Ze verdrinken ons dorp door An Rutgers van der Loeff

Beoordeling 6.4
Foto van een scholier
  • Boekverslag door een scholier
  • 1e klas havo/vwo | 1632 woorden
  • 2 augustus 2006
  • 19 keer beoordeeld
  • Cijfer 6.4
  • 19 keer beoordeeld

Eerste uitgave
1957
Pagina's
135
Oorspronkelijke taal
Nederlands

Boekcover Ze verdrinken ons dorp
Shadow
Ze verdrinken ons dorp door An Rutgers van der Loeff
Shadow
ADVERTENTIE
Help nu jouw favoriete goede doel door jouw mening te geven!

Hoe? Heel simpel. Geef je op voor het panel van Young Impact en geef jouw mening over diverse onderwerpen zoals gelijke kansen, diversiteit of het klimaat. Voor iedere ingevulde vragenlijst (+/- 1 per maand) ontvang je een bedrag dat je direct mag doneren aan een goed doel naar keuze. Goed doen was nog nooit zo easy!

Meld je aan!
Titel
De omslag van dit boek heeft Steef Liefting gemaakt.

De Illustraties heeft Els van Egeraat gemaakt.

Els van Egeraat is getrouwd met Marco en heeft een zoon gekregen die Joost heet.
Het mooiste cadeau kreeg Els van Egeraat toen ze nog een klein meisje was. Een doos splinternieuwe tekenpotloden en stiften. Tekenen was haar leven. Toch ging ze niet gelijk naar de opleiding tot illustrator. Eerst zat ze twee jaar op de lerarenopleiding. Daar deed ze de studierichting textiel/tekenen. Tijdens haar studie liep ze stage bij Jumbo (van de spelletjes) en bij Sesamstraat. Vanaf de dag dat ze begonnen was met tekenen, tekent ze nog steeds voor verschillende uitgeverijen in Nederland, België en Duistland. Haar onderwerpen zijn vaak maskers en carnavalsfiguren. Toen ze nog erg jong was, las ze graag het boek: Rossy, dat krantenkind (van An Rutgers van der Loef). Haar mooiste illustratie vindt ze dat ze getekend heeft in het boek: De tocht van de Argonauten van Simone Kramer.

Het zijn tekeningen in het boek en geen foto’s.


Op de voorkant van het boek zie je de kleinkinderen van Pépé die in hun dorp zijn. Je ziet ook een grote stuwdam die het water tegenhoudt zodat het niet gaat overstromen.

De illustraties in het boek zijn zwart/wit.

De illustraties in het boek is geschetst. En op de voorkant van het boek is de tekeningen getekend en ingekleurd.

De illustraties zijn realistisch.

In het boek zijn er 9 illustraties getekend.

Het boek heeft 206 bladzijdes en het is een c-boek.

Dit is een echt gebeurd verhaal.

Uitgave
Dit is de 10e druk

1e druk 1957 9e druk 1994 10e druk in 2002

De uitgeverij van dit boek heet Ploegsma (in Amsterdam)

Schrijver:
De schrijver van dit boek heet An Rutgers van der Loeff

An Rutgers van der Loeff is geboren op 15 maart 1910 in Amsterdam. Zij is overleden op 19 augustus 1990

An Rutgers van der Loeff was de dochter van een bacterioloog en een vertaalster. Ze studeerde klassieke talen maar, toen haar vader overleed ging ze niet meer door studeren. Ze ging boeken vertalen soms samen met haar moeder. In 1934 trouwde ze en kreeg 4 kinderen. Haar eerste boek schreef ze eerst samen met haar moeder. Daarna schreef ze nog andere boeken voor volwassenen. Later begon ze om kinderboeken te schrijven. Pas op het eind van haar leven begon ze weer met het schrijven van boeken voor volwassenen. Totdat de man van haar dood ging, woonde ze in het vakantiehuis die haar vader zelf gebouwd had in Gooi. In 1985 verhuisde ze naar het Rosa Spierhuis waar ze nog 5 jaar leefde.


