naam van het café De Apocalyptische kikker, maar wil dat niet aan Sira vertellen. Later (als Sira 16 jaar is) gaan haar ouders scheiden, ze weet eigenlijk niet waarom en ze blijft bij haar moeder wonen. Sira houdt echt van lezen: in de bibliotheek wordt ze op een bijzondere manier attent gemaakt op een boek van Cecilia Sicilia. “De regen van rood gras.” Cecilia laat zich op de cover van haar boek afbeelden als een vrouw met een lampenkap om haar hoofd. Sira gaat het verhaal lezen en raakt erdoor geboeid. Ze gaat elke dag naar de bibliotheek. Op dat moment is de vriendschap met Rut wat bekoeld. Rut staat echter een keer in de bieb op haar te wachten. Als ze beiden  later een beroepstest hebben gedaan, komt eruit dat Rut rechten zou moeten gaan studeren en  dat Sira naar de toneelschool zou kunnen gaan. Omdat Rut daar heel cynisch overdoet, komt er een definitieve verwijdering tussen hen. Ze wordt bovendien in de steek gelaten door haar broer die van de aardbodem verdwenen lijkt te zijn, omdat hij wel klaar is met alles. Uit zijn telefoonnummer maakt ze op dat hij ergens in de provincie Girona verblijft. Het is het jaar 2000.

Nil 
Nil Biada,  de zes jaar oudere broer van Sira, vertelt dat het helemaal niet zo moeilijk is om te verdwijnen. Hij wist al lang  dat zijn ouders zouden gaan scheiden, wanneer zijn zusje zelfstandig genoeg zou zijn. Dat had hij ooit bij een ruzie afgeluisterd. Zijn moeder ging waarschijnlijk helemaal niet naar Frankrijk voor het rode gras, misschien ging ze wel gewoon naar een minnaar en is dat de reden van de  scheiding.

Hij is daarna het huis uitgegaan en is wiskunde gaan studeren. Hij is nu in Barcelona leraar rekenen op een school. Nil ziet tijdens een tv-uitzending in een kroeg de schrijfster Cecilia Sicilia in beeld komen. Het is de vrouw met de lampenkap rondom haar hoofd. Ze praat over  haar eerste roman (De regen van rood gras) en het is een groot literair succes. Hij gaat haar volgen, omdat hij verliefd op haar is. Bij een lezing over haar boek ontmoet hij haar persoonlijk en hij vraagt haar of ze verhalen van zijn zus wil becommentariëren. In werkelijkheid zijn het verhalen van hemzelf. Hij stuurt ze op en zij bespreekt ze. Hij denkt dat zij doorheeft dat het zijn eigen verhalen zijn. In de eerste verhalen die enigszins surrealistisch zijn, gaat het voornamelijk over kikkers… Hij stuurt ze op naar de uitgeverij en ziet later dat Cecilia er zelf een tweede roman over heeft geschreven ”De apocalyptische kikker.” Ze heeft dus plagiaat gepleegd en dat verwijt hij haar. Maar in tegenstelling tot wat hij verwacht, krijgt hij zelf een advocaat op zijn dak. Cecilia kampt na haar eerste roman met een writers block. Hij moet voorkomen en krijgt een fikse boete en een contactverbod. Het is december 2000 en Nil besluit weg te gaan uit Barcelona. Hij krijgt een lift van een slager en rijdt mee naar een dorp in de Pyreneeën. Het naambord van het dorp is rood en heeft een gele weegschaal. Hij weet dat hij hier zijn bestaan kan opbouwen.

In dit deel zijn ook enkele korte verhalen opgenomen die Nil geschreven heeft:
-        De bioloog in neopreen
-        De schrijver die kikkers verzon
-        De beeldhouwer en de vrouw

De Apocalyptische kikker
Dit deel is de titel van de tweede roman die Cecilia Sicilia heeft geschreven. Nil ziet na de publicatie dat het collage is van de verhalen die hij zelf aan de schrijfster heeft gestuurd.

