Sonny Boy door Annejet van der Zijl

Beoordeling 4.4
Foto van een scholier
  • Boekverslag door een scholier
  • Klas onbekend | 3587 woorden
  • 8 september 2014
  • 7 keer beoordeeld
  • Cijfer 4.4
  • 7 keer beoordeeld

Eerste uitgave
2004
Pagina's
304
Geschikt voor
bovenbouw havo/vwo
Punten
3 uit 5
Oorspronkelijke taal
Nederlands
Onderwerpen
Verfilmd als
Prijzen
NS Publieksprijs (2005 Genomineerd)

Boekcover Sonny Boy
Shadow

Herfst 1928: een jonge Surinaamse student trekt in Den Haag als kostganger in bij een gescheiden Hollandse vrouw met vier kinderen. Als ze een halfjaar later zwanger van hem blijkt, is het schandaal niet te overzien. Ondanks armoede en discriminatie slaagt het stel er in de jaren die volgen in een gelukkig bestaan op te bouwen met hun zoontje Waldy, alias Sonny Boy. D…

Herfst 1928: een jonge Surinaamse student trekt in Den Haag als kostganger in bij een gescheiden Hollandse vrouw met vier kinderen. Als ze een halfjaar later zwanger van hem blijkt…

Herfst 1928: een jonge Surinaamse student trekt in Den Haag als kostganger in bij een gescheiden Hollandse vrouw met vier kinderen. Als ze een halfjaar later zwanger van hem blijkt, is het schandaal niet te overzien. Ondanks armoede en discriminatie slaagt het stel er in de jaren die volgen in een gelukkig bestaan op te bouwen met hun zoontje Waldy, alias Sonny Boy. Dan breekt de Tweede Wereldoorlog uit, en besluiten ze Joodse onderduikers in huis te nemen - met alle consequenties van dien.

Sonny Boy door Annejet van der Zijl
Shadow

“Sonny Boy” is een non-fictionele roman geschreven door Anneke van der Zijl en in 2004 uitgegeven door Uitgeverij Nijgh & van Ditmar te Amsterdam. Zelf heb ik de 35e druk van het boek gelezen die in 2011 verschenen is.



Motivering van de boekkeuze



ceen klasgenoot gelezen. Dit omdat het boek makkelijk te verslaan en erg bekend is. Ik heb een paar jaar geleden ook de film gezien tijdens de lessen geschieden is. Ik vond het op dat moment een mooie film en ik vond dit de ideale gelegenheid om het boek eindelijk eens te lezen.



Samenvatting



Dit boek vertelt de waargebeurde levensverhalen van de exotische Surinaamse familie Nods en de oer-Hollandse familie Van der Lans. We kijken hierbij door de ogen van de alleswetende verteller.



Het verhaal begint bij de Hollandse Rika, een zeer eigenzinnige vrouw. Rika Hagenaar wordt op 29 september 1891 geboren in Den Haag in een katholiek gezin. Haar huwelijk met de protestantse Willem, zorgt voor schande bij de familie Hagenaar.





Rika en Willem zijn in het begin van hun huwelijk erg gelukkig met elkaar. Ze krijgen vier kinderen (Willem, Bertha, Jan en Henk), vader heeft een goede baan en hun leventje in het bruisende Brabant bevalt hun prima. Maar, aan dit leventje komt een eind als de familie naar het minder bruisende eiland Goeroe verhuizen. Het eiland Goeroe benauwd Rika en de verhuizing loopt uit tot een scheiding tussen de twee. Rika loopt weg, samen met haar vier kinderen.





De Surinaamse Waldemar wordt geboren op 1 september 1908 te Paramaribo. Hij groeit op in de wereld van slavernij en rassenscheiding. Een zo westers mogelijke levensstijl, geldt in Suriname als opmaat voor een succesvol leven en vader Koos Nods weet het voor elkaar te krijgen om met de zeventien jaar jongere Hollandse Eugenie te trouwen. Koos.weet zich op te werken tot een van de rijkste mannen van de kolonie. Eugenie en Koos krijgen in totaal vier kinderen: Eugenie, Lily, Waldemar en Hilda. Waldemar is een ijverige jongen die gemakkelijk kan studeren. Zijn droom (en tevens die van zijn moeder) is om naar Nederland te vertrekken, daar te studeren en een succesvolle carrière te krijgen. In 1927 vertrekt hij naar het verre Nederland, een land waar hij erg aan zal moeten wennen.





