Saving Private Ryan

Verslag van de inhoud

6 juni, 1998, Normandië. De film opent met een scène op de begraafplaats van Colleville sur Mer, St. Laurent begraafplaats, waar een Amerikaanse oorlogsveteraan, genaamd James Francis Ryan, met zijn familie tussen de witte, marmeren kruizen loopt op zoek naar een bepaald graf. James loopt naar een graf toe, en raakt in een soort trance. Vanaf dat moment begint de film.
Het is 6 juni 1944, Dog Screen Sector, Omaha Beach. Tom Hanks, die de rol van Captain John Miller op zich neemt, zit in een landingsboot, samen met een aantal doodsbange en zeezieke soldaten. Dat is uitvoerig te zien in de film. Captain John Miller geeft nog een paar laatste aanwijzingen aan de soldaten, dan zegt hij: “See you on the beach!”. Nog een paar soldaten doen een schietgebedje. Dan gaat de klep van de landingsboot open. De Duitsers beginnen gelijk allemaal kogels af te vuren, velen van deze kogels raken een doel. De soldaten die vooraan staan, zijn eigenlijk gelijk dood. De zee kleurt bloedrood. Door de zware bepakkingen verdrinken ook veel soldaten, omdat het onmogelijk is boven water te blijven met zoveel extra kilo’s op je rug. Kogels vliegen iedereen om de oren. Lichaamsdelen worden afgerukt, en sommige soldaten gaan daar weer op naar zoek. Captain John Miller raakt even in een soort trance, beelden flitsen voorbij. Dan wordt hij geroepen door een andere soldaat, die vraagt wat ze nu moeten doen. Op de achtergrond klinken allerlei knallen. Captain John Miller zegt: “Ga het strand op!”
Na een weg afgelegd te hebben, waarbij men veel lugubere dingen tegen te zijn gekomen, komen er een aantal soldaten aan op een deel van het strand waar je niet beschoten kan worden. Hier wordt overleg gepleegd. Compagnie F, A en G liggen op verkeerde plekken, maar wat maakt het nu ook nog uit: het is toch een groot slagveld! Met allerlei verschillende manieren wordt geprobeerd de Duitsers uit te schakelen. Een Medisch bataljon kijkt gewonde soldaten na, en er wordt hulp geboden aan soldaten die nog te redden zijn.
Captain John Miller gaat samen met zijn C-compagnie proberen de Duitsers die alsmaar doorschieten uit te schakelen. John Miller pakt een bajonet, en plakt er met kauwgom een spiegeltje op. Zo kan hij om een rotsblok heenkijken. Om en om gaan er groepjes Amerikanen richting de bunkers, en de scherpschutter Jackson schakelt de laatste Duitsers aan het strand uit. De C-compagnie heeft een doorgang richting land vrijgemaakt. Dog 1 is open.
Ze komen aan de achterkant van de bunker die hen al van ver af had belaagd. Ze laten de bunker ontploffen, de Duitsers komen er brandend uitrennen. Een soldaat van de C-compagnie zegt: “Don’t shoot, let them burn!”
Als straf laten ze de Duitsers dus branden. Er zijn steeds minder geschoten, en emoties beginnen los te komen bij soldaten.
Dan komen er beelden van een uitgestorven strand langs, letterlijk en figuurlijk. Gruwelijke beelden komen voorbij van Amerikaanse soldaten die D-day niet overleefd hebben. Dan zoomt de camera in op een rugzak van Ryan S.
Amerika, Washington, Pentagon. In het Pentagon werden telegrammen verstuurd aan nabestaanden van gesneuvelde soldaten. Met allerlei verschillende stemmen worden stukjes uit de brieven voorgelezen:

“Beste Mrs Jensen….”
“De dood van uw zoon…”
“Een groot verlies”
“Hij was een prima soldaat”
“Het was een van de belangrijkste oorlogsmissies”
“Uw man diende in een eenheid met een belangrijke taak”
“We zullen hem allen in ons hart koesteren”
“Ik begrijp dat U wilt weten hoe hij gestorven is”

De camera zoomt in op een vrouw die brieven typt. Ze heeft 2 brieven in haar hand, en zoekt naar een derde. Ze bekijkt deze 3 brieven nog eens goed, en loopt naar een kantoor. Daar laat ze de brieven aan een man zien. Deze lijkt net zo geschrokken, en loopt met de vrouw mee naar een 2e kantoor.