Het boek is verschenen in 1999 en gaat over de verhouding van literatuur en werkelijk aan de hand van het verhaal over de kikkerregen. Er is een stad die in steeds meer mist wordt gehuld, maar aan het einde wordt die mist doorbroken door een kikkerregen. Dat motief van de kikkerregen is echter niet origineel, want het komt in diverse verhalen en films voor. De schrijfster laat de ober in een café beweren: ‘’Ideeën zijn van iedereen, net als de lucht die we inademen.”

Sira 
In dit tweede deel van Sira worden enkele verhaallijnen verteld. De eerste lijn is de relatie tot haar broer. Haar broer Nil neemt na tien jaar telefonisch contact met haar op. Hij werkt in het dorp  Prats bij een benzinestation. Sira chartert haar vader en rijdt met hem naar het noorden in de Pyreneeën. Daar werkt Jong, zoals hij zich nu laat noemen, inderdaad bij een benzinepomp, maar hij is er heel gelukkig. Hij wil met zijn vader en Sira praten in een restaurant en daar dwingt hij zijn vader min of meer te vertellen dat zijn moeder vroeger vreemd ging in Oviedo, en dat ze zwanger was van haar vader toen de minnaar zelfmoord pleegde. Het is een openbaring van het familiegeheim en het valt voor Sira niet mee. Ze denkt zelfs dat haar moeder abortus had willen plegen en dat ze nooit had mogen bestaan.

Maar er zijn ook nog twee andere verhaalfeiten in dit laatste deel. Ze ontmoet na lange tijd haar vriendin Rut weer. Ze heeft  contact gezocht via Facebook. Die vriendin heeft intussen twee kinderen en is alweer gescheiden van haar man Pau die ook bij de klimclub zat. Ze praten hun ruzie over het verleden nog niet echt uit.

Het derde lijntje in dit deel van de roman gaat over de relatie die Sira heeft met een oudere  architect. Het lijkt eerst haar grote liefde te zijn, maar gaandeweg komt ze erachter dat de man haar hele persoonlijkheid aan banden wil leggen. Ze maakt er dan een einde aan door bij hem weg te gaan.
Ze houdt contact met Nil en besluit nog een keer naar hem toe te gaan met de trein. Hij kan haar niet afhalen vanwege zijn  werkzaamheden en ze moet alleen naar zijn huis toe. Daar blijkt dat hij intussen een vrouw heeft en twee kinderen. Hij heeft gewoon een gelukkig bestaan opgebouwd, al vindt zijn vader dat hij meer uit zijn mogelijkheden had moeten halen. De vrouw van Nil laat Sira zien dat Nil een roman heeft geschreven: De vrouw die zich verborg achter een lampenkap. Hij is nu bezig aan een tweede roman: Gele dagen. Wanneer ze terugkeert naar Barcelona, beseft Sira dat ze toch een kans heeft wat van haar leven te maken, want het is Nil ondanks zijn jeugd in “een rampgebied” (het huwelijk van zijn ouders) ook gelukt.
Terug in Barcelona heeft Sira werk als een actrice die buitenlandse films inspreekt (nasynchroniseert). Ze gaat met een collega-acteur naar een film. Het is niet voor niets de film: “Stad in de mist” die weer aangeeft dat de mist wordt doorbroken door middel van een kikkerregen.

Gele dagen
Is de titel van de roman van Nil die in april 2013 bij Anthos is verschenen. Er wordt verwezen naar blz. 241. Dat is een meta-literaire vergelijking, want het boek dat je aan het lezen bent heet ook “Gele dagen” en is ook in april 2013 bij Anthos verschenen. Een deel ervan staat op afgedrukt blz. 241 en het verwijst naar blz. 241. Het is een passage die de vriendschap tussen Sira en Rut beschrijft. Ze gaan weer naar het café de Apocalyptische Kikkers. Daar wordt weer gesproken over de herinneringen van vroeger en over de leugens die in de kindertijd worden verspreid. Sira beseft dat er altijd door haar ouders tegen haar gelogen is. Er zijn haar sprookjes voorgehouden als de “gele dagen”  en de reizen naar Frankrijk van haar moeder. 

