ADVERTENTIE
Zie jij op tegen het lezen van al die boeken voor je leeslijst?

Probeer dan eens een luisterboek! Wij geven je acht tips van boeken die op je leeslijst staan en die je kunt terugvinden op Storytel. Check het blog en probeer Storytel nu 30 dagen gratis! 


Check het blog!

Zo fucking hetzelfde
Ik heb het ook wel eens. Dat alle tijd om mij heen doorgaat, maar mijn tijd stilstaat. Merlijn, de hoofdpersoon van dit boek, heeft dit een maand lang. Althans, dat denkt hij.

“Was het waar dat ik een half jaar in een maand had gepropt, omdat er niets was veranderd?” - p.224

Ja, dat was waar.

Dit boek begint met het nu. Merlijn, de hoofdpersoon, zit thuis bij te komen van het feit dat zijn vriendin, Caro, bij hem weggegaan is. Later belt Frank Gerson hem op. Merlijn zou vreemde uitgaven met zijn creditcard hebben gedaan. Deze vind het allemaal prima, hij zit nog bij te komen van de schrik. Na nog eens te worden gebeld door Frank Gerson, gaat Merlijn op onderzoek uit. Hij gaat als detective op zoek naar de bron van die rare uitgaven met zijn creditcard. Ondertussen krijg je steeds stukjes te lezen over het verleden van Merlijn. Deze stukken sluiten aan op het nu. Eerst krijg je weer een stukje van zijn jeugd te horen, om datgene wat nog komen gaat, te snappen. Alles sluit mooi op elkaar aan; de lezer weet niet meer dan de hoofdpersoon.

Het boek is verdeeld in drie grote hoofdstukken. Het eerste deel gaat over hoe Merlijn herinneringen aan vroeger over hem en Caro ophaalt en dat zijn situatie nu steeds zo “fucking hetzelfde” (p.46) is. Ook komt hij er in dit gedeelte achter dat er vreemde uitgaven worden gedaan met zijn creditcard. Het tweede gedeelte staat helemaal in teken van zijn reis door Zweden. Daar zijn de rare uitgaven namelijk gedaan. Het is grappig dat Merlijn een cursus Zweeds volgt in het boek. De schrijver, Arjen Lubach, heeft zelf namelijk Zweeds gestudeerd. In Zweden, ontmoet Merlijn Magnus. De, als je het boek gelezen hebt en er langer over nadenkt, best wel logische titel van het boek. Magnus is de oorzaak van het verhaal en Magnus is het gevolg van het verhaal. Zonder Magnus geen boek. In het laatste deel van het verhaal vallen alle stukjes op zijn plaats. Voor zowel Merlijn als voor de lezer.

Ik denk dat Magnus ook de echte betekenis aan dit boek geeft. Merlijn probeert zich echt te verplaatsen in Magnus en daardoor wordt Magnus als persoon eerst helemaal afgetast en daarna worden er pas eigenschappen en uitspraken aan hem verbonden.

“Het leven dat hij leefde, de dingen die hij zei, de geheimen die hij meedroeg, ik had me voor het eerst in lange tijd proberen in te leven in een ander.“ - p.251

In het eerste goede toneelstuk dat Merlijn schrijft, doet hij dat ook. In het dagelijks leven is hij namelijk geen detective, maar een toneelschrijver. Ik denk dat de bedoeling van dit boek dan ook is, dat je je beter in moet leven in anderen voordat je een conclusie trekt. Het hoeft niets op te leveren, maar je hebt dan in ieder geval rechtvaardig geoordeeld. Na het lezen van een boek denk ik altijd wel na over wat ik nu aan het boek heb gehad. Van dit boek heb ik geleerd dat je mensen eerst heel goed moet leren kennen, voordat je een conclusie over iemand trekt.

Gedurende het boek wil je echt weten hoe het boek afloopt. Wel twee of drie keer had ik het idee dat ik al bij het einde was, maar dan kwamen er nog honderd bladzijden achteraan. Uiteindelijk heb je het boek natuurlijk uit. Ik verwachtte een mooi einde, eind goed, al goed, maar het tegengestelde is waar. Geen mooi einde. Geen stom einde. Geen verdrietig einde. Wat voor einde dan? Geen. Alles is nog steeds “fucking hetzelfde”.

REACTIES

Er zijn nog geen reacties op dit verslag. Wees de eerste!

Log in om een reactie te plaatsen of maak een profiel aan.