De man laat de brieven aan nog een man zien, en leest de namen voor:
Sean Ryan, gestorven bij Omaha Beach. Peter Ryan, gestorven bij Utah Beach. Daniel Ryan, vorige week gestorven in Nieuw – Guinea.
De man die met de vrouw mee was gelopen, zegt: “Er is nog een vierde broer, de jongste. Hij is met de 101ste in Normandië gedropt.” De andere man vraagt: “Waar? En leeft hij nog?” Antwoord: “We weten niet precies waar, en we weten ook niet of hij nog leeft”.
Amerika, Iowa. Een auto rijdt het erf op van een vrouw. De vrouw is de moeder van de gebroeders Ryan. Ze kijkt naar buiten. De mannen stappen uit, en de vrouw gaat op de grond zitten: ze weet genoeg.
America, United States Army, Chef-staf. Generaal George C. Marshall leest de brief ook. Hij vraagt naar de vierde broer, en er wordt gezegd dat hij zich in Neuville in Normandië bevind. George Marshall leest een brief voor, die een tijdje geleden naar een vrouw in Boston is verstuurd. Er staat in dat haar 5 zoons overleden zijn aan het front. Dan zegt hij: “Ik weet zeker dat die knul nog leeft. Zoek die James Francis Ryan, en haal hem als de donder uit de oorlog!”
Normandië. Captain John Miller loopt naar een post waar allerlei gegevens worden verzameld welke soldaten de Battle niet hebben overleefd. Hij meldt zich als C-compagnie. Hij vertelt wat er allemaal is gebeurd met zijn Compagnie, voor zover hij dat weer. Miller zegt dat de verliezen van de C-compagnie 35 gesneuvelden en 70 gewonden zijn. 29 Duitse gevangenen. De man bij de post zegt dat het een erg zware opdracht was. En dat er nog een opdracht voor hem klaarligt, de opdracht komt direct van de baas.
Miller loopt terug naar zijn compagnie, en vertelt hen de opdracht. Het is een pr-missie. Ene James Francis Ryan heeft 3 broers verloren, en hij mag naar huis. Hun opdracht is om Private Ryan te zoeken. Waar hij precies is, is niet zeker, doordat er verkeerd gedropt is. Waarschijnlijk bevindt hij zich in St. Mère Eglise.
John Miller zoekt een groep uit die met hem mee gaan. De rest van de Compagnie gaat naar Compagnie B.
Samen met Horvath loopt hij te bedenken die hij mee zal nemen. Hij zegt: “We nemen Reiben, Wade, Beasley en Caparzo.” Hovath antwoord: “Beasley is dood.” Miller zegt: “Mellish dan. Spreekt er ook iemand Frans?” Antwoord: “Niet dat ik weet…” Miller: “En we nemen Talbot ook mee.” Horvath: “Die is gesneuveld.”
Miller gaat naar een andere post, waar tolken zitten. Hij zoekt naar Upham, Upham komt naar hem toe. Captain John Miller vraagt aan hem of hij Frans en Duits spreekt. Upham antwoord: “Accent, ligt Duits, geen Frans.” John Miller antwoord: “Mooi, dan werk je voor mij. We gaan naar Neuville, dus pak je spullen maar vast.” Upham is er zenuwachtig, maar Miller twijfelt niet aan zijn keuze. Hij heeft Upham echt nodig, want twee van zijn eigen tolken zijn gesneuveld.
Captain John Miller heeft een groep uitgezocht. De “gelukkigen” zijn Daniel Jackson (scherpschutter), Irwin Wade, (medic), Sergeant Michael Horvath (sergeant), Korporaal Timothy Upham (tolk), Stanley Mellish (soldaat) Adrian Carparzo (soldaat) en Richard Reiben (soldaat). Timothy Upham heeft buiten zijn training nog nooit een wapen in handen gehad, en heeft geen enkele ervaring met echte oorlogssituaties.
Miller en zijn soldaten lopen door een weiland in de heuvels. Door zijn vragen en de opmerkingen die hij erop krijgt, denkt Upham dat hij totaal niet in de groep past. Miller komt voor Upham op. De soldaten vragen zich af wat het voor zin heeft om het leven van 8 soldaten op het spel te zetten om het leven van 1 te redden. Erachteraan wordt FUBAR gemompeld. Upham vraagt wat dat betekent. Caparzo zegt dat het Duits is. Upham antwoord dat hij er nog nooit van heeft gehoord.