Personages

Sira

Sira is een wat eenzaam meisje die geen contact met haar ouders kan krijgen (een vreemde moeder die steeds vertrekt) en een broer heeft met wie ze ook nauwelijks een band heeft. Ze heeft een vriendin van de menselijke klimclub Rut, maar na een val durft ze dat klimmen niet meer te doen. Daardoor verwatert de vriendschap. Dat komt vooral door een cynische opmerking van Rut aan het adres van Sira over haar toneelopleiding. Jarenlang zien ze elkaar niet. Ook haar broer verliest Sira uit het oog. Maar in het laatste deel ontmoet ze hen beiden. Nil is gewoon gelukkig met een baan als benzinepompbediende. Hij heeft een vrouw en twee kinderen en laat zijn vader het verhaal van Sira’s moeder vertellen. Die had toen ze zwanger was een minnaar in Oviedo die zelfmoord had gepleegd. Sira weet niet meer of ze gewenst is. Ze heeft moeite met relaties: de architect die haar vrijheid wil beperken en die ze uiteindelijk aan de kant zet. Met Rut brengt ze het wel toe een goed einde: ze gaan met elkaar in gesprek wat Nil in zijn tweede roman “Gele dagen” beschrijft.

Nil

Nil is het oudere broertje van Sira die eigenlijk nauwelijks naar haar omkijkt. Hij verdwijnt na de scheiding van hun ouders uit het leven van Sira. Later blijkt dat hij dit doet vanwege de verbroken relatie met Cecilia, die hem heeft bedonderd. Hij krijgt een rechtszaak aan zijn broek, terwijl zij plagiaat heeft gepleegd. Tegen zoveel onrecht is deze wiskundestudent, die leraar rekenen is, niet bestand en hij vertrekt naar een klein plaatsje in de Pyreneeën. Tien jaar laat hij niets van zich horen totdat hij weer contact opneemt met Sira. Die bezoekt hem met haar vader en hij dwingt zijn vader het verhaal van hun moeder (die een minnaar had) te vertellen. Zelf heeft hij zijn leven weer opgepakt: hij is tevreden met zijn baan als benzinepompbediende, omdat hij een vrouw en twee kinderen heeft en erg gelukkig in het kleine plaatsje is. Zijn creativiteit kan hij kwijt in de romans die hij heeft geschreven.

Cecila

Cecilia is een vervelende, arrogante schrijfster die zich niet wil laten afbeelden. Op de cover staat ze met een lampenkap. Wanneer ze contact krijgt met Nil, krijgt ze zijn verhalen toegestuurd. Die gebruikt ze later zelf voor haar tweede roman ”De Apocalyptische kikkers.” Het is een naar mens dat geen vrienden heeft en Nil zelfs een rechtszaak aan de broek geeft. Hij verliest hem en vertrekt teleurgesteld uit Barcelona... Hij neemt wraak in zijn roman: 'De vrouw die zich verborg achter een lampenkap.'

Rut

Rut is de bijna even oude vriendin van Sira. Rut ontmoet Sira op de klimclub (colla castafells). Na afloop gaan ze vaak nababbelen in het café “De Apocalyptische kikkers.” Sira wil graag weten wat die naam betekent, maar Rut houdt dat voor haar geheim. Ze raken elkaar kwijt als Rut opmerkingen maakt over de beroepskeuze van Sira (actrice worden). Meer dan vijftien jaar raken ze elkaar kwijt. Dan beginnen ze opnieuw het gesprek over vroeger en ze praten hun ruzie uit. Rit is getrouwd met een man uit de colla, maar het werkte op den duur toch niet, waardoor ze van hem gescheiden is.

Quotes

"Mijn ouders gingen scheiden nadat Nil uit huis was gegaan. Ik was zestien en ik zat net een week in de vijfde klas van het vwo toen mijn moeder op een avond zei dat haar geduld op was, of zoiets. Ik begreep er eerst niets van: ik dacht dat ik moest boeten voor iets wat ik verkeerd had gedaan, hoewel ik het me niet meer kon herinneren." Bladzijde 33

"Nieuwsgierig naar de schrijfster van het verhaal, keek ik op de achterflap van het boek op zoek naar meer aanwijzingen. En daar kwam ik het beeld tegen. Boven een korte en weinig concrete biografie trof ik een intrigerende foto. Het was een bovenlijf van een vrouw met haar hoofd in een papieren lampenkap. Wie was die vrouw? Waarom verstopte ze zich?" Bladzijde 45

