Mijn vader is werkloos door Leif Esper Andersen

Beoordeling 6.7
Foto van een scholier
  • Boekverslag door een scholier
  • 3e klas vwo | 1548 woorden
  • 17 augustus 2006
  • 16 keer beoordeeld
  • Cijfer 6.7
  • 16 keer beoordeeld

Eerste uitgave
1976
Oorspronkelijke taal
Deens

Boekcover Mijn vader is werkloos
Shadow
Mijn vader is werkloos door Leif Esper Andersen
Shadow
ADVERTENTIE
Studententijd zomerspecial

Heb jij de Zomerspecial van Studententijd de podcast al geluisterd? Joes, Steie, Dienke en Pleun nemen je mee in hun zomer vol festivals, vakanties en liefde. En kijken ook alvast vooruit naar de introductietijd van het nieuwe collegejaar. Luister lekker mee vanaf je strandbedje, de camping of onderweg. 

Luister nu!
1. Zakelijke gegevens:
Titel: mijn vader is werkloos
Auteur: Leif Esper Andersen
Uitgeverij: Lemniscaat
Jaar van verschijnen: 1976
Druk: 2e druk
Aantal blz.: 65 blz.

2. Uitleg keuze boek:
Voordat ik dit boek had gekozen had ik een ander boek ‘Met huid en haar’. Ik heb dit boek toch maar niet gekozen omdat het te dik was. Toen zocht ik naar een iets dunner boek en zag ik dit liggen. Het onderwerp sprak me erg aan omdat het iets alledaags was. Ik heb toen de eerste 2 blz. gelezen en ik kon me direct in de hoofdpersoon inleven. Het boek was ook in de ikvorm verteld en vond dat het boek op een speciale manier geschreven was. Dit vond ik omdat het hele boek een flashback was.

3. Mening:
Het boek heeft best een grote indruk op mij gemaakt. Het boek was niet zo groot maar dat maakte niet uit. Als wat nodig was om het verhaal pit te geven stond erin. Doordat het boek niet al te dik was bleef je het boek langer lezen. Het boek was niet alleen bij de flashbacks mooi geschreven maar ook bij het heden omdat de verteller Pelle zelf was. Ik vond het boek redelijk spannend. Op het begin wist je nog niet hoe het boek zou aflopen maar bij de 52 blz. werd het einde voorspelbaar. Het boek had nog 13 blz. te gaan, dat is niet veel maar het boek bestond ook maar uit 65. blz. . Voorbeelden van de spanning, blz. 59:

Het was de ouwe die zelf begon. ‘Verdomme, wat komen jullie hier doen? Zei hij, maar je kon horen dat hij zijn tong niet goed meer kon sturen. ‘Jou halen,’ zei mijn moeder alleen maar. Ze had haar handen in de zakken van haar jas gestopt en ze praatte bijna net zoals ze altijd doet. Plotseling moest ik aan een wild-westfilm denken. Niet een bepaalde wild-westfilm, maar zomaar één, je weet wel, op het moment dat de sheriff de saloon binnen stapt om de een of andere kerel te arresteren. En de sheriff is verschrikkelijk cool en rustig, ook al weet hij dat er straks geschoten of gevochten moet worden. En iedereen die naar die film kijkt, is helemaal gespannen, ook al weten ze allemaal hartstikke zeker dat de sheriff toch wint.
Doordat Pelle de vergelijking maakt met een wild-westfilm wordt dit stuk van het verhaal erg spannend.

Het verhaal is ook zielig. Voor iedereen in die familie. Voor de vader die zijn baan heeft verloren, voor de moeder die nu alles in het huis moet doen en met zo’n chagrijnige man moet leven. Maar ook voor Pelle en zijn broertje die hun ouders uit elkaar zien gaan en zien hoeveel verdriet ze allebei hebben. Voorbeelden van het boek dat het zielig was, blz. 50:
‘We wisten niet goed wat we eraan moesten doen. Natuurlijk probeerden we er met hem over te praten. Nou ja, het waren vooral mijn moeder en hij die er samen over praatten, maar Koert en ik hoorden bijna alles. Maar het werd niks. Ik bedoel, ze kletsten wel een heleboel af als hij nuchter was. En dan beloofde hij dat hij eraf zou blijven en zo. En één keer huilde hij zelfs. Dat vond ik helemaal niet lollig. Daar was ik nou eenmaal niet aan gewend. Hij was altijd de sterke van geweest, die alles aan kon.
Dat huilen van zijn vader is best zielig. Dit wordt versterkt doordat ze zeggen dat hij altijd sterk was en alles aan kon.

