ADVERTENTIE
Luisterboeken: de makkelijke optie? Lars is niet echt een fan van lezen. Daarom gaat hij op zoek naar de beste manieren om door zijn leeslijst heen te komen. Red je het met alleen maar samenvattingen, of is een e-reader of luisterboek een betere optie? Deze video wordt mede mogelijk gemaakt door Storytel.

Probeer 30 dagen gratis
Eindverslag Proftaak Alcohol
Samenvatting
Het project gaat over het zoeken van de optimale pH-waarde voor gist om te groeien en te delen. Er is ook gekeken naar het effect van verschillende soorten suikers op de omzetting. Om de optimale pH-waarde te bepalen waren er verschillende buisjes met nutrientbouillons met verschillende pH-waardes gemaakt. Deze waren allemaal met gist geënt en voor 24u op 37oC geincubeerd. Na 24u in de stoof werden er preparaten gemaakt en deze werden bekeken onder de microscoop met een telraam. Bij een pH-waarde van 3 tot 5 waren de meeste gistcellen te zien. De optimale waarde was dus tussen de 3 en de 5.
Om het effect van suikers te kunnen bepalen waren er 9 reageerbuizen met een fenolroodbouillon gemaakt. In 3 van die buizen was glucose toegevoegd, in 3 andere sacharose. Die waren geënt met het gist Diablo. Vervolgens werd er een reageerbuis gemaakt met glucose, en een met sacharose zonder ze te enten. De laatste had wel een gist maar geen suiker. Dit was om te testen of de voedingsbodem geen remmende factor zou zijn. Het alcoholpercentage wat daaruit kwam was gemeten met een refractometer. Daar is uit gekomen dat de reageerbuizen met glucose meer ethanol bevatten. Die met sacharose minder en de overige 3 helemaal niet.


1. Inleiding

Bij het onderzoek wordt uitgezocht welke biologische processen bij het brouwen van bier van belang zijn en hoe de biologische processen worden gestuurd.

De algemene doelstelling is te gaan onderzoeken welke biologische processen bij het brouwen van bier van belang zijn en hoe de biologische processen worden gestuurd. De doelstellingen per deelopdrachten zijn als volgt:
• Het maken van een geschikte bodem voor het kweken van gist
• Bepalen van de optimale kweekomstandigheid voor gist
• Onderzoek naar de fermentaties van verschillende suikers door gist.
• Bepalen van de optimale suiker voor een gist om om te zetten in ethanol
In hoofdstuk 2 komt de algemene informatie aan bod die bij het bierbrouwproces belangrijk is. Verder is hier informatie ge vinden die gebruikt wordt bij het praktijkplan. Er worden ook telprincipes, methyleenblauw, voedingsbodems, areometer en refractometer verder uitgelicht. In hoofdstuk 3 is het doel, de principe en de methode te vinden. In hoofdstuk 4 worden de resultaten van de experimenten beschreven. In hoofdstuk 5 wordt de conclusie en de discussie over de experimenten vermeld.


2. Theorie

2.1 Algemene Theorie
In deze paragraaf wordt beschreven wat de stappen zijn voor het maken van bier. Dit wordt gebruikt om de werking van gist al te leren kennen. [6]
2.1.1 Schroten
Schroten is het malen van de gemengde mout met behulp van de moutmolen. Het malen moet zo worden gebeurt dat de kafdeeltjes heel blijven. Dit wordt gedaan door middel van twee tandwielen die in de moutmolen zitten. Één van deze twee tandwielen draait sneller dan de andere, waardoor de kafjes loskomen (maar wel heel blijven want deze worden gebruikt voor het filteren) en de zetmeellichaampjes eruit vallen. Als de kafjes wel verkleind worden kan het een bittere smaak geven aan het bier, omdat het velen bittere stoffen bevat. [1]