In de herfst van 1928 ontmoeten Waldemar en Rika elkaar voor de eerste keer. Het is een ontmoeting tussen twee werelden: hij is zwart, zij blank; hij nog geen twintig, zij al bijna veertig; hij is een student uit Suriname, zij is Hollands, getrouwd en moeder van vier kinderen. Maar het klikt tussen de twee en Rika neemt Waldemar als kostganger in huis. Het klikt zelfs z6 goed, dat Rika zwanger wordt van haar zwarte kostganger: het schandaal is niet te overzien. Vader is laaiend als hij het verhaal hoort en de kinderen worden Rika gerechtelijk ontnomen. Een ernstig verlies voor Rika.



Ondanks alles wil Rika, koste wat kost, geen abortus plegen en trouwt uiteindelijk met Waldemar.





Ondertussen is de beurscrash in New York een feit: Rika en Waldemar hebben niet genoeg geld, geen werk en geen warme familie of vrienden om zich hen. Toch weten ze midden in deze crisistijd een voorspoedig bestaan op te bouwen met elkaar en hun zoon Aldi, hun eigen 'Sonny Boy'. Vader blijft hard studeren en moeder sticht het pensionnetje 'Wanda in Scheveningen op. Een pension waar een zeer warme en gastvrije sfeer hangt. Als het weer wat beter gaat met de economie, breid het pension zich ook steeds meer uit. Gasten zijn erg enthousiast over de sfeer, het



eten en de gezelligheid van het pension. Het zijn betere tijden voor het gezin. Hoe vrolijk en lief Rika zich ook voor doet, het verlies van haar kinderen is een geweldige tegenvaller voor haar. Elke week stuurt ze brieven (en af en toe cadeautjes) naar haar kinderen. Maar niet elk kind doet even vriendelijk tegen haar: haar oudste kinderen negeren haar en haar jongste kind heeft haar eigenlijk nooit goed gekend. De enige die zich nog om Rika bekommert en die brieven terug blijft sturen, is Bertha.





Als de oorlog door de aanval op Pearl Harbour mondiaal wordt, is dat economisch goed te merken. Er komen minder gasten en tenslotte moet de Scheveningse boulevard worden afgesloten. Het pension wordt dan ook gesloten.





Dan breekt de Tweede Wereldoorlog uit. Terwijl Wandelmar’s grootmoeder zich ooit ontworstelde aan haar joodse slavenhouder, wagen Waldemar en Rika nu hun leven om joden te redden. Rika komt in contact met een echte verzetsman Kees Chardon uit Delft. Rika is echter nogal onvoorzichtig. Zo staat een illegaal radiotoestel vrijwel zichtbaar in de kamer en is er ook duidelijk te zien dat er, in deze bange tijd, joods uitziende vreemden door het huis lopen. Dit zullen ze geweten hebben: ze worden verraden en op 18 januari 1944 wordt er een inval gedaan. Waldemar, Waldy, Rika en Kees worden opgepakt, evenals de meeste onderduikers. En ook de groep joden van Kees Chardon wordt opgepakt. De volgende ochtend bevinden Waldemar, Rika en Waldy zich op het politiebureau javastraat. Waldy wordt weer de vrije wereld in geduwd. Besloten word dat Waldy, die bij zijn opa en oma logeert, die maandag daarop maar weer gewoon naar school moet gaan. Rika en Waldemar worden ingesloten in de Deutsches Polizeigefângnis oftewel het Oranjehotel, waar ze voor korte periode vastzitten.





Waldemar en Kees Chardon worden op 23 februari naar Vught gebracht. Het is niet zo'n strenge gevangenis; goed uit te houden dus. Waldemar weet zich staande te houden met zijn nette gedrag. Hij schrijft veel brieven naar huis. Hij vraagt vooral veel hoe het met 'Riek' gaat en of het goed gaat met Waldy's leerwerk. Rika wordt ook naar Vught vervoerd. Haar straf is op 1 mei uitgesproken: levenslang wegens Judenhilfe. Nog één keer heeft ze Waldemar kunnen zien, voordat hij naar Neuengamme vertrekt.