Het verhaal is ook makkelijk te lezen terwijl het op een best bijzondere manier is geschreven.
Al bij de 1e blz. zie je dat het boek erg mooi geschreven is:
‘Dat gaat jou toch geen barst aan. Ja, natuurlijk zijn ze gescheiden, maar wat zou dat? Dat heb je tegenwoordig toch zo vaak?’ We zaten op een schutting te roken. Eigenlijk was het een krankzinnige plek om te zitten, want die bovenste plank sneed zo gemeen in je kont, dat je op de duur helemaal niet meer wist hoe je moest zitten, maar we waren er nou eenmaal op geklommen en daarom konden we maar het beste blijven zitten. In ieder geval kwamen we geen van beiden met het voorstel om eraf te springen. Ik zat daar met Peter en eigenlijk had ik het niet op die manier willen zeggen, want Peter is de rotste niet. Hij is zo ongeveer de enige vriend die ik hier gekregen heb, dat wil zeggen sinds we hier zijn komen wonen, en dat is ongeveer een maand geleden. Hij kan ook heel goed zijn mond houden, Peter bedoel ik, als je hem iets vertelt waar je liever niet van hebt dat het in stereo en met weet ik hoeveel watt door de hele buurt rondgeschreeuwd wordt. Maar toch zijn er van die dingen waar je moeilijk over praat. Zoals dat met mijn vader en mijn moeder. Ik bedoel dat ik ze allebei toch wel erg graag mag, ook al gedragen ze zich soms als grote stommelingen. Zoals die keer met die piano. Dat was toen ze gingen scheiden of uit elkaar gingen of hoe ze dat noemen, en toen moesten ze alles verdelen wat er in huis was. Dat ging best goed, totdat ze aan de piano toe waren en toen stonden ze ineens met rooie koppen tegenover elkaar. Dat was helemaal te gek. Ik bedoel, ze weten geen van beiden aan welke van een piano je moet gaan zitten als je erop wilt spelen, en we hebben hem geërfd van de een of andere tante die ik nooit gezien heb, en toch…

Het verhaal zet je ook aan het denken. Want scheiden gebeurt heel vaak, maar is het voor de kinderen iets best wel pijnlijks wat ze moeten doorstaan.

Conclusie: ik vind het een spannend boek die een zielig onderwerp heeft. Het boek is makkelijk te lezen.

4. Opbouw:
Mijn verhaal is niet chronologisch verteld. De hoofdpersoon in het verhaal vertelt allemaal gebeurtenissen die allemaal al zijn geweest. Een klein gedeelte van het verhaal speelt zich af in het heden maar de meeste gebeurtenissen spelen zich af in het verleden.
Het motorisch moment in mijn verhaal is het moment waarop de vader van Pelle (de hoofdpersoon) werkeloos wordt.
Dit is het motorisch moment omdat vanaf hier alles voor zijn vader verslechtert. Zijn vader is metselaar en kan haast niet leven zonder metselen. Door dit gaat zijn vader drinken en verwaarloost zijn vrouw en zijn kinderen. Het gevolg hiervan is dat zijn ouders scheiden.
In mijn boek is één verhaallijn. Het verhaal is in de ik vorm geschreven. Pelle vertelt de oorzaak van het scheiden van ouders. Pelle vertelt zijn problemen waar zijn familie toen mee te doen had. En waardoor zijn ouders zijn gescheiden. Pelle zijn vader is werkeloos geworden. Op het begin gaat alles nog goed maar later begint zijn vader niks meer te doen voor zijn moeder, Pelle en zijn broertje en ook veel te veel begint te drinken. Hierdoor krijgt Pelle een hekel aan zijn vader en Pelle ziet dat zijn moeder wilt scheiden en dat gebeurt ook. Pelle woont dan bij zijn moeder samen met zijn broertje. Het boek heeft een droevig einde. Ik had dit einde niet verwacht want ik dacht niet dat de vader van Pelle niks meer zou doen voor zijn familie alleen omdat hij werkeloos is. Het is wel een goed einde. Want ik vind het wel goed dat zijn moeder zijn vader verlaten heeft.

5. Tijd:
De vertelde tijd is in het heden ongeveer 2 uur. De vertelde tijd in het verleden is veel groter want dat zijn een paar maanden. De verteltijd in mijn verhaal is niet erg snel. Bij veel gebeurtenissen wordt stil gestaan. Een voorbeeld van een vertraging in mijn verhaal vind je op halverwege blz. 7. Hier staat op wat voor dingen ze die hele middag gedaan hadden. Naar meisjes gefloten, praten over jongens van hun klas enzovoorts. Een vertraging in mijn verslag vind je op blz. 58 en 59 en 60. Hier is een kleine gebeurtenis heel uitgebreid vertelt. Mijn verhaal bevat heel veel flashbacks. Bijna heel het verhaal is een flashback. Mijn verhaal bevat geen terugwijzing maar wel een vooruitwijzing. Op blz. 11 staat ‘Nou ja, daar heb ik niks van gezegd en dat was misschien maar goed ook’. Hier zegt de verteller dat de vader van Pelle eigenlijk helemaal geen werk meer kon vinden. Dit kom je later in het boek te weten.

6. Bronnen:
Dit was de bron van http://www.scholieren.com/boekverslagen/9985 over de hoofdpersoon wat Pelle na afloop van het verhaal zou zeggen:
Ja, ja, ik weet best wat je had willen zeggen. Dat Koert en ik haar toch gewoon hadden kunnen helpen, dat we een stel hufters waren. Dat waren we ook. Dat ben ik helemaal met je eens. En dat doen we nu ook best – ik bedoel haar helpen en zo. Maar toen deden we het niet. Niet erg veel in ieder geval. natuurlijk was dat stom van ons. Maar de ouwe was de hele dag thuis en hij was toch een grote vent. Nee, ik weet best dat het stom van ons was, maar zo ging het nou eenmaal.

Ik vind dat bijna alles klopt behalve dat ze hufters waren. Ze hebben zelf ook hun best gedaan om hun moeder te helpen, alleen lukte dat niet echt door hun vader.

REACTIES

Er zijn nog geen reacties op dit verslag. Wees de eerste!

Log in om een reactie te plaatsen of maak een profiel aan.

Andere verslagen van "Mijn vader is werkloos door Leif Esper Andersen"