"Het tweede boek van Cecilia was getiteld “De apocalyptische kikker” en op de voorkant prijkte een foto van een gele hemel. Zodra het boek in de winkel lag, moest ik het hebben […] Ik bladerde erin en er liep een rilling over mijn rug. De roman van Cecilia Sicilia was niets meer en niets minder dan een collage van mijn verhalen." Bladzijde 125

"Diezelfde avond besloot ik het hele gedoe achter me te laten. Toen ik thuiskwam, gooide ik de foto weg waar alles mee begonnen was. Ik wilde de afgelopen twee jaar uitwissen. Cecilia uit mijn leven schrappen en nooit meer aan regens van rood gras, apocalyptische kikkers of gele hemels denken." Bladzijde 129

Thematiek

Zin van het bestaan / zin van het leven

Nil in Sira zijn op zoek naar de zin van het bestaan. Ze zijn door hun ouders tijdens hun jeugd in een moeilijke positie gebracht en hebben daardoor problemen met het aangaan van relaties. Na een slechte ervaring met Cecilia vlucht Nil weg (escapisme) en hij bouwt een eenvoudig maar gelukkig bestaan op in het noorden van Spanje. Vrouw en kinderen zijn voor hem belangrijk, hij start met schrijven.
Ook Sira is op zoek naar de zin van haar bestaan. Ze was altijd op zoek naar de reden van de vlucht van Nil en naar de oorzaak van de scheiding van haar ouders. Daar komt ze pas achter als ze 32 jaar is en diverse mislukte liefdesrelaties achter de rug heeft. Door broer Nil krijgt ze hoop op de toekomst.

Motieven

Vriendschap

Rut en Sira zijn lid van dezelfde club om menselijke torens te bouwen. Daarop berust hun vriendschap. Als ze diverse uitslagen van beroepstesten krijgen, wordt de vriendschap verbroken. Rut doet schamper over de actricestudie, terwijl ze zelf rechten gaat studeren. De vriendinnen verliezen elkaar uit het oog, maar 15 jaar later ontmoeten ze elkaar weer. Of de vriendschap wordt doorgezet, wordt in de roman niet besproken.

Moeizame liefdesrelaties

Een aantal personages hebben problemen met hun liefdesrelaties:
o De ouders van Nil en Sira gaan scheiden, dat al lang vast staat
o De moeder van Sira heeft een overspelige relatie die in zelfmoord eindigt
o Nil en Cecilia: ze bedriegt Nil met het uitgeven van zijn verhalen
o Sira en haar architect: hij houdt haar emotioneel gevangen
o Rut met Pau: die twee passen op den duur niet bij elkaar en scheiden.

Ouder-kindrelatie

De ouders van Nil en Sira geven niet het goede voorbeeld. De moeder van Sira leeft voor zichzelf: wanneer ze het nodig heeft, vertrekt ze naar “Frankrijk.” In werkelijkheid blijkt dat haar minnaar in Oviedo te zijn. Het geheim wordt altijd verzwegen voor Sira. Als ze het hoort, moet ze lang nadenken of ze wel een gewenst kind is. Ook haar vader besteedt toch eigenlijk niet veel aandacht aan zijn kinderen. Hij is er aan het einde van het verhaal ook niet blij mee dat zijn niet alles eruit heeft gehaald wat erin zat. Hij is maar pompbediende geworden.

Fantasie en werkelijkheid

Het hele verhaal door wordt er over de werkelijkheid van de Apocalyptische kikkers gesproken. Bestaan ze echt: kikkers die de ondergang van de wereld aanduiden. Dan blijken er diverse boeken en films het motief van de kikkerregen (die de mist in de stad oplost) te verwerken. Het gaat dan om de man die de kikkers verzon/de verzonnen naam van het Café in Barcelona, de kikkerregens aan het einde van de film die Sira met een acteur in Barcelona ziet.