2.1.2 Brouwen
De geschrote mout wordt gestort in een maisketel en daar gemengd met brouwwater van 50°C. Het beslag wordt nu gedurende 20 minuten op 50°C gehouden. Zodat de eiwit splitsende enzymen bij hun optimale temperatuur (50°C) hun werk kunnen doen en ze hun grote eiwitmoleculen splitsen in kleine brokstukken Na de eiwitrust wordt de temperatuur van het beslag verhoogd naar 64°C dit is de optimale temperatuur van beta-amylasen. Beta-amylase splitst voornamelijk maltose af van de amylose en amylopectine-moleculen (waaruit het mout beslag bestaat). In deze fase wordt de temperatuur van het beslag verhoogd naar 74°C. Dit is de optimale temperatuur van alfa-amylase. Dit enzym wordt het dextrinogene enzym genoemd, omdat het grote brokstukken (dextrinen) afsplitst van het zetmeel molecuul. Deze dextrinen zijn moeilijk of niet vergistbaar en geven het bier na afloop van het proces een hogere viscositeit en daardoor ook een voller ‘mondgevoel’. Nadat het beslag voldoende tijd op deze temperatuur is gehouden, moet het zo zijn dat er een goede versuikering heeft opgetreden. Daarna wordt de temperatuur verhoogt naar 80°C om de enzymen te inactiveren en wordt het omzetten van zetmeel in suikers stil gezet. [2]

2.1.3 Klaren
Het klaren gebeurt in ketel/bak met een bodem met afvoerleidingen. Iets boven de bodem zitten filterplaten, de functie hier van is het doorlaten van de wort en het tegenhouden van de filterlaag. Het nut hiervan is om de wort te filteren, waardoor het een heldere kleur krijgt.
De wort wordt in de klaringskuip gepompt. De wort wordt een tijdje in de klaringskuip gezet, zodat de mout kafjes (bostel) naar de bodem zakken en zorgt voor een filterbed. Als het filterbed er eenmaal ligt, begint men voorzichtig met het rondpompen van de wort. De wort wordt vanaf onderen afgetapt en weer boven in de klaringskuip gepompt. Zodra de wort helder genoeg is, laat men de wort in de wortketel (kookketel) lopen. [3]

2.1.4 Wort koken
Zodra alle wort zich in de kookketel bevindt, wordt de wort aan de kook gebracht en moet het een uur koken. Zodra het kookt wordt er bitterhop (Bijvoorbeeld Nothern Brew Hop) toegevoegd, dit zorgt voor een bittere smaak. Na ongeveer 50 minuten wordt de aromahop (Bijvoorbeeld saaz hop) toegevoegd, dit zorgt voor een aangename geur en smaak. Dit wordt pas na 50 minuten gedaan, omdat anders de aroma eruit wordt gekookt.
Het koken van de wort wordt om twee redenen gedaan. Op de eerste plaats kookt men de wort om de bitterstoffen uit de hop te krijgen. Waardoor het bier de bittere smaak krijgt. Het tweede doel dat men hoopt te bereiken is vorming van hittedrap of breuk. Door intensief te koken (zodat het kolkt), worden de eiwitten eruit gekookt. Dit is te zien doordat er grote witte vlokken op de wort drijven. Na verloop van tijd zakken deze naar de bodem. Daarna wordt de wort gefiltreerd, omdat tijdens het koken van de wort eiwitvlokken zijn ontstaan en soms blijven die in de wort zitten. Ook zit er soms nog hopvlokken in de wort en deeltjes van de mout. [4]

2.1.5 Gisten
De wort wordt naar de gistbakken in de gistkelders gepompt. Daar wordt er gist en zuurstof aan toegevoegd. Tijdens de vergisting wordt de vergistbare suiker omgezet in alcohol(ethanol) en in koolzuurgassen. Dit proces duurt meestal zeven tot tien dagen. Daarna wordt het bier naar een lagerkelder gepompt en daar wordt er nagegist. Tijdens het lageren vindt de langzaam verlopende nagisting plaats. De resterende vergistbare suikers worden omgezet in alcohol en koolzuur. Na de nagisting is het bier met koolzuur verzadigd en bezit het het gewenste alcoholgehalte. Tijdens de nagisting blijft de niet vergistbare moutsuiker in het bier aanwezig en die zorgt voor de biersmaak.
Daarna is het klaar om te worden gebotteld. [5]