Het zijn rare situaties aan het eind van de oorlog. Hitler zit ondergedoken in een bunker in Berlijn, waar hij na loop van tijd, samen met zijn minnares Eva Braun zelfmoord pleegt. Iedereen weet dat het einde in zicht is. Maar één ding is zeker: zich overgeven wil Hitler absoluut niet. Dit is de rede waarom de oorlog steeds maar langer duurt en de meest vreemde taferelen zich voor doen. De Duitsers weten van gekkigheid niet meer wat ze met al de gevangenen moeten doen. Rika en haar medegevangenen worden maar naar Duitsland vervoerd, naar het kamp Ravensbrück. Een verschrikkelijk kamp, met mensonterende omstandigheden. En na verloopt van tijd word hier, in dit vreselijke kamp, Rika Nods, vrouw van Waldemar, moeder van Waldy, als een vermagerd schepsel dood gevonden.





Ook in het kamp Neuengamme, waar Waldemaar zich tot nog toe staande weet te houden, worden de omstandigheden steeds verschrikkelijker. De gevangenen van het kamp worden uiteindelijk ingescheept op het luxe schip Cap Arcona. Op 3 mei 1945 wordt het schip gebombardeerd door Amerikaanse vliegtuigen. Waldemar, de goede zwemmer, weet de kust te bereiken, maar wordt door een Duitse soldaat alsnog neergeschoten. "Bloed mengde zich met ijskoud water, maar Waldemar voelde al geen pijn meer. Hij wiegde op de golven, en de zee spoelde alle vuil en ellende van hem af. Het water was zijn vriend, zoals het dat altijd was geweest.... " en Waldemar zwom, hij zwom naar



Hij krijgt al stervend een visioen huis".





Sonny Boy wordt het koekoeksjong dat nergens thuis hoort: hij krijgt een psychische trauma, wordt onhandelbaar. Hij gaat studeren en trouwen met een meisje dat hij zwanger maakt, maar beide zaken lopen op een mislukking uit. Zijn therapeuten raden hem aan zijn leven op schrift te stellen, maar het is niet mogelijk voor hem om dat voor elkaar te krijgen. Het stopt steeds bij hetzelfde beeld: zijn vader aan de vooravond van de bevrijding, staande aan de reling van het mythische, gedoemde zeepaleis dat zijn noodlot geworden was.





Eerste persoonlijke reactie



Het verhaal heeft me erg geraakt, ten eerste door de liefde die Rika en Waldemar voor elkaar voelden, ondanks hun leeftijdsverschil, ik vond het mooi om te lezen dat zij in voor- en vooral in tegenspoed bij elkaar bleven, elkaar hielpen en later in het verhaal naar elkaar verlangden. Ten tweede door de waarheden die er in stonden: door de naoorlogse generaties is er een scherpe lijn getrokken tussen goed en fout: de slechte Duitsers en de goede Joden en Hollanders en de helden van het verzeten de geallieerden, maar in de oorlog waren deze grenzen helemaal niet zo duidelijk: door iedereen, Hollanders, Joden, NSB'ers en anderen werd verraden, je kon niemand vertrouwen. En het verzet maakte fouten, verraadde Joden tijdens de folteringen of om die folteringen te voorkomen en de geallieerden hebben ook heel veel onschuldige Duitsers gedood met hun bombardementen en ze hebben de Cap Arcona gebombardeerd, hoewel ze niet zeker waren of er SS'ers aan boord waren en de geallieerden hebben toen overlevenden van de concentratiekampen vermoord. De geallieerden hebben ons bevrijd en iedereen is ze nog steeds dankbaar.







Verwerkingsopdrachten





1 - Welke verwachtingen had je voor je je boek ging lezen?



Bij dit boek had ik de verwachting dat het over oorlog zou gaan, liefde, kleurenscheiding, Jodenvervolging (wat is echt de gruwelijkste gebeurtenis vind in de geschiedenis van de mensheid). Ik weet al best veel van het onderwerp Oorlog af, maar ik hoop toch dat ik meer dingen er over te weten kom door dit boek te hebben gelezen.





2 - Welke verwachtingen zijn uitgekomen en welke niet?



De verwachtingen die ik had gesteld aan het boek kwamen uit, ik vond het boek alleen een beetje saai in het begin maar daarna niet meer.





3 - Wat is volgens jou de thematiek in het boek?



