Slagerij van Kampen

Beoordeling 5.5
Foto van een scholier
  • Concertverslag door een scholier
  • 4e klas vwo | 1473 woorden
  • 25 juni 2001
  • 27 keer beoordeeld
  • Cijfer 5.5
  • 27 keer beoordeeld

Taal
Nederlands
Vak
CKV
Slagerij van Kampen

Zakelijke gegevens

Slagerij van Kampen is een band die muziek maakt met enkel drums. De band bestaat al meer dan twintig jaar, maar ze zijn pas de laatste jaren bekend geworden. De band bestaat uit vier leden: Willem van Kruysdijk, Mies Wilbrink, Boudine van Slobbe en Coon Rijnbeek en sinds een paar jaar hebben ze een vijfde lid Robin van Vliet. Hij speelt af en toe het ritme mee op een keyboard. In 1986 is hun eerste album ‘Slagerij van Kampen’ verschenen, een registratie van een akoestisch concert dat razend goed verkocht. Hun echte doorbraak kwam pas met het album’A long walk on a short pier’ dat eind jaren tachtig werd uitgebracht. Tegenwoordig treden ze op door het hele land, en ook in België, Luxemburg, Duitsland en Frankrijk trekken ze volle zalen. Ook hebben zij voor hun laatste album’Add up to the actual size’ een Edison gekregen.
Op woensdag 18 april 2001 vond de show plaats in De Bussel. De show begon om 20.15 uur en eindigde om 22.45 uur. De show heette ‘Many Story House’.


Samenvatting

De show ‘Many Story House’ begon om 20:15 uur. Toen ze opkwamen, speelden ze meteen ‘Sign Language’, het eerste nummer. Toen dit nummer afgelopen was sprak Willem, de leider, het publiek toe en vertelde wie ze waren en welk nummer ze net hadden gespeeld. Dit deed hij de rest van de show ook. Het tweede nummer was ‘Hard Biscuits’ en weer kwam Willem aan het woord en vertelde wat over het vorige nummer en kondigde het volgende nummer aan, ‘Caught With Your Both Hands In The Cookie Jar’. Na dit nummer gingen ze meteen door met het volgende nummer, Dit was niet een echt nummer maar een tussenspel om de armen even rust te geven. Hierbij werd er gebruik gemaakt van een kleine apparaatje met klikkende geluiden en met klikkende stokken. Ook had iedereen een holle plastic banaan met daarin balletjes dat een leuk geluidje gaf. Willem, de grappenmaker, had natuurlijk geen plastic banaan maar een echte. Het volgende nummer was het laatste nummer voor de pauze en het heette, ‘Tell Me More’. Dit nummer bestaat uit kleine stukje van liedjes van de oudere cd’s, maar dan allemaal achter elkaar geplakt. Na de pauze begon de band met het nummer ‘Later That Same Day’. Weer kwam Willem aan het woord voor de uitleg van het volgende nummer. Dit nummer bestond uit twee gedeelten. Bij het eerste gedeelte stonden wij langs een spoorweg en bij het tweede gedeelte zaten wij met zijn alle in de trein. Willem zou goed aangeven wanneer het tweede gedeelte begon zodat niemand de trein zou missen. Het nummer heette ‘Call Me A Train’. Hierna kwam er weer een tussenspel. Tijdens dit tussenspel zat Willem muziek te maken op een gewone aardewerken kruik. De rest van de band kwam het toneel weer op en ze begonnen meteen aan het nummer ‘The Lost Gardien’ gevolgd door het nummer ‘The Mountain To Mohammed’, een nummer waarin Willem en Coon het tegen elkaar opnemen in een drum wedstrijd. Willem komt weer naar voren en kondigt het laatste nummer aan. Ook vertelde hij dat de band het niet leuk vond als je hun cd’s illegaal kopieerde, want ze zijn de laatste jaren al erg genoeg getroffen met de varkenspest, dioxide kippen en gekke koeien ziekte. ‘La Tribu Humana’ is een Spaans nummer en ook het laatste nummer dat ze gaan spelen. Na dit nummer kwamen ze nog één keertje terug voor een toegift.

Beschrijving van de ruimte

De show van Slagerij van Kampen was in de grote zaal van De Bussel. In deze zaal is plaats voor 501 personen. Ik vond het een gezellige zaal en de zitplaats was voor mij ruim genoeg. Ik kon mijn benen kwijt en het trapje om naar boven te lopen was breed genoeg. Het publiek zat op een steil oplopende tribune dichtbij het speelvlak. Dit is een kenmerk van het vlakke vloertheater. Deze zaal heeft een oppervlakte van 300 m² en is dus voor vrijwel elk doel te gebruiken. Door een juist lichtgebruik kan de zaal een intiem karakter krijgen of juist wat abstracter.
De Bussel heeft ook nog een kleine zaal. In deze zaal kunnen zo’n 120 mensen. De zaal wordt ook wel foyer genoemd en heeft een uitgesproken intiem karakter en is daardoor zeer geschikt voor bijvoorbeeld bruiloftrecepties.