2.2. Theorie Deelopdrachten
De pH als groeiomstandigheid voor gist
[7,8,9]
Deze paragraaf gaat over de pH waarde. Door de pH-waarde te variëren is het mogelijk om te testen waar de ideale pH waarde ligt om gisten optimaal te kweken.
2.2.1 Uitleg pH
pH is een uitdrukking voor de zuurgraad van een waterige oplossing. Van een neutrale oplossing bij kamertemperatuur ligt de pH rond de 7. Zuiver water heeft ook een pH waarde van 7. Zure oplossingen hebben een pH die lager ligt dan 7, basische oplossingen hebben een pH die hoger ligt dan 7. Deze oplossingen worden ook wel ‘logen’ genoemd.
De tekens ‘p’ en ‘H’ komen uit 1909, waar Soren Sorensen het geïntroduceerd heeft. De p staat voor het Duitse Potenz, dat betekend kracht. De ‘H’ staat voor het waterstofion H+. [6]
2.2.2 De formule
Om de pH te berekenen wordt de volgende formule gebruikt:
pH = -log [H3O+]
Ermee rekenen: Om de pH van een oplossing te berekenen moet is het molair (het aantal mol per liter, de concentratie) van de waterstof atomen nodig.
Het tweede deel van de formule is dan: -log (conc. H+ atomen). Daar komt meestal een getal uit tussen de 0 en 14. Wanneer het getal kleiner is dan 2, is het een sterk geconcentreerd zuur. Bij een waarde boven de 12, is het een geconcentreerde base.
Voorbeeld Berekening pH
gegeven: concentratie 6,5 * 10^-4 mol/liter
pH = -log [H3O+]
= -log [6,5 * 10^-4]
= 3,2





2.2.3 pH Meten
De pH waarde is op verschillende manieren te meten.
Een manier is via een speciaal pH-indicatorpapier [Figuur 2]. pH-indicatorpapier werkt op een heel makkelijke, maar niet compleet betrouwbare manier. Het is wel betrouwbaar maar de resultaten kunnen variëren. Het principe is simpel. Op een stukje papier wordt er een druppel van een bepaalde oplossing gedaan. De vakjes verkleuren, vervolgens is het uitzoeken welke kleur het beste overeenkomt met de druppel op met de kleur die de druppel op het papier heeft veroorzaakt. Het vakje dat precies kleur zoals er beschreven staat die pH-waarde heeft de oplossing.

Figuur 2: pH-indicatorpapier
De pH-waarde is ook te meten door middel van een pH-meter.
Een pH-meter [figuur 3] gebruikt een samengestelde elektrode, bestaande uit een referentie elektrode en een meet-elektrode. De tip(punt) van de samengestelde elektrode is van een speciaal glas gemaakt dat pH gevoelig is. Op deze tip wordt een gel laag gevormd, zowel op de buitenkant als op de binnenkant. De buitenkant is dus in de ‘te meten vloeistof’. Op de binnenkant van de tip bevindt een bufferoplossing.
de H+ ionen diffunderen die buitenste gel laag in of uit waardoor er een potentiaal verschil over de tip ontstaat. De meter kan dan meten hoeveel dit is en zet dit om naar pH.
De pH-meter is eigenlijk te vergelijken met een standaard voltmeter. Deze meet ook de spanning die door de gel laag komt. Door middel van een kleine berekening wordt dat dan omgezet naar een pH-waarde.
Figuur 3: pH-meter
2.2.4 pH-schaal
Hieronder is een voorbeeld te zien van de verdeling van een pH-schaal. (tabel 1)
Tabel 1: pH-schaal
pH 14 Natronloogoplossing van 1mol/l
pH 13 Natronloogoplossing of kaliloogoplossing van 0.1mol/l
pH 11,5 Huishoudammonia (verdunde ammonia)
pH 10,5 Zeepsop
pH 8,5 Zeewater, darmsap (iets verhoogde pH door gal)
pH 7,4 Menselijk bloed
pH 7 Zuiver water
pH 6,7 Melk
pH 6 Natuurlijke regen
pH 5,5 Menselijke Huid
pH 5 Licht zure regen
pH 4.5 Tomaten
pH 4 Zure regen, tomatensap
pH 3 Consumptieazijn
pH 2,8 Cola
pH 2 Maagzuur, citroensap
pH 1 Zwavelzuur (accuzuur)
pH 0 Zoutzuur (1mol/l), zwavelzuur (0.5M)

2.3 Vitaalkleuring met behulp van methyleenblauw

2.3.1. Methyleenblauw
[17,18,19]
Methyleenblauw is een vaste stof met de molecuulformule C16H18N3SCl • 3H2O [16], en een bekende structuurformule . Methyleenblauw moet voor gebruik opgelost worden, door het simpelweg toe te voegen aan alcohol .

2.3.2 Gebruik van methyleenblauw
Het preparaat wordt overgoten met de methyleenblauwoplossing, zo dat het gehele preparaat (en niet het objectglas) is gekleurd.
Na twee tot drie minuten moet het preparaat worden afgespoeld met steriel demiwater, zodat overtollige kleurstof verwijderd wordt. Dit kan niet bij een nat preparaat, dus is wegzuigen met absorberend papier nadat het dekglas erop is geplaatst voldoende.
Hierna word het preparaat op de gebruikelijke wijze gemaakt.
2.3.3 Gevaren
Methyleenblauw is een mogelijk schadelijke stof die tot huid- en oogirritatie kan veroorzaken als de stof in direct contact komt met de huid of ogen. In dit geval de ogen direct spoelen met veel water en medische hulp inroepen. Bij contact met de huid deze zo snel mogelijk met water en veel zeep wassen. Tijdens het wassen de besmette kleding en/of schoenen uittrekken. Tevens ook een arts waarschuwen. Bij inademing van stof kan er irritatie van de luchtwegen optreden. In dit geval direct verwijderen van de blootstelling en naar frisse lucht gaan, dan een arts waarschuwen. Bij inslikken kan het schadelijk zijn voor de organen. Mocht dit gebeuren, mond spoelen met water en een arts waarschuwen.
Bij langdurige blootstelling kan er schade aan het DNA optreden, maar dat is nog niet bewezen.



2.4 Media voor het kweken van gist

[10 t/m 16]
Voor het kweken van gist is een goede bodem essentieel. Gisten hebben altijd bouwstoffen en voedingsstoffen nodig om te groeien. Over het algemeen gebruikt gist suikers als voedingsstoffen. Hier zijn enkelvoudige suikers voor nodig zoals glucose en fructose maar ook disachariden zoals sucrose en maltose. Buiten dit hebben ze ook bouwstoffen nodig. Deze bestaan voornamelijk uit: dode gistcellen of wort. Wort is een moutpap die veel bouwstoffen bevat. De bouwstoffen die gist nodig heeft gebruikt de gistcel vooral voor de opmaak van membramen.
Voor het kweken en het behouden van gist zijn er twee verschillende bodems. Er is een vloeibare bodem en een vaste bodem. De vaste kweekbodem is vooral voor het bewaren van je gistcellen of voor het selecteren van de gistcellen.(Tabel 3) De vloeibare kweekbodem is daarentegen voor het vermeerderen van de gistcellen. (Tabel 2)

2.4.1 Vloeibare bodem
Tabel 2: Van BlackBoard
Formule g/liter(water)
'Lab-Lemco' powder 1,0
Yeast extract 2,0
Peptone 5,0
Natrium-chloride 5,0
Glucose 2,0
PH 7,4 +/- 0.2

Doe dan die 13 gram aan ingrediënten in een liter gedestilleerd water. Dan de ingrediënten verwarmen tot deze oplossen. De mix moet 15 minuten geautoclaveerd worden bij een temperatuur van 121°C.
Dit is een recept om een vloeibare kweek bodem te maken:
Het natrium chloride voor gisten die van zout houden. Die groeien namelijk beter in een zoute omgeving. In een voedingsbodem voor gist is het belangrijk dat er suiker in zit. Anders groeit de gist niet en kan de gist zelfs niet overleven. Bij de voedingsbodem is het natuurlijk ook belangrijk dat de pH waarde op het goede peil is. Het optimum voor de kweek van gist ligt rond de pH 5.Wanneer deze te hoog of te laag is gaat de vermenigvuldiging veel langzamer, of gaan zelfs de gisten dood. De peptone die in deze bouillon zit zorgt voor de eiwitten.

2.4.2 Vaste bodem
Er ontstaan na enige tijd kolonies op een vaste bodem. Breng een kolonie over op een buis met vaste bodem. Dit is dan de reinculuur. Een reincultuur is een zuivere kolonie die bestaat uit allemaal dezelfde micro-organisme met dezelfde eigenschappen.
Dit is een recept voor een vaste gist bodem:
Tabel 3: Van Blackboard
Formule g/liter(water)
Glucose 20,0
Yeast extract 5,0
Peptone 10,0
Agar 20,0
Na-Cl 5,0
PH 6,8-7,0
Autoclaveer het geheel bij 121°C voor ongeveer 15 minuten. Behalve de suiker want deze moet apart gesteriliseerd worden anders zal deze in karamel veranderen.
Er zitten zowel in de vaste als de vloeibare bodem een aantal stoffen die hetzelfde zijn. Maar aan deze variant is agar toegevoegd. Dit is een bindmiddel wat vooral zeewier bestaat. De bindkracht van agar is ongeveer tweemaal zo groot als die van een dierlijke variant. In deze bodem zit ook glucose voor de groei en het overleven van de gist.
2.4.3 Voorbeelden suikers

2.4.4 Gisten
Gisten zijn eencellige schimmels. Gisten onderscheiden zich van bacteriën door het bezit van een celkern en zijn ook significant groter. Saccharomycesgisten (en sommige andere) zijn in staat om glucose te ontleden en deze om te zetten in alcohol en koolzuurgas.
2.5 Meetapparaten
2.5.1 Areometer
Een areometer is een meter die gebruikt wordt voor het bepalen van de dichtheid van een vloeistof. De areometer in werking lijkt op een dobber die in de vloeistof drijft. Aan de hand van een schaalverdeling is af te lezen wat de dichtheid van die vloeistof is. Elke vloeistof heeft een bepaalde dichtheid, deze dichtheid bepaald wat de opwaartse druk is. Is deze dichtheid hoog dan zal iets wat in het water ligt hoger in het water liggen. Is deze lager dan zal het voorwerp ook lager liggen. De hoeveelheid opgeloste stoffen in een oplossing is bepalend voor de dichtheid, hoe meer opgeloste stoffen hoe hoger de dichtheid. Dat is aan de hand van de areometer te meten. Er staat een schaalverdeling op, waarvan er ook een specifiek voor ethanol is.


2.5.2 Refractometer
Aan de hand van een refractometer is de hoeveelheid opgeloste stof te bepalen. De refractometer werkt volgens het principe dat elke stof een aparte brekingsindex heeft. De hoeveelheid opgeloste stoffen in de oplossing verhogen juist de brekingsindex. Dat houdt in dat als er een lichtstraat op de oplossing valt, dat die bij een hogere concentratie opgeloste stoffen sterker gebroken wordt dan bij een lagere concentratie. Bij een refractometer wordt er op het dekglaasje enkele druppeltjes gedaan. Er wordt dan door het handvat gekeken. De refractometer wordt richting het licht gehouden, er is dan een klein assenstelsel te zien. Waar de witte kleur overgaat in de blauwe kleur is de waarde van de opgeloste stof af te lezen. Figuur 8 werkt door middel van de Brix waarde, via een omrekening is er een alcoholpercentage (% vol) van te maken. De gebruikte refractometer voor het experiment had al een %vol schaalverdeling.


2.6 Telprincipes
[20 t/m 25]
In de practica wordt de groei van gist gemeten bij verschillende zoutconcentraties. Om het aantal niet levende en levende gistcellen te kunnen meten, zal gebruik moeten worden gemaakt van een Bürker Telkamer. Hieronder is dan ook een beschrijving gegeven van hoe de Bürker telkamer is te gebruiken.
Bürker Telkamer
In een telkamer kan men ook de gistcellen direct tellen per volume eenheid. Voor een nauwkeurige telling heeft men ongeveer 10^7 bacteriën per ml nodig. Verdun de celsuspensie van gistcellen in trypaanblauw. (meestal 10 ml celsuspensie in 90 ml 0,1% trypaanblauw, maar dit is aan te passen afhankelijk van de verwachte concentratie cellen). Het verdunnen van gistcellen in trypaanblauw moet, omdat de gistcellen dan veel beter zichtbaar zijn. Dus ook beter telbaar. Plaats daarna het dekglaasje onder de klemmen van de telkamer. Draai de schroeven van de telkamer aan tot er ringen zijn te zien. Zodat de telkamer op het goede volume ingesteld. Vervolgens wordt de telkamer gevuld. Een telkamer kan worden gevuld, doordat er een vierkantje in zin dat een bepaalde diepte heeft. Tel dan 25 kamers. Cellen liggend op 2 zijden mogen worden meegeteld. Het aantal cellen per ml = geteld aantal cellen * 10000 * verdunningsfactor in trypaanblauw..


3. Materiaal en methode
3.1 Onderzoek naar de optimale pH voor de groei van gist

3.1.1 Principe & Doelstelling
Het doel van het experiment is het maken van een geschikte bodem voor het kweken van gist. De keuze van de verschillende gistsoorten ligt bij het Bier- en Bakkersgist. Deze zit al in een vloeibare bouillon. Het is een anaeroob proces, dus er zou geen zuurstof morgen vrijkomen. De bouillon heeft een pH waarde van 5.5, deze wordt door de toevoeging van Zwavelzuur en Natronloog zuurder of meer basis gemaakt.
Er wordt gezocht naar de optimale pH-waarde van de nutriëntbouillon. Een waarde waarbij gist het beste kan groeien en ethanol kan produceren.
Dit wordt getest door het maken van 10 buizen met een verschillende pH waarde (3; 3,5; 4; 4,5; 5; 5,5; 6; 6,5; 7; 7,5)
Na het incuberen van 24 uur worden er enkele geschikte preparaten gemaakt. Deze zijn voor het aantonen en bekijken van gistcellen. De kleurstof die hiervoor gebruikt wordt is methyleenblauw. Dit is een kleurstof die in alle cellen trekt, maar de levende gistcellen ontdoen zich er weer zo snel mogelijk van. Het komt er dus op neer dat de dode gistcellen blauw kleuren en de levende doorzichtig blijven. Voor elke pH-waarde wordt 1 goed preparaat gemaakt. De optimale waarde is zo duidelijk te bepalen.
Er wordt gezocht naar het aantal dode en levende gistcellen. Aan het aantal gistcellen is dan op te merken wat de optimale pH waarde is voor het groeien en voortplanten van gist.

3.1.2 Hypothese
De hypothese is dat de optimale pH-waarde voor het kweken van gist tussen de 3 en de 5 zal zitten. Deze waarde hadden we namelijk [16]. Daarbij zullen onder de microscoop de meeste gistcellen te zien zijn. Het delen van de gistcellen en het omzetten van glucose of sacharose naar ethanol zal ook beter gaan.

3.1.3 Methode
Er is in een weegschaal 1,6 gram nutriëntpoeder afgewogen. Dit was opgelost in 200ml demiwater in een bekerglas van 500ml. Er werd door middel van een 20ml meetpipet 20ml van de oplossing in een 20ml bekerglas gepipetteerd. Het bekerglas werd op een magneetmixer gezet en er werd een roerstaafje aan het bekerglas toegevoegd. De magneetmixer werd op een rustige maar goed doorroerende stand gezet. In het bekerglas werd een pH-meter gezet. Daar werd druppelsgewijs Natronloog (1M of 0,1M) of Zoutzuur (1M of 0,1M) aan toegevoegd tot de gewenste pH-waarde verkregen was. De oplossing werd over 2 reageerbuizen verdeeld doormiddel van pipetteren met een 10ml pipet.
Er werden nu nog 9 buizen gemaakt met een verschillende pH-waarde. Dat gebeurde door steeds dezelfde manier, telkens opnieuw 20ml te pipetteren uit de bouillon en de pH opnieuw te stellen.
De buizen worden nu voor 15 minuten geautoclaveerd bij 121 °C . Door middel van een steekproef worden de pH-waardes opnieuw gemeten. Dit werd gedaan om te kijken of het autoclaveren invloed gehad heeft op de pH-waarde. Dit niet het geval, de pH-waarde bleef hetzelfde dus we zijn gewoon doorgegaan. Vervolgens zijn de nutriëntbouillons geënt met een gist. Dit gebeurde door een reageerbuis met een vloeibare nutriëntbodem waar al een gist in gegroeid was goed te vortexen. Hiervan hebben we aseptisch 0,1ml in elke reageerbuis gepipetteerd. Elk reageerbuisje wordt goed gevortexed om te zorgen dat de gistcellen overal in de reageerbuis zitten. De buisjes werden dan 24 tot 48u geïncubeerd bij 37 °C
Vervolgens werd er van elk buisje met een pasteurspipet een paar druppeltjes van de oplossing genomen. Enkele druppeltjes werden op een schoon preparaatglaasje met een telraam gepipetteerd. Dit preparaat werd afgedekt met een dekglaasje. Er werd een druppeltje methylblauw naast het dekglaasje gedruppeld. Dit trok zich dan onder het dekglaasje. Het preparaat werd onder de microscoop bekeken. Er werd een telraam gezocht die het beste uitbeeldde hoe het preparaat eruit zag. Het aantal levende en dode gistcellen werden geteld in het telraam van elk gemaakt preparaat.


3.2 Onderzoek naar de fermentaties door gist
3.2.1 Principe & Doelstelling
Het doel van het experiment is het maken van verschillende reageerbuizen met of zonder een bepaalde suiker. Er worden in dit experiment met 2 suiker gewerkt namelijk: sacharose en glucose. Deze worden in duplo gedaan en ook worden er een paar proef bouillons gemaakt. Ook worden de bouillons getest of er zuren ontstonden. Met de stof fenolrood kan een zuur worden aangetoond. Als de vloeistof met fenolrood van rood naar geel omslaat hebben we te maken met een zuur en dus een alcohol.
3.2.2 Hypothese
De hypothese is dat er bij de bouillons met glucose en sacharose zuren zijn ontstaan en de bouillon dus geel is gekleurd. De verwachting zal zijn dat er het meest alcohol zal ontstaan bij de glucose, omdat deze makkelijker is om te ontleden, omdat het uit minder verbindingen bestaat. De bouillons met suiker maar zonder ent en de bouillons met ent maar zonder suiker zijn waarschijnlijk gewoon rood van kleur gebleven, omdat hier geen zuren dus geen alcohol is ontstaan.
3.2.3 Methode
Er werd met een weegschaal 0,4 gram Nutriëntpoeder afgewogen, waarna dit werd opgelost in 50ml water. Daarna werd met een 25ml volumepipet de vloeistof gepipetteerd in een bekerglas. Het bekerglas werd op een magneetmixer gezet en d.m.v. de ruflo geroerd. Daarna werd er 5ml nutriëntbouillon in 9 reageerbuisjes gepipetteerd. Waarna er een paar druppeltjes fenolrood aan toe werd gevoegd. Daarna werd de buisjes geautoclaveerd. Bij de buisjes 1, 2 en 3 werd glucose en aan buisjes 4,5 en 6 sacharose toegevoegd. Aan buisje 9 werd glucose toegevoegd. Daarna werd er een gist in een reageerbuisje (met nutriëntbouillon) gevoegd. Vervolgens werd er aan de buisjes 1 t/m 8 0,1ml gist aan toegevoegd. Als laatst werden de buisjes 48 uur geïncubeerd.


3.3 Aanwezigheid van alcohol aantonen in verschillende vloeistoffen met behulp van de Areometer en de Refractometer

3.3.1 Principe & Doelstelling
Met behulp van een areometer en refractometer werd het alcoholpercentage van een vloeistof gemeten. Dit werd getest bij bouillons van experiment 3 en een aantal biermonsters.
3.3.2 Hypothese
De verwachting is dat we een bepaald alcoholpercentage in de bouillons met de suiker zullen aantreffen en dat het alcoholpercentage van de biermonsters toe neemt naarmate van de leeftijd van het biermonster.
3.3.3 Methode
Er werd van elke bouillon van experiment 3 een paar druppeltjes aangebracht op de refractometer. De resultaten werden genoteerd. Als laatst hadden we de areometer in het biermonster gedaan en de resultaten ervan genoteerd.


4. Resultaten
4.1 Onderzoek naar de optimale pH voor de groei van gist

Er is een preparaat gemaakt en de gistcellen zijn geteld, het aantal is per telraam.
Tabel 4: levende gistcellen
pH Gistcellen
3 10
3,5 7
4 12
4,5 6
5 8

4.2 Onderzoek naar de fermentaties van suikers door gist
Tabel 5: Vorming zuren van suikers
Suiker Kleuromslag
Sacharose Geel
Sacharose Geel
Sacharose Geel
Glucose Geel
Glucose Geel
Glucose Geel
Gist zonder suiker Rood
Gist zonder suiker Rood
Suiker zonder gist Rood
Geel = vorming van zuren (dus alcohol)
Rood = geen vorming van zuren (dus ook geen alcohol)

4.3 Refractometer
Tabel 6: resultaten refractometer (bekende vloeistoffen)
% alcohol Uitslag refractometer (% alcohol)
20 3
25 5,3
17,5 3
100 10




Tabel 7: resultaten refractometer (onbekende vloeistoffen)
Vloeistof Uitslag refractometer (% alcohol)
Glucose buisje 1 1,1
Glucose buisje 2 1,1
Glucose buisje 3 1,1
Sacharose buisje 1 1
Sacharose buisje 2 1
Sacharose buisje 3 1
Biermonster dag 2 7,1
Biermonster dag 14 3,2


4.4 Areometer
Er is te weinig monster gemaakt om een test door middel van de areometer af te leggen. Er zijn metingen, door 2 verschillende areometers, gedaan op een biermonster. de resultaten waren 1800 en 2000. Bij een temperatuur van 20oC


5. Conclusie / Discussie
Het bleef een momentopname, het project had groter aangepakt moeten worden indien er duidelijk resultaten moesten komen. Volgens enkele bronnen [16] zou de optimale pH waarde rond de 4 moeten liggen, dit was ook het geval. De proef was alleen om aan te tonen dat bij hogere en lagere pH-waarden er geen of weinig gistcellen zouden overleven, dit was helaas niet het geval. De opzet van de proef was eigenlijk verkeerd. Bij het laagste meetresultaat was de pH al bijna optimaal voor gist om te groeien. Er was dus geen waarde die te zuur was voor gistcellen om te groeien en een suiker om te zetten in alcohol. Er was dus geen duidelijke afname van (levende) gistcellen te zien.
Zoals verwacht werden er bij de bouillons met ‘Sacharose,fenolrood en gist & de bouillons met Glucose, fenolrood en gist’ zuren gevormd. Dat toont dan weer aan dat er bij deze reactie ook alcohol is ontstaan. Deze aantoning van zuur is te concluderen, omdat de rode kleur van de vloeistof is omgeslagen naar geel. Bij de testjes van de bouillons met ‘gist, fenolrood en fenolrood, sacharose of glucose’ was de kleur niet omgeslagen. Deze proef toont dus aan dat bij het maken van alcohol (en de vorming van zuren) suikers nodig zijn. Zoals de resultaten aantoonde, als we er vanuit gaan dat de refractometer klopt, wat we niet mogen doen, is glucose makkelijker om te zetten in ethanol. Dat komt omdat glucose een monosacharide (enkelvoudig suikermodel) is. Sacharose is een disacharide (2-voudig suikermodel). Om een disacharide om te zetten in ethanol moeten er eerst 2 monosacharide van gemaakt worden, dan kan het pas omgezet worden. Dat splitsen van een disacharide in een monosacharide kost tijd, daarom kan er nooit zoveel ethanol geproduceerd worden als bij een monosacharide.
Het werken met de refractometer is erg onnauwkeurig. De vraag is of de kleur van de oplossing invloed heeft op het alcoholpercentage die de refractometer meet. Elke kleur heeft namelijk zijn aparte brekingsindex, deze zou invloed uit kunnen oefenen of de brekingsindex van de oplossing waaruit het percentage ethanol bepaald moet worden. Bij verdunningsreeks (2 heldere vloeistoffen, dus heldere oplossing) raakt hij helemaal van slag. Het percentage bij de buizen zou wel nog kunnen, maar dat van de biermonster klopt weer niks van
Uit de resultaten bleek dat de Refractometer onbetrouwbaar was, want bij testen met een bekende concentratie ethanol gaf hij nog de verkeerde waarde aan. Deze test is op meerder manieren herhaalt, en de waardes blijven veranderen.
De areometer is ook onnauwkeurig. De 2 waardes waren 1800 en 2000, dit zijn vrij verschillende waardes voor dezelfde oplossing van dezelfde temperatuur.
Uit de resultaten bleek dat de areometer onbetrouwbaar was, want er is met 2 verschillende areometers een oplossing getest en ze gaven beide iets anders aan. Er zat ook een redelijk verschil tussen.
Een advies voor iemand die ook een proef over pH waardes wilt doen. De persoon moet de pH waarde 4 als middelpunt nemen. De opzet van de proef moet dus zijn dat er een zuurder maar ook een meer basisch milieu gecreëerd wordt. De persoon zou ook eens moeten kijken of de zuur en de base die gebruikt worden invloed hebben. Het zou kunnen dat er in plaats van zoutzuur bijvoorbeeld zwavelzuur gepakt moet worden. Het is in ieder geval het testen waard.
Het tellen van gisten via een telraam is ook geen duidelijke oplossing. Een telraam is enorm klein en het preparaat is gigantisch. Het geeft dus maar een heel klein deel van het preparaat weer. Er moet al gezocht worden naar een ‘vakje’ die precies weergeeft hoe het er in het hele preparaat uitziet. Dit is een enorm karwij. De persoon zou beter een test kunnen doen in verband met de troebelheid van de buizen. Dat is makkelijker af te lezen. Een soort van McFarland-test maar dan voor gisten.

REACTIES

Log in om een reactie te plaatsen of maak een profiel aan.