Dan gaat het regenen. Ze komen aan bij de ruines van een dorpje wat is vernielt in de oorlog. Daar zit ook een andere groep Amerikanen. Ook zijn er waarschijnlijk nog een aantal Duitsers. Captain Miller vraagt aan de Amerikanen of ze Private Ryan kennen. Maar het antwoord is nee. Dan gaan ze de Amerikanen helpen om de Duitsers die er nog zitten uit te schakelen. Horvath beschermt Upham. De soldaten gaan het stadje in. Ze komen langs een ruïne waar nog mensen in zitten. Een Franse familie met een vader, een moeder, een zoontje en een dochtertje willen hun kinderen aan de soldaten geven. Ze denken dat die dan veilig zijn bij hen, en dan ze mee kunnen naar het volgende dorpje. Soldaat Caparzo pakt het dochtertje van de vader aan, het meisje begint te schreeuwen en te huilen. Captain Miller verbiedt Caparzo dat. Caparzo vindt dat het meisje veel op zijn nichtje lijkt, en hij wil haar beschermen. Soldaat Wade pakt het meisje van hem over, en wil haar weer aan de vader geven. Dan klinkt er plotseling een schot. Caparzo valt op de grond: hij is geraakt door een kogel. Daarna gebeurt er niets. Wade neemt het meisje mee, en gaat achter een auto zitten. Caparzo ligt bloedend op de grond. De scherpschutter van Captain Miller is Jackson. Hij zegt dat iedereen zich moet verschuilen, en dat hij de sluipschutter die Caparzo beschoten heeft, uit gaat schakelen.
Het regent nog steeds, daarom wordt het moeilijk om de schutter te zoeken. Jackson maakt nog een schietgebedje mompelt in zichzelf: “wind van links, 2 klikken.” Hij zoekt de sluipschutter op. Dan neemt de camera even de Duitse schutter in beeld, en hij merkt net Jackson op, die tussen het puin ligt. Jackson vuurt, en hij raakt de Duitser in zijn hoofd. De Duitse sluipschutter is dood. De Amerikaanse soldaten gaan naar Caparzo toe, maar het is al te laat: Caparzo is dood. Miller zegt: “Daarom nemen we geen kinderen mee!” Hij haalt de Dog Tag (naamplaatje) van Caparzo’s nek, en loopt weg. Caparzo heeft een brief in zijn hand, die aan zijn vader is gericht. Er zit bloed op. De dokter van de groep, Wade, pakt de brief en stopt hem in zijn zak. Dan leggen ze een deken over Caparzo heen. Het meisje rent weer terug naar haar ouders. Ze is erg boos op haar vader, en ze huilt erg.
Upham gaat de veldflessen vullen, en de munitie wordt geteld. In het dorpje wordt gezocht naar nog meer soldaten of Duitsers. Soldaat Mellish gaat op een hoop puin zitten, om iets uit zijn schoen te halen. Dan valt er een plank om, en de muur stort in. Erachter zitten allemaal Duitsers, die beginnen te schreeuwen en verschrikt hun wapens pakken. De Amerikanen hadden dit ook niet verwacht. Er wordt van alles geschreeuw in het Engels en in het Duits. Ineens wordt er geschoten op de Duitsers. Ze worden allemaal geraakt in de rug. Dan blijkt dat er nog een Amerikaanse Compagnie achter de Duitsers stond. Het zijn de 101ste Pathfinders, uit Amerika. Miller legt aan de Captain uit dat ze Private Ryan zoeken. Hij heeft er 1 in de groep. Deze wordt opgehaald, en Captain Miller zegt dat hij even moet gaan zitten.
Hij weet niet goed hoe hij het moet vertellen, dus hij zegt het maar gewoon: “Je broers zijn dood… We hebben de orders gekregen om je te halen, je mag naar huis…” Ryan blijft even stil. Dat dringt het tot hem door, en hij begint te huilen. Hij vraagt: “Hoe? Ik zou thuis nog met ze gaan vissen…” Miller antwoord: “Ze zijn gesneuveld.” Ryan zegt: “Dat kan niet, mijn broers zitten nog op school!”
