Ze verdrinken ons dorp door An Rutgers van der Loeff

Naam Schrijver: An Rutgers van der Loeff
Titel: Ze verdrinken ons dorp
Auteur: Els van Egeraat
Uitgever: Ploegsma
Plaats van uitgave: Amsterdam
Jaar van uitgave: 1e druk 1957 9e druk 1994

Samenvatting:

Op een dag kreeg de bevolking van een dorpje (in Frankrijk)te horen dat hun dorp met een aantal weken onder water zal komen te staan, doordat er een stuwdam weggehaald gaat worden. Het dorp licht precies in het dal waar het water dan moet komen te staan. Pepe een oude man uit het dorp is woedend toen hij het hoorde wat er met zijn dorp zou gaan gebeuren. Hij is zo boos dat hij zijn geweer wil pakken en iedereen die aan dit plan heeft gewerkt neer te schieten. Gelukkig zijn zijn kleinkinderen hem de baas en weten het geweer af te pakken. Op die avond waren Pierre, Francien, Jean Jacques en Leo om de tafel gaan zitten en hadden en plan bedacht hoe ze van dat geweer af zouden komen, want ten eerste was het strafbaar om een geweer in huis te hebben en ten tweede waren ze bang dat Pepe het alsnog zou pakken en gaan schieten. Ze waren op het idee gekomen om het te gaan begraven in de bergen om het stadje. Dus s’nacht was Francien als eerst wakker geworden en had de anderen gewekt en zijn ze naar de bergen gegaan. Daar hebben ze het begraven. s’Morgens was Pepe gelukkig laat wakker zodat ze ook nog een smoesje konden bedenken waarom het geweer was te bedenken. Dat Pepe naar beneden kwam zag hij direct dat het geweer was. Hij vroeg waar het was. De kinderen zeiden dat de gemeente het vanmorgen weggehaald dat en omdat hij vroeger bij de gemeente werkte hij geen boete hoefde te betalen. De kinderen waren dol blij dat Pepe voor de rest er niet meer naar deed vragen.
Langzamerhand werden er steeds meer officiële gebouwen leeggehaald voor de massale verhuizing, zoals scholen gemeentekantoren en dat soort gebouwen. Hoe langer de tijd verstreek en hoe leger het werd in het dorp hoe bozer Pepe zich voelde. Op een dag was hij het zo zat dat hij besloot om naar de president van Frankrijk te gaan. Zijn kleinkinderen nam hij ook mee, omdat hij het dan prettiger vond en ook omdat hij dan niet alleen hoefde te gaan. Ze waren eerst van plan om lopend naar Parijs te gaan, want een auto hadden ze niet. Maar ze liepen langs de weg en ze probeerde natuurlijk wel te liften bij de auto’s die lang kwamen. Na een tijdje was gelukt om bij een auto in te stappen. Het was een heel grote auto waar een oude dame in zat en die een chauffeur had. Het was een aardig vrouwtje en die bracht ze helemaal tot voor het paleis van de president. Pepe vond het maar erg druk in Parijs. Eerst was de president er niet, dat hadden ze gevraagd aan een bloemenverkoper die daar stond. Maar na een dag kwam de president weer thuis en ze zagen het hek open gaan en de auto naar binnen rijden. Pepe was zo blij dat hij in ene overstak, maar hij zag niet dat er auto’s aankwamen. Pepe werd aangereden. De ambulance was snel ter plaatse. De diagnose wees uit dat hij een gebroken been had. Hij moest een dag in het ziekenhuis blijven. Na dat hij uit het ziekenhuis kwam had hij gevraagd of hij met de president kon praten. Ze zeiden dat hij eerst een afspraak moest maken. Dus toen hij een afspraak gemaakt had ging hij heen. Maar eenmaal bij de president aangekomen en hij het over het probleem had zei hij dat hij er eigenlijk ook niks meer aan kon doen. Pepe was wel heel kwaad geworden toen de president zei dat hij zelf ook meegewerkt had aan het plan en dat het plan door zou gaan. Eenmaal thuis gekomen horen ze na een aantal dagen een heel harde knal. Ze dachten allemaal dat het de dam was die opgeblazen was. Maar later bleek het een boerderij te wezen die opgeblazen was.
Na een aantal jaren toen het dorp allang onder water lach en Pepe nou helemaal oud geworden was, hadden trek in vis. Pepe zei nog dat hij in al die jaren al geen vis gezien had in het meer, maar toch gingen ze kijken of het lukken zou. Toen ze een eindje op het meer waren en ze aan het vissen waren bleef Pepe ergens aan haken met zijn hengel. Toen hij voorover keek kantelde zijn boot en viel hij te water. Hij zonk eigenlijk direct. Pierre enzo die in een andere boot zaten doken er meteen achteraan maar tevergeefs. Ze waren al telaat.
De dagen daarna werd er gerouwd in het dorp en is er een monument geplaatst ter gelegenheid van de dood van Pepe. Op zijn herdenkingsdienst werd nog gezegd dat er voor Pepe geen mooiere dood kon bestaan dan terug te gaan naar zijn oude dorp onder water.

De personen:

Pepe en zijn kleinkinderen zijn de hoofdpersonen die in het verhaal spelen.
Pepe is een oude chagrijnige man die snel geïrriteerd ben boos is.
De kinderen zijn gewonen kinderen die hun opa helpen met allerlei dingen.

De tijd:

Het verhaal kan zich in deze tijd afspelen ook al is het boek al in 1957 geschreven, maar ik kan geen punten vinden waarvan ik denk dat is echt oud ofzo.

Ik heb ongeveer 10 uur over dit boek gedaan

In dit boek komen geen flash back’s en flash forward’s in voor.

Dit boek is chronologisch verteld.

De plaats:

Het verhaal speelt zich af in een Frans dorpje en in Parijs. De plek is niet echt belangrijk, want het kan ik alle dorpjes voorkomen die in een dal liggen.

Wie verteld het verhaal:

Het verhaal is hoofdzakelijk verteld door de ogen van een verteller, maar er komen ook grote stukken voor die niet door een verteller zijn verteld.

Mijn mening:

Ik vond het boek wel en niet leuk, want het verhaal wat zich erin afspeelt is best wel een leuk verhaal, alleen het wordt in zo’n langdradig verhaal verteld waardoor het een saai boek word waar je echt tijd voor moet vrij maken om het te gaan lezen.