De thematiek is een onmogelijke liefde, die toch kon. De liefde tussen Waldemar en Rika kon eigenlijk niet omdat zij blank was en hij donker, en ze verschilden 18 jaar. Rika was nog niet gescheiden toen haar affaire met Waldemar begon, en ze was ook al vrij snel zwanger. Maar het lukte hen toch, ze hebben samen moeilijke tijden doorgemaakt, maar ze kwamen er weer bovenop en trokken zich niets aan van wat anderen zeiden (hoewel het wel pijn deed).





4 - Wat zijn de belangrijkste motieven?



Omdat het een waar gebeurd verhaal is, weet ik niet of er opzettelijk motieven in gebruikt zijn, omdat het op deze manier gebeurd is en in levens nooit opzettelijk motieven worden gebruikt. Dat mensen dingen vaak doen ligt aan de situatie of hun karakter. Toch heb ik motieven gevonden, in ieder geval kunnen ze daarvoor doorgaan.





5 - Licht de thematiek en motieven toe met voorbeelden



Water



Waldemar voelt zich vrij als hij zwemt. Als kind hing hij achter de grote schepen in Paramaribo, door het geluid van de branding komt hij tot rust in Scheveningen en hij zal uiteindelijk in de golven sterven.



Bladzijde 11. Zij droeg hem, het water was zijn vriend.



Bladzijde 219/220 "Bloed mengde zich met ijskoud water, maar Waldemar voelde al geen pijn meer. Hij wiegde op de golven, en de zee spoelde alle vuil en ellende van hem af. Het water was zijn vriend, zoals het dat altijd was geweest Hij krijgt al stervend een visioen. " en Waldemar zwom, hijzwom naar huis".





Verboden liefde



Als Rika zich aan de "normen en waarden" van haar omgeving had gehouden waren de twee mannen met wie ze haar leven gedeeld heeft nooit haar partner geweest. Ook blijkt later in het boek dat het merendeel van haar kinderen niet zonder schandalen zal trouwen. Ex-man Willem trouwt uiteindelijk met de huishulp, ver beneden zijn stand dus.



Blz. 16 Hun liefde leek echter weinig toekomst beschoren, want Willems vader was een protestantse hoofdonderwijzer die een diepe afkeer koesterde jegens alles wat paaps was. Daarbij vond hij de Van der Lansen maar ordinaire middenstanders. Rika 's ouders op hun beurt gruwden evenzeer van de gedachte dat hun dochter buiten haar geloof zou trouwen. Een huwelijk meteen protestant zou haar, zo meende zij, onherroepelijk in staat van doodzonde brengen





Verhuizen



De gezinnen van Rika veranderen in elke vorm vaak van woon- of verblijfplaats. Waldemar wisselt zelfs van werelddeel. Zelfs hun laatste maanden in de concentratiekampen brengen Rika en haar man elk op verschillende locaties door.



Blz. 54 De meeste Surinamers die naar Nederland kwamen vestigden zich in het kosmopolitische, losse Amsterdam, waar in de matrozencafés rond de Zeedijk en in het havengebied veel landgenoten te vinden waren.



Blz. 158 donderdag 10 mei 1944





Hoop



Ondanks de tegenslagen blijven de personages hopen op een goede afloop. Dit geldt voor Rika in het begin en tegen het eind van het boek voor de hereniging met haar kinderen, maar ook wordt flink gebeden voor een spoedig einde van de oorlog.



Blz. 64. En Zus, je bent nu zeker ook weer naar school? Ik heb de hele week uitgekeken naar je



kaart van je uitstapje. Is dat soms niet doorgegaan? Laat mij gauw weten of je bent overgegaan.



En wat speel je a/ op de piano, al stukjes ook? Zus, ik zou je dolgraag eens horen spelen.



Blz. 176 Toch laat ik mij niet down slaan. Keep smiling, hoor! Ik lach nog steeds. Wij moeten



immers nog sterk staan, als de mannen terugkomen. En eens zal zat zijn,'





Zwart en wit



Er zijn veel sprake van racisme tegen de donkere Surinamers en antisemitisme tegen joden, maar ook blijkt de Nederlandse samenleving allesbehalve zwart en wit gehandeld te hebben in oorlogstijd. Iedereen verraadde iedereen. Goed en fout bestond niet.



Blz. 29 Het huwelijk tussen Koos Nods en Eugenie Elder in 1904 hield de roddeltongen dan ook maanden bezig.



Blz. 30 Want hij was ondanks a/ zijn geld en praatjes met zijn door zon gelooide zwarte huis toch niet meer dan een goudzoeker, een rabauw, terwijl zijn een echte dame was- zo goed opgevoed, zo keurig, zo blank vooral.





