Auteur: De auteur is Greet Beukenkamp. Greet beukenkamp is geboren in Haarlem in 1939. Ze heeft de pabo gedaan en psychologie gestudeerd. Haar hobby is (hoe kan het ook anders) schrijven. Ze is ook onderwijzeres van beroep. Ze interesseert zich in alles wat kinderen bezighoudt. Ze vindt werken op de computer het einde en ze vindt de computer ook de beste uitvinding. Ze schrijft omdat ze wil dat kinderen door haar boeken gaan nadenken over dingen. Ze houdt van spanning met humor en drama in haar boeken. Ze zegt: ‘Ik speel met fantasie en verwerk in mijn boeken dingen die ik zelf heb meegemaakt.’ Het leukste aan schrijven vindt Greet het eindeloos fantaseren, het zelf kunnen maken van een verhaal. Ze bepaalt wat er gebeurt met wie dat gebeurt, wat voor een mensen het zijn en leeft zich er helemaal in. En goed verhaal begint voor Greet met een idee. Dat schrijft ze op en dan begint ze informatie te verzamelen over het onderwerp. Ze interviewt mensen die alles over het onderwerp weten, maakt aantekeningen en leest veel. Daarna zet ze alle ideeën, aantekeningen en de eerste stukjes verhaal in de computer. Ze bedenkt het verhaal vast in grote lijnen, dus wat er in welk hoofdstuk gebeurt. Dan pas begint het echte werk: het schrijven. En dat vindt Greet net zoiets als kleuren. De plaat is al gemaakt, ze hoeft hem alleen nog in te kleuren. De geschreven boeken van Greet: -Een lange reis op korte pootjes (1992) -Al het water van de zee (1992) -Ontvoerd (1993) -Bonje om de boomhut (1994) -Terug gaan kan niet meer (1995) -Reisbureau Fantasia (1995) -Het jaar van de heks (1998)

Genre: Avontuur, spanning en misdrijf

De gebeurtenissen: Het verhaal gaat over Daphne. Als ze op een dag naar huis fietst wordt ze in een auto geduwd en ontvoerd. De ontvoerders (ze worden ‘de dikke’, ‘de lange’, en ‘David’ genoemd) hebben haar in de kelder van een oud huis gestopt. Het is een kale koude en vochtige kamer met een klein raampje met tralies, een bed een klein tafeltje, een stoel en een chemisch toilet. De ontvoerders eisen veel losgeld van haar vader die erg rijk is. Ze krijgt daar elke dag te eten van David. Ze wordt vaak bedreigt en dan is David de enige die voor haar opkomt. Dapnhe schrijft alles wat haar overkomt op in een schrift dat ze als dagboek gebruikt. Zo houdt ze het nog uit in de stille donkere kelder. De ontvoerders hebben allemaal bivakmutsen op dus ze weet niet hoe ze eruit zien. Als tijdens een vechtpartij -wanneer David opkomt voor Daphne- Davids bivakmuts perongelijk af gaat ziet ze zijn gezicht. Dan weet ze het echt zeker: ze is verliefd op David. Ze voelt zich er heel onzeker over en weet niet of hij ook verliefd op haar is. Als ‘de lange’ en ‘de bolle’ vinden dat David te lang bij Daphne blijft kletsen, mag hij nog maar heel even blijven. Dat vindt Daphne erg jammer. Als David op een dag verluistert dat het allemaal snel afgelopen zal zijn, nemen ze haar weer mee in een auto en zetten haar ergens langs een verlate weg af. Ze wordt dan thuisgebracht door een voorbijganger en daar is iedereen natuurlijk heel blij dat ze weer terug is. ‘De bolle’ ‘de dikke’ en David worden niet gepakt, want de politie weet niet waar ze zijn.

De hoofdpersoon: De hoofdpersoon is Daphne. Ze is aan het begin15 jaar en in het verhaal wordt ze 16. Ze heeft lang, blond en krullend haar. Ze is erg onzeker. De belangrijkste bijpersonen zijn David, ’de lange’ en ‘de bolle’. De bolle heeft varkensogen en is erg agressief. Hij zou haar het liefst meteen vermoorden als ze het losgeld binnen hebben. De lange is minder agressief en het brein achter de hele ontvoering. David is ‘het minst’ slecht, hij beschermt Daphne een beetje en is de enige die aardig tegen haar doet. Hij is jong en sportief.

De plaats waar het zich afspeelt: Het overgrote deel van het verhaal speelt zich af in de kelder van een oud huis. Aan het begin en aan het eind van het verhaal speelt het zich even af in de auto van een van de ontvoerders. Er staat niet in het boek waar het huis staat