Doel

Het doel van deze show is uiteraard het vermaken van de mensen, en dit lukt ze ook heel aardig. Behalve voor vermaak is deze show ook bedoeld om geld mee te verdienen, want als ze er geen geld mee zouden verdienen dan zouden zij er waarschijnlijk meteen mee ophouden. Verder is het al het tweede jaar dat deze show draait dus waarschijnlijk is promotie van de cd, waar de nummers op staan niet meer nodig.

Beschrijving van de muziek

Slagerij van Kampen maakt muziek met behulp van drums. Er wordt wel op de achtergrond door iemand op een keyboard meegespeeld. Volgens mij is de muziek die ze spelen popmuziek, want er zitten dan weliswaar geen gitaren in, maar er zit wel een opzwepend ritme en drums in. De band bestaat uit vier leden die drummen en eentje die meespeelt op een keyboard. Willem is de leider van de band en hij spreekt het publiek toe. Hij speelt op normale drums en verder heeft hij ook een elektronisch drumstel en een rond gevormd ding, een soort ufo waar hij met zijn handen op drumt. Mies drumt op enkele gewone drums en zij heeft ook een elektrisch drumstel. Verder speelt zij op andere kleinere drums die in een rek bij elkaar hangen. Daarnaast speelt zij op vierkanten bellen waar geen klepel aan zit en die niet zo lang na klinken, maar waarbij het geluid heel snel uitsterft. Boudine speelt vaak met haar handen op de drums en verder heeft ook zij een elektrisch drumstel en de normale drums. Coon speelt op het standaard drumstel waar alle normale drums op zitten, zoals een snaredrum een hi-hat en een bas. Ook hij heeft een elektronisch drumstel. Verder hebben alle vier de spelers verschillende soorten bekken.


Beschrijving van één muziekstuk

Het muziekstuk dat ik ga beschrijven heet ‘Call Me A Train’. Dit nummer bestaat uit twee gedeelten, in het eerste gedeelte moet je je voorstellen dat je vlakbij een spoorrails bent waar een trein voorbij komt. In het tweede gedeelte moet je je voorstellen dat je in de trein zelf zit. Het eerste gedeelte bestaat voornamelijk uit hetzelfde ritme dat in overeenstemming is met de geluiden die een oude stoomtrein maakt. Dit ritme wordt op den duur ook steeds sneller gespeeld, omdat de trein steeds sneller gaat. Daarna volgt er een hele korte pauze waarin aangegeven werd dat het tweede deel begon. Hierbij werd een soortgelijk ritme gepeeld, alleen dan iets anders, omdat je het in een trein anders hoort als buiten de trein. In dit gedeelte hoor je ook een fluitje als de trein vertrekt en er wordt op een kleine bekken geslagen als de trein een spoorwegovergang passeert. Bij dit nummer is net zoals bij alle andere nummers geen tekst.

Eigen recensie

Op woensdag 18 april jongstleden gaf Slagerij van Kampen een spetterend optreden in de grote zaal in De Bussel. Bij dit concert ging het gehele publiek uit zijn dak, meteen al bij het eerste nummer ‘Sign Language’ was het publiek razend enthousiast. Hoe meer nummers er gespeeld waren hoe meer het publiek uit zijn dak ging. De meeste nummers van de avond waren afkomstig van de nieuwste cd ‘Add up to the actual size’. Ook waren er enkele nummers van vorige cd’s. Willem, de leider van de band, wist het publiek ook te vermaken met enkele grappen tijdens het concert. Ook de aankondiging en uitleg van de nummers vielen bij het publiek in goede smaak. Voor de pauze werd er nog een nummer gespeeld dat een compilatie was van nummers van de vorige cd. Na de pauze gingen ze meteen verder met het nummer ‘Later That Same Day’. Ook werden er na de pauze de twee spectaculairste nummers gespeeld, namelijk ‘Call Me A Train’ en ‘Mountain To Mohammed’. In het eerste nummer lijkt het net of je bij en in een trein zit. Bij het tweede nummer wordt er een wedstrijd uitgebeeld tussen Willem en Coon. Deze houden hier een wedstrijd wie er het beste kan drummen, een geweldig spektakel om te zien en te horen, omdat ze zich in zo’n nummer helemaal kunnen uitleven. Toen ze bij het laatste nummer aangekomen waren zei Willem dat er nog één nummer gespeeld zou worden. De hele zaal schreeuwde meteen nee, want ze wilde niet één nummer, maar ze wilde er nog veel meer. De ‘gebeden’ werden gehoord, want Slagerij van Kampen speelde als toegift nog een extra nummer. Na dit nummer was de show echt over, het geweldige drum spektakel was voorbij.

REACTIES

Log in om een reactie te plaatsen of maak een profiel aan.

I.

I.

van jou werkstuk klopt wel het een en ander, maar lang niet alles

20 jaar geleden