Coming of age

Sira moet in het leven te weten komen hoe de vork in de steel zit. Ze moet ene groeiproces doormaken in een tijd dat ze niet weet waarom haar ouders gaan scheiden. Is zij daarvan de schuld?

Schrijversleven

Het probleem van schrijven is dat je soms geen fantasie/creatief vermogen hebt om een verhaal te schrijven. Dat geldt voor Cecilia die eigenlijk maar één roman kan schrijven en voor de tweede plagiaat pleegt. Ze durft niet voor haar boek uit te komen, want op de cover staat een foto van een vrouw die zich verbergt achter een lampenkap.
Ook Nil heeft problemen met schrijven: hij is onzeker over de kwaliteit van zijn verhalen en stuurt ze naar Cecilia ter beoordeling. Hij wordt misbruikt, maar neemt wraak door een roman over haar te schrijven. Hij is niet zeker over de kwaliteit en schrijft de roman onder pseudoniem. (Jong Prats). In feite is dat dezelfde schaamte als die van Cecilia. Hij haalt veel feiten voor zijn verhaal uit zijn eigen werkelijkheid (De vrouw met de lampenkap). Ook zijn tweede roman berust op feiten die de lezer kent uit andere passages (de vriendschap tussen Rut en Sira, de gele en gelukkige dagen). Maar hij schrijft die roman wel onder zijn eigen naam: Nil Biada. Hij durft er nu voor uit te komen.

Relatie tussen broer en zus

Nil ziet de komst van zijn zus niet zitten. Hij weet dat zijn ouders gaan scheiden als Sira groot is en dat beïnvloedt zijn houding ten opzichte van haar. Later neemt hij toch contact met haar op en hij dwingt zijn vader te vertellen over de relatie van hun moeder. Later kan Sira het wel vinden met haar broer.

Escapisme

Als Nil merkt dat zijn relatie met Cecilia op bedrog berust, vlucht hij weg uit Barcelona. Hij is wel klaar met het ingewikkelde leven in de stad. Hij kot terecht in een klein dorpje in de Pyreneeën en vindt daar zijn geluk.

Overspel

De moeder van Nil en Sira gaat vreemd. Haar minnaar pleegt echter zelfmoord, waardoor ze terugkeert naar haar man.

Motto

Er is een Engelstalig motto van Jenny Holzer (“Living”):

If you are smart, you watch for changes in color. This can apply tot seeing that fruit is ripe of noticing the flush that goes with fever, drunkenness or fury.

Vertaald: Als je slim bent, kijk je naar veranderingen in  kleur. Dan kan handig zijn om te zien of fruit rijp is of om te constateren  dat er een blos is die gepaard gaat met koorts, dronkenschap of woede. 

Titelverklaring

“Gele dagen“ zijn voor de klimmers van de cola castafells heel gelukkige dagen waarop de hemel namelijk geel kleurt. Dat was een gunstig voorteken.  De titel komt een aantal keren letterlijk in de tekst voor. Aan het einde van de roman  heet het laatste deel 'Gele dagen' en dat verwijst naar de tweede roman die Nil onder die titel in 2013 heeft gepubliceerd. Hij beschrijft daarin vooral de jeugd van zijn zus en haar vriendschap met Rut van de colla castafella.

Structuur & perspectief

De roman is opgedeeld in een aantal delen die een titel hebben en  op hun beurt weer worden onderverdeeld in een aantal genummerde hoofdstukken. Er zijn drie delen die verwijzen naar de verteller (Sira en Nil). Er zijn twee delen die verwijzen naar een boek (De Apocalyptische kikker en Gele dagen).

-        Sira (10  hoofdstukken)
-        Nil (7 hoofdstukken en een drietal door Nil geschreven verhalen, die apart worden gepubliceerd als hoofdstuk)
-        De Apocalyptische kikker (de tweede roman van Cecilia Sicilia)
-        Sira  (12 hoofdstukken)
-        Gele dagen (de tweede roman van Nil)

In de delen van Sira is zij de ik-vertelster van de roman. Ze vertelt daarbij afwisselend in de o.t.t. en de ov.t. In het deel Nil is deze broer van Sira de ik-verteller die in de o.v.t. vertelt over zijn verdwijning. In zijn deel staan echter ook drie verhalen die hij heeft geschreven. Hij stuurt die ter beoordeling aan Cecilia, maar die maakt er gebruik van in haar tweede roman. Het derde deel “De Apocalyptische kikkers” geeft dan ook een gedeelte weer van de inhoud van de verhalen van Nil. Cecilia pleegt daarbij plagiaat. Nil neemt wraak door een roman over haar te schrijven en het laatste deel heet “Gele dagen” naar de roman die Nil onder zijn eigen naam bij Anthos heeft doen verschijnen.