Ze schreef part-time.

Bekroningen:
1954 Kinderboek van het Jaar voor Lawines razen
1959 Deutsche Jugendbuchpreis (speciale prijs) voor Amerika : pioniers en hun kleinzoons
1967 Staatsprijs voor kinder- en jeugdliteratuur voor het hele oeuvre
1977 Deutsche Jugendbuchpreis (jeugdboek) voor Ik ben Fedde
1981 Vlag en Wimpel (tekst) voor Morgen is de toekomst

Andere boeken van de schrijfster:
1949 De kinderkaravaan (Ploegsma / 24e druk 2002)
1951 Mens of wolf? (Ploegsma / 11e druk 1984)
1951 Amerika : pioniers en hun kleinzoons (Van Goor / 6e druk 1984)
1952 Terugkeer (Ploegsma)
1952 Rossy, dat krantenkind (Ploegsma / 15e druk 1998)
1953 Brieven aan een zieke jongen, of Het verhaal van de hond Max (Ploegsma / 2e druk 1958)
1953 Voor een kans op geluk : de vaart van de "Miss Jane" (Ploegsma / 5e druk

Soort verhaal:
Het is een spannend boek. Er gebeuren veel dingen waardoor het leuk blijft.
Het boek blijft spannend want de gebeurtenissen zijn niet voorspelbaar.

De gebeurtenissen zijn spannend, dramatisch, spanning en avontuur, verrassend en schokkend. Er gebeurt van alles en nog wat in het verhaal.

Het boek is non-fictie

Het boek is realistisch

Tijd:
Het verhaal kan zich in deze tijd afspelen en ook in vroegere tijden want, dit verhaal kan nog altijd en overal nog voorkomen. Het maakt niet uit of het een verhaal is die in 1957 geschreven is. Het kan nog altijd in het echt voorkomen.

Het verhaal speelt zich af in een klein dorpje in Frankrijk. Het speelt zich ook af toen Pépé met zijn kleinkinderen onderweg waren om naar Parijs te gaan om de president te bezoeken.

De gebeurtenissen in het verhaal lopen qua tijd door.

Personages:
Pépé en zijn kleinkinderen zijn de hoofdpersonen die in het verhaal spelen.

Pépé is een oude man die ongeveer 70 jaar oud is en hij wordt later in het verhaal nog ouder. Hij is een chagrijnige man die snel geïrriteerd en boos wordt. Pépé is de belangrijkste persoon die in het verhaal speelt want, alle dingen die er gebeurt in het verhaal heeft met hem te maken en hij probeert dat ook op te lossen maar het lukt hem niet en uiteindelijk sterft hij. Zijn kleinkinderen zijn ook belangrijke personen die in het verhaal spelen want, elke keer als Pépé iets geks wil doen, proberen zijn kleinkinderen hem tegen te houden. De kinderen zijn rustige en gewone kinderen die hun opa helpen met allerlei dingen. Zijn kleinkinderen zijn ongeveer 10 tot er met 13 jaar oud. Pépé woont samen met zijn kleinkinderen in een klein dorp. In het verhaal komen ze ook voor tijdens het gaan naar Parijs om de president te bezoeken.

Samenvatting:

Op een dag kreeg een dorpje in Frankrijk te horen dat hun dorp een tijdje onder het water zou komen te staan, doordat er een stuwdam weg zou worden gehaald. Een oude man (Pépé) werd woedend toen hij hoorde dat zijn dorp onder het water zou komen te staan. Hij werd zo boos dat hij zijn geweer wilde pakken en iedereen dood wilde schieten die aan dit plan mee heeft gedaan. Maar zijn kleinkinderen laten dat niet gebeuren dat hun opa die mensen dood schiet. Op die avond waren zijn kleinkinderen om de tafel heen gaan zitten en hadden een plan bedacht hoe ze van dat geweer af zouden komen, want het was strafbaar om een geweer in huis te hebben en ze waren ook bang dat Pépé het toch zou pakken en gaan schieten. Ze hadden met z’n alle een idee gekregen om het geweer te gaan begraven in de bergen. ‘s Nachts werden zijn kleinkinderen wakker om het geweer te gaan begraven. Pépé werd ‘s morgens wakker. Hij ging naar beneden en zag dat het geweer weg was. Hij vroeg aan zijn kleinkinderen waar het geweer was. Zijn kinderen zeiden dat de gemeente ’s morgens vroeg weggehaald had en omdat hij vroeger bij de gemeente ging werken, hoefde hij dus ook niet boete te betalen. Hun opa trapte in hun smoesje. Er werden steeds meer gebouwen weggehaald voor het verhuizen. Hun opa werd op een dag zo boos dat hij naar de president van Frankrijk wilde gaan. Hij nam zijn kleinkinderen ook mee omdat hij dat prettiger vond en ook omdat hij dan niet alleen hoefde te gaan. Ze waren van plan om lopend te gaan maar, ze hadden geluk dat ze van iemand lift hadden gekregen tot er met het paleis van de president. Eerst was de president er niet maar, na een dag zagen ze het hek open gaan en de auto binnenrijden. In dat auto was de president in. Pépé was zo blij, dat hij gelijk ging oversteken zonder te opletten op het verkeer. Hij zag de auto’s niet aankomen. Pépé werd aangereden. De ambulance kwam heel snel. De dokter zei dat hij een gebroken been had. Hij moest 1 dag in het ziekenhuis blijven. Toen de dag voorbij was, ging hij snel naar de president toe. De president zei dat hij niks eraan kon doen. Pépé werd op dat moment heel erg kwaad en vooral omdat de president ook eraan mee heeft gewerkt. Hij zei dat het plan gewoon door zou gaan. Toen ze weer thuis waren gekomen, hoorden ze na een paar dagen een heel harde knal. Iedereen dacht dat de dam was opgeblazen. Later bleek het dat een boerderij opgeblazen werd. Na een aantal jaren toen het dorp allang onder water stond en Pépé helemaal oud was geworden, hadden ze trek in vis. Pépé zei dat hij in al die jaren nog geen één vis heeft gezien. Dus gingen ze samen naar het meer om te proberen om vis te vangen. Toen ze eindje verder op het meer waren, bleef Pépé ergens aan haken met zijn hengel. Het boot ging opeens steeds heen en weer. Pépé viel in het water zijn kleinkinderen gingen gelijk achter hem aan. Maar het was al telaat. Iedereen in het dorp werd heel erg treurig en er is ook een monument geplaatst van Pépé. Op zijn herdenkingstijd werd er steeds gezegd dat er geen betere dood was dan om terug te gaan naar zijn oude dorp die onder het water stond

Mening:
In het begin van dit boek vond ik het niet zo erg leuk want, ik snapte eerst niet zo goed waar het boek over ging maar, later werd het duidelijker. Ik vond het vooral spannend toen Pépé heel er kwaad was en naar de president toe ging. En wanneer hij aangereden werd. Het laatste stuk vond ik het spannendst toen hij in het water viel en overleed. Ik heb het boek binnen 2 dagen uitgelezen. Ik heb er ongeveer 5 uurtjes erover gedaan. Ik vind het taalgebruik goed. Er waren weinig moeilijke woorden die ik niet snapte, Dus kon ik het boek gemakkelijk uitlezen. De meeste moeilijke woorden heb ik in het woordenboek gezocht en de betekenis gelezen. Het boek werd later steeds spannender en spannender. Op het einde van het boek is het wel anders dan de meeste andere boeken want, dit boek loopt niet goed af maar de meeste andere boeken lopen wel goed af. De mensen in het verhaal vinden wel dat het goed afloopt omdat ze vonden dat er geen betere dood was dan terug te gaan naar zijn eigen dorp die onder het water stond.

REACTIES

Er zijn nog geen reacties op dit verslag. Wees de eerste!

Log in om een reactie te plaatsen of maak een profiel aan.

Andere verslagen van "Ze verdrinken ons dorp door An Rutgers van der Loeff"