Miller vraagt hoe hij heet: James Ryan! “Ja, klopt.” Miller: “James Francis Ryan uit Iowa?” Antwoord: “James Frederic Ryan uit Minnesota.” Dan begint tot hem door te dringen dat het een fout is, Miller staat op. Ryan is nog steeds helemaal verbaasd.
Miller loopt weer naar zijn soldaten toe. Hij gaat bij een plek kijken waar parachutisten zouden landen, hij komt er daar 1 tegen. Miller vraagt of hij James Ryan kent, maar die kent hij niet.
De groep soldaten is uitgeput, en ze gaan in een kerk in Neuville even wat slapen. Miller is van plan om ’s avonds weer verder te gaan.
Miller en Horvath zitten te praten in de kerk. Miller’s hand trilt dan weer hevig. Horvath vraagt of alles goed is met hem, Miller antwoord daar niet op. Er worden er een paar geintjes gemaakt, maar dan wordt Captain Miller toch weer serieus. Hij zegt: “Als er een soldaat sterft, red die weer het leven van vele anderen. Op die manier rationaliseer je de keuze tussen de missie en de mannen.” Horvath zegt daarop: “Maar nu is de missie een man. Laat die Private Ryan de moeite waard zijn!” Dan blijft het stil.

Captain Miller loopt naar de Upham toe. Miller vraagt hem of alles goed is. Hij antwoordt dat het wel goed voor hem is. Dan vraagt Upham wat Captain Miller deed voordat de oorlog begon, zijn beroep. Miller vraagt hoeveel geld er in de pot zit. Verbaasd antwoord Upham: “ongeveer driehonderd dollar.”
Miller zegt: “Als er 500 in zit, vertel ik het je, en dan verdelen we de opbrengt tussen ons 2.” Upham geeft hem advies dat als het zo belangrijk voor hem is, hij beter kan wachten tot de pot op duizend dollar staat. Maar Miller zegt dat ze dan misschien wel dood zijn, dus houden ze het op 500 dollar.
Upham gaat nog even een paar uurtjes slapen, en Miller blijft wakker.
’s Nachts vertrekken ze, en ’s morgens komen ze aan bij een weiland waar allemaal gewonde soldaten liggen. Wade, de dokter van de groep, gaat er hulp verlenen, terwijl de rest op zoek gaat naar iemand die weet of Private Ryan zich daar ook bevindt.
Een piloot van een van de vliegtuigen geeft Captain John Miller een zakje met allemaal Dog Tags erin, hij heeft veel lijken afgedekt. Het naamkaartje van James Ryan zit er niet bij. Dan komt er een lange rij langs van Amerikaanse parachutisten die verkeert zijn gedropt. Velen van hen zijn gewond.
Miller vraagt aan een aantal soldaten of ze James Francis Ryan uit Iowa kennen. 1 van hen antwoord dat hij wel iemand kent die bevriend is met Private Ryan. Deze man wordt gehaald. Communiceren met hem blijkt moeilijk te zijn, doordat er een granaat naast zijn hoofd ontploft is. Upham komt hen te hulp en schrijft de vragen van Captain John Miller op. De man kent James Francis Ryan uit Iowa. Hij is door een korporaal meegenomen naar Rammele. Ze zijn Private Ryan op het spoor.
De tocht zet zich voort richting Ramelle. Ze lopen door een weiland, waar dode koeien en de lijken van Amerikaanse soldaten liggen. Er staat een radarpost met een bunker eronder in het weiland.
Daar zitten nog levende Duitse soldaten in. Miller wil ze uitschakelen, maar de rest van de groep ziet daar het nut niet van in, omdat het hun missie niet is. Miller zegt dat anders een andere compagnie er last van heeft, en dan gehoorzaamt iedereen. Upham blijft achteraf staan, de rest gaan de Duitsers proberen te doden. Upham kijkt toe naar een gevecht waarbij veel gewonden en doden vallen, vooral aan de Duitse kant. Opeens is het gevecht beëindigd, alle Duitsers zijn dood.