Zo is er sprake van een complexe structuur waarin de delen steeds naar elkaar verwijzen en waarin bijvoorbeeld “apocalyptische kikkers” een Leitmotiv vormen. Ook wordt de chronologische vertelwijze steeds doorbroken. Sira en Nil zijn achterafvertellers die beiden mondjesmaat informatie aan de lezer verstrekken, wat natuurlijk wel spanning naar de eigenlijke gebeurtenissen oproept.

Het geheel van de compositie brengt de roman naar een hoger niveau. 

Decor

Het valt niet mee om de tijd in de roman voor te stellen. Maar er komen enkele aanwijzingen in de tekst voor. Het laatste deel is de titel van de roman “Gele dagen.” Het zou dan de roman zijn die Nil schrijft en die in april 2013 verschijnt. Dat is dus ook het geval met de roman “Gele dagen” van Laia Fabregas zelf. Een meta-literaire verwijzing, houdt dit in (vergelijkbaar met het  bekende Droste-effect).

Op blz. 163 staat dat het een avond in 2010 is dat Nil vanuit Prats weer contact met Sira opneemt. Op blz. 169 zegt ze tegen haar vader dat hij 38 jaar is. Dat betekent dat hij in 1972 is geboren. Omdat hij zes jaar oud was toen Sira was geboren (blz. 9) betekent dit dat Sira in 1978 geboren is en in 2010 dus 32 is.

Grofweg loopt het verhaal dus van 1978 (de geboorte van Sira) tot aan 2013 (de geboorte van Nils tweede roman).

Belangrijke ijkdata zijn dan:
-        de vriendschap met Rut die eindigt als Rut en Sira 17 jaar zijn: dat is dus in 1995.
-        De verdwijning van  haar broer:  Nil besluit in 2000 van de aardbodem te verdwijnen, nadat Cecilia haar tweede roman heeft gepubliceerd en hij een rechtszaak tegen haar verliest.
-        De relatie met de architect: in de lente van 2005 leert Sira de architect kennen die zo’n grote invloed wil uitoefenen in haar leven. Ze blijft ongeveer twee jaar lang zijn invloed dulden en vertrekt dan bij de oudere man. Dat zou dus 2007 moeten zijn
-        Het hernieuwde contact met Nil
-        Het te verschijnen boek “Gele dagen” in 2013

Opmerkelijk is de tijdfout die de schrijfster Fabregas Sira laat maken in haar verhaal. Ze zegt dat ze de architect in 2005 ontmoet en dat die relatie twee jaar heeft geduurd. Dat moet die dus beëindigd zijn in 2007. Ze zegt daarna op blz. 226 dat ze voor de tweede keer naar Nil afreist en dat dit twee jaar na de relatie met de architect is. Dat kan dus niet, want twee jaar na de relatie met de architect zou 2009 zijn en dan heeft Nil haar niet eens voor de eerste keer ontmoet (immers, die belt haar pas op in 2010 en de tweede ontmoeting met hem in Prats is in ieder geval in het jaar 2011, mogelijk 2012: Nil is bezig aan zijn tweede roman).

 De twee belangrijkste decors zijn:
-        Barcelona, de plaats waar Sira geboren is en opgroeit
-        Prats, het dorpje waar Nil gelukkig wordt na zijn vlucht uit Barcelona.

Stijl

Laia Fabregas vertelt helder. Haar verhaallijn is goed te volgen, zelfs  in de complexe structuur die ze aanbiedt. Soms gebruikt ze prachtige metaforen die haar stijl poëtisch maken. Die metaforen zijn soms kort, maar worden ook uitvoerig uitgewerkt.