Noordnoordoost



Waldemar vertrekt van Suriname naar Nederland met deze koers. Later zullen Waldemar en Rika nogmaals deze koers aannemen. Dit keer in een compleet andere situatie. bij het vertrek naar de concentratiekampen in Duitsland. Weer een barre tocht, maar dit maal met een veel sombere



bestemming



Blz. 48 De koers was noordnoordoost- ze voeren weg van de zon, de invallende duisternis



tegemoet.



Blz. 171 Rika en haar achthonderd lotgenotes reden veerde noordwaarts, ruwweg dezelfde richting



volgend die Waldemar een half jaar eerder gegaan was: noordnoordoost.





6 – Verklaar de (onder)titel



Rika en Waldemar geven hun zoontje de naam ‘Waldy', een afkorting van de naam van zijn vader. Als bijnaam noemt Rika haar zoontje 'Sonny Boy', zo heet het sentimentele, door Al Jolson gezongen liedje uit de film The Singing FOOI. Het liedje was in de zomer dat Waldy geboren werd (in 1928) zo populair, dat iedereen het floot of zong.





7 – Leg de verbanden tussen de titel & ondertitel, titel & thematiek en motto & thema



Brengt het thema in verband met de titel, ondertitel en het motto. Het boek is getiteld 'Sonny Boy', maar de biografie gaat niet over het jongetje dat het bewijs was van de liefde tussen Waldemar en Rika. Het realistische beeld dat wordt gecreëerd door dit boek heeft lang niet alles te maken met Sonny Boy. Alleen hoofdstuk 9 'het koekoeksjong' gaat eigenlijk over Sonny Boy. Het motto was het liedje van Al Jolson, dit ging erover dat er iets is in je leven, dat zo belangrijk is dat je ervoor wil vechten. Dit getuigt ook van een enorme wilskracht en doorzettingsvermogen. Het geeft je nieuwe hoop voor betere tijden.





8 – Wat is het verschil tussen de verhaallaag en de thematische laag



De verhaallaag gaat meer over de band tussen een Surinamer en een



Nederlandse. De thematische laag gaat meer over liefde die onmogelijk is.





9 – Geef in een paar zinnen de verhaallaag



In het verhaal wordt er gesproken over Waldemar Nods (Surinamer) en



Rika van der Lans (Nederlandse). Deze zouden een relatie gaan starten en



in die tijd was dat natuurlijk not done.





10 – Geef je eindoordeel over het boek



Een erg leuke persoonlijkheid, vind ik toch wel Rika Hagenaar, de recalcitrante (geneigd om je te verzetten) vrouw die haar eigen touwtjes in handen neemt. Ze gaat tegen de regels van haar geloof in, maar hierdoor leeft zij geen saai, duf en voorbestemd leven. Nee, zij leeft haar leven zoals zij het zelf graag wil. Ze trekt zich van niemand wat aan. En wat ik erg aan deze vrouw kan bewonderen, is haar positieve en liefdevolle kijk op het leven. Ze blijft liefdevol tegen haar kinderen (hoe hard zij haar ook negeren), ze is ontzettend gastvrij naar haar pensiongasten toe en ze blijft eerbiedig naar haar familie. Bovendien blijft ze, in de oorlogstijd, hoop houden.





De passage die mij het meest aanspreekt is de mooie beschrijving van het onbezorgde, vrije leven in Paramaribo. Het wordt dusdanig in geuren en kleuren verteld, dat ik helemaal zin krijg om dit land met eigen ogen tebekijken. Het is mooi om te zien, hoe een kleine Waldemar vanaf kinds af aan het avontuur opzoekt in het tropische Paramaribo en hoe Waldemar zich fascineert voor de zee. Het onbezorgde van een kind, dat komt in zijn of haar latere leven nooit meer voor. Altijd zijn er wel zorgen of problemen. Het onbezorgde van een kind vind ik zoiets moois en in dit boek wordt Waldemars opgewekte, avontuurlijke en onbezorgde jeugd zo mooi omschreven: 'Waldemar was nooit bang voor de hongerige rivier, want hij kende haar als geen ander. Als kleine jongen al had hij haar urenlang vanaf de veranda van hun huis zitten bestuderen en was hij ingeslapen bij het geluid van de golven. Naarmate hij ouder werd, was hij steeds beter gaan begrijpen hoe ze voortdurend heen en weer getrokken werd door de maan en de oceaan, en hoe ze, daarbij gestoord door de wind, koppig toch haar getijden te volbrengen. Zwemmen, wist hij, deed je niet alleen met je spieren, maar met respect voor de rivier, gebruikmakend van haar nukken en grillen, wetend waar je zwom en vooral: wanneer.'





Ongelofelijk vind ik, dat het gezinnetje zich altijd staande heeft weten te houden. Zelfs wanneer Rika, Waldemar en Waldy zich in een crisistijd bevinden (beurscrash New York) weten zij voorspoedig een bestaan op te bouwen. Dit vind ik absoluut te bewonderen. Hiervoor moet je toch wel een sterke wil en lef hebben. Mede door het ondernemende, gastvrije en het sociale karakter van Rika heeft dit kunnen plaatsvinden. Zo zie je, dat je nooit bij de pakken neer moet zitten, maar altijd optimistisch moet blijven.





Jammer vind ik, dat Waldemars gevoelens en gedachtes niet zo tot uiting komen. Het lijkt net, alsof ik weinig hoogte van hem krijg. Ik zou graag meer wi len weten over hoe hij zich voelt. Het lijkt, alsof je zijn eenzaamheid voelt, maar ik zou willen weten wat er daadwerkelijk in hem omgaat.





Dit verhaal heeft mij zeker geraakt. Ik vind het lastig om mij de martelingen en mensonterende taferelen in te beelden en zou ook willen dat dit niet in het echt plaats zal vinden. Maar op de één of andere manier raakte het boek mij niet zozeer, dat de huiveringen mij op de rug liepen.





Het leek bij, toen ik het boek pas uithad, net alsof het verhaal me niets deed. Ik liet geeneens een traantje om de dood van beide ouders. Nu weet ik, dat het boek mij welzeker iets heeft gedaan. Het heeft me erg gegrepen, ik moet er steeds maar weer aan denken (zeker omdat het waargebeurd is), maar de gebeurtenissen in het boek zijn bijna ongeloofwaardig. Er zijn zoveel afschuwelijke dingen gebeurd, dat ik het bijna niet meer kan of wil geloven.





Het taalgebruik is precies goed. Het leest lekker door. Er worden niet al te lange zinnen gebruikt en het woordgebruik was niet al te ingewikkeld. Er is een goede afwisseling tussen de historische feiten en de belevenissen van de hoofdpersonen. Teveel historische feiten zou het verhaal erg saai en langdradig maken, maar de geschiedenis moet toch goed uitgelegd worden en dat heeft de schrijfster erg goed gedaan. Er wordt goed ingegaan op de gevoelens en gedachtes van de hoofdpersonen. Dit vind ik erg belangrijk, omdat ik me daarmee goed in kan leven.





Wat dit boek extra bijzonder maakt, zijn de bijgevoegde foto 's en de fragmenten uit brieven en dagboeken. Dit maakt, dat ik mij nog beter kon inleven in het verhaal en in de personages. Het is ook gewoon leuk om te zien, hoe alle beschrijvingen er nou werkelijk écht uit zien, zoals de personages en de woonplaats. Ik vond het boek in zijn totaal erg aangrijpend. Een verhaal vol moed, hoop en doorzettingsvermogen. Ik heb er veel van geleerd. Zowel van de geschiedeniszijde (de geschiedenis van Suriname, de aanslag op het cruiseschip, maar ook gewoon hoe de mensen vroeger met elkaar omgingen) als van het karakter van Rika Hagenaar. Het verhaal neemt je mee terug in de tijd en laat je een tijd van 22 jaar verstrekken. Het verhaal zuigt je mee de tijd in en je kunt niet meer stoppen met lezen.





Ik raad dit boek zeker aan andere mensen aan. Mensen die van geschiedenis houden en mensen die zich bekommeren om het lot van een ander. Niet iedereen zal dit zo'n geweldig boek vinden. Ik kan me heel goed voorstellen dat mensen hier niet van houden (het kan te langdradig



ofte dramatisch zijn).





Helaas is het een boek zonder “Happy End”


REACTIES

Er zijn nog geen reacties op dit verslag. Wees de eerste!

Log in om een reactie te plaatsen of maak een profiel aan.

Andere verslagen van "Sonny Boy door Annejet van der Zijl"