Upham moet met alle spullen en veel verband komen naar Wade, de Medic. Hij is een aantal keren geraakt in zijn buik. Aan de onderkant van zijn rug komen de kogels er weer uit. Hij wil morfine hebben, dat krijgt hij, en dan overlijdt hij. De soldaten zijn bedroefd, en reageren hun frustraties af op een nog levende Duitser. Zijn naam is: “Steamboat Willie”. Upham protesteert, en dan besluit Miller dat de Duitser de lijken van Wade en de andere Duitsers mag begraven. En Upham mag hen wel helpen, als hij toch vind dat het niet goed is, zegt Miller. De Duitser wordt, nadat hij een kuil heeft gegraven, geblinddoekt. Hij moet 1000 stappen richting het Noorden lopen, en mag zich dan overgeven. Soldaat Reiben is het daar niet mee eens, en hij besluit dat hij gaat stoppen met zijn missie. Horvath tolereert dat niet, en houdt hem onder schot. Iedereen gaat zich met de discussie bemoeien. Ineens vraagt Captain Miller aan Upham hoeveel geld er in de pot zit. Hij begint te vertellen over zijn leven in Amerika. Hij is een leraar, hij geeft Engels op de Thomas Alva Edison High School, en in de lente basketbalcoach. De soldaten zijn zo verbaasd, dat ze ophouden met schelden. Ze luisteren aandachtig. Miller zegt: “Soms vraag ik me af of mijn vrouw me nog wel zou herkennen als ik terugkom. Ik heb haar nog heel veel te vertellen. Ook zal ik het hebben over dagen zoals deze. Over Ryan: Ik ken hem helemaal niet, het is gewoon een naam. Als ik naar Ramelle ga en Ryan vind, mag ik naar mij vrouw toe. Dat is mijn missie.”
Iedereen is stil van deze toespraak. Captain Miller loopt dat een kuil toe, en gaat de lijken erin leggen. De andere soldaten komen hem helpen.
Volgende dag lopen ze door een weide met hoog gras. Ze zien een Duitse Tank, de soldaten gaan in het hoge gras liggen. Zo worden ze niet gezien. Dan wordt er op de tank geschoten.
Maar Miller’s soldaten deden niets. Er moet dus nog iemand anders in de weide zitten. De tank ontploft, en de SS-ers komen naar buiten. Horvath schiet ze dood. Dan komen 3 soldaten boven het gras uit. Het zijn Amerikanen. Ze noemen hun namen, de 2e heet Private Ryan uit de 506de . Miller vraagt: James Francis Ryan?
Ja, zegt de soldaat, hoe raad u het zo! Miller’s soldaten en de andere 3 lopen naar Ramelle toe.
Daar vertelt Miller de boodschap aan Ryan. Hij reageert geschokt, maar houdt zich groot.

Dan zegt hij dat het niet eerlijk is dat hij naar huis mag, en de rest van de soldaten niet. Ze vechten net zo hard.
Bovendien heeft hij een belangrijke missie te volbrengen.
Hij zegt: “De enige broers die ik nog heb, zijn hier. Ik wil bij hun blijven, en samen met hun vechten.”
De soldaten van Miller worden boos, want zijn ze daarvoor hier gekomen, om iets te zeggen 2 man te verliezen, en dan weer weg te gaan? Private Ryan zegt dat het niet eerlijk is, en dat hij niet mee gaat.
Na overleg besluiten Miller en zijn overgebleven soldaten dat ze in Ramelle blijven en helpen met de brug verdedigen. Samen met de andere groep Amerikaanse soldaten gaan ze kijken welke wapens ze nog hebben. Daarna gaan ze een tactiek bespreken.
Miller legt de rest van mensen uit wat kleefbommen zijn: dat weten ze niet. Ook worden overal mijnen geplaatst. Ook wordt de brug zover gereed gemaakt voor ontploffen.
Private Mellish is Upham aan het uitleggen wat zijn taak is. Hij moet als een gek heen en weer rennen en overal munitie brengen. Het wordt een grote slag, en Mellish zegt: Fucked Up Beyond All Recognation. Upham heeft hem eindelijk door: FUBAR.
Jackson zit in een oude kerktoren, vanaf daar kan hij alles goed overzien. De rest van de soldaten zit nog even rustig te praten. Op de achtergrond klinkt een Frans liedje. Upham vertaalt dat.
Miller en Ryan zitten bij elkaar. De hand van Miller begint weer te trillen. Ryan begint te vertellen over zijn broers. Dan begint het pas goed tot hem door te dringen dat ze dood zijn. Ryan vraagt aan Miller of hij ook wat over zijn vrouw wil vertellen, maar dat houdt hij liever voor zichzelf.
Dan horen ze een Duitse tank. Alle mannen gaan naar hun post. Jackson gebaart naar Miller die beneden staat dat de Duitsers uit het Oosten komen, en dat ze met 2 Tigertanks zijn. Het zijn 2 panzers. Infanterie is iets meer dan 50 man. Iedereen gaat naar zijn post toe. Upham is erg zenuwachtig. De 1e panzer rijdt voorbij, de 2e gaat richting de soldaten. Dan begint de Battle. Eerst worden de kleefbommen op de rupsbanden geplakt. Deze gaan zo kapot. Er wordt heel veel geschoten. Veel Duitsers, maar ook Amerikanen vinden de dood. Jackson schiet erop los in de kerktoren. Dan ziet hij plotseling dat de tank zijn loop naar boven richt, richting de toren. Dat is ook zo, en er wordt gevuurd. Jackson is dood.
Upham moet kogels naar Mellish brengen. Hij hoort dat er zich boven een worsteling plaatsvindt. Upham blijft beneden, hij is bang. Dan wordt het stil, en er loopt een Duitser langs Upham naar beneden. Upham weet genoeg.
Dan gaat iedereen de brug over, zodat ze deze kunnen opblazen. Horvath is geraakt door een kogel. Miller roept hem, maar hij is al dood. Dan komen er vertraagde beelden. Miller kijkt om zich heen, hij ziet bange soldaten en gewonde soldaten. Iemand trekt hem naar een plek waar hij veiliger is. Dan ziet Captain Miller iets liggen wat hij wil pakken. Hij kruipt over de grond.
Plotseling wordt er op hem geschoten, hij is vlak onder zijn rechterschouder geraakt. De tank van de Duitsers rijdt de brug over, Miller gaat erop schieten met een pistool. Dan ontploft de tank. De strijd lijkt gewonnen, de Duitse soldaten geven zich over. Upham staat voor een groep die zich overgeven.
Dan ziet hij plotseling de soldaat die Private Wade dood heeft geschoten. Zij naam is Steamboat Willie. Upham schiet hem dood. Er komen Amerikaanse vliegtuigen over.
Private Reiben snelt zich naar Captain Miller toe. Hij roept om een Hospik, maar niemand meldt zich. Dan gaat hij er een zoeken. Private Ryan gaat voor Miller staan. Miller zegt niet veel, zijn laatste woorden richt hij aan Ryan: “Earn this…” Dan overlijdt Captain John H. Miller. Ryan blijft bij Miller staan. Dan klinkt er op de achtergrond de brief aan de moeder van James Ryan.

“Beste mrs Ryan. Met grote vreugde schrijf ik U dat Uw zoon, Soldaat James Francis Ryan, op dit moment op weg naar huis is vanuit de Europese slagvelden. Vanaf het front meldt men dat James z’n plicht heeft gedaan met moed, zelfs na het nieuws over het verlies in Uw gezin. Omwille van de bevrijding van de wereld van tirannie. Met genoegen wens ik U namens onze mensen en alle burgers van een dankbare natie een goede gezondheid en vele jaren van geluk met James aan Uw zijde.
Niets, ook niet de terugkeer van ’n geliefde zoon, kan U compenseren voor het verlies dat U heeft geleden in deze oorlog. Ik deel enkele woorden met U die mij steunen bij verlies en verdriet.
Ik citeer: Moge onze Hemelse Vader Uw verdriet verzachten en U de herinnering laten koesteren. Wees trots op dit offer dat U op het altaar der Vrijheid heeft gebracht.
Abraham Lincoln.
Hoogachtend met respect, George C. Marshall, generaal, chef-staf.

Private Ryan kijkt naar Captain John Miller, en langzaam verandert hij in de James zoals hij er 54 jaar later uitziet. Hij staat naar het marmeren grafkruis van Captain John H. Miller te kijken, en hij vertelt dat zijn familie een keer mee wou komen. Dan komt zijn vrouw naast hem staan. Ryan zegt dat hij heeft geprobeerd zo goed mogelijk te leven. Hopelijk was het genoeg. Dan vraagt hij aan zijn vrouw of hij goed heeft geleefd, of hij een goede man is geweest. Zijn vrouw bevestigt dat. Dan loopt ze weer weg.
James Ryan salueert nog een keer, en neemt dan ook afscheid.

De slagzin van de film: THE MISSION IS A MAN