Het beste voorbeeld daarvan is op blz. 210 te vinden.
En zo werd het leven met de architect stukje bij beetje een gevangenis van lief uitgesproken woorden. Dat is de wreedste gevangenis van allemaal. Omdat de gevangene er jaren verblijft zonder zich te realiseren dat ontsnappen onmogelijk is. Als hij uiteindelijk doorheeft dat hij opgesloten zit, kan hij de tralies die hem tegenhouden nauwelijks onderscheiden van de rolluiken die hem beschermen tegen de kou buiten.

De muren van mijn gevangenis bestonden uit onvoorwaardelijke liefde, romantische avonden en voorgekookte zinnen ontleend aan succesliedjes. En ze waren stevig, echt stevig die muren. En daarbij kwamen nog de tralies. Die waren gemaakt van kleine onbelangrijke klachten, van subtiele aanpassingen die er gedaan moesten worden om beter van elkaar te houden. Het duurde lang voordat ik de tralies zag….

Slotzin

Vaak zijn die buitengewone dagen waarop het haar lukt om zich weer de gele hemels uit haar kindertijd voor te stellen dezelfde dagen waarop het middaglicht op een nat veld valt en het gras in een roodachtige gloed zet, een felle en bloederige kleur, die haar doet denken aan de verzonnen reizen van haar moeder en aan de vlucht van haar broer, de jongen die nooit op zijn plaats leek te zijn en die uiteindelijk toch de verteller van hun levens werd.

Beoordeling

“Gele dagen“ is een complex geconstrueerde roman over de zin van het bestaan, onmogelijke liefde, vriendschap en een bijzondere broer-zusrelatie.  Door de structuur en de stijl komt het verhaal op een meta-literair niveau te liggen. Dat vergt wel enige ervaring van de lezer.

Laia Fabregas schrijft in een bijna poëtische stijl, waar je ook wel even stil moet blijven staan om de zinnen tot je te laten doordringen. Hoewel Fabregas een Spaanse van geboorte is, schrijft ze haar romans in het Nederlands, omdat ze hier twaalf jaar heeft gewoond. Net als de eerder verschenen roman “Landen” een mooi verhaal om te lezen.

Meer geschikt  voor vwo- dan voor havo-leerlingen. Ik vind het boek te moeilijk voor mavo-leerlingen.

Recensies

"“Gele dagen“ is na “het meisje met de negen vingers” en “Landen” de derde roman van de afwisselend in Spanje en Nederland woonachtige Laia Fabregas. Met haar afgewogen taalgebruik, intrigerende beelden en volstrekt originele kijk op de werkelijkheid is Fabregas een grote aanwinst voor de Nederlandse literatuur." http://www.laia.nl/docume...0BOEK.pdf

"Fàbregas probeert ons, in haar niet altijd even vloeiende Nederlands, te laten geloven dat Nil zijn ouders en zijn zus tien jaar lang niet ziet, en ze alleen af en toe even opbelt. Helemaal aannemelijk lijkt het me niet dat hij zo lang onopgemerkt kan blijven in een dorp dat helemaal niet zo ver van Barcelona ligt, maar zijn mysterieuze verdwijning voegt aan het verhaal zeker een mooie, dramatische dimensie toe." http://www.nrclux.nl/gele...t/1024803/

"En daar komen we op de zwakte in Gele dagen. Het bevat veel losse onderdelen, zoals het gedoe met de schrijfster en haar pretentieuze lampenkap, Sira's drukte om een studiekeuze, of haar bespiegelingen over de liefde die zou zijn 'als een gevangenis'. Wat hier ontbreekt, is een dwingend verband. Gele dagen maakt de indruk alsof het is opgebouwd uit aanzetjes tot verschillende romans. Had het geen verhalenbundel moeten zijn? Toch, opvallend blijft het effect van Fàbregas' onaangedane schrijfstijl. Op laconieke toon beschrijft ze tragische verwikkelingen. Daarnaast is Nil, ex-student wiskunde, thans vader en pompbediende te Prats, een sterk personage. Op hem had Fàbregas haar aandacht moeten richten." http://www.volkskrant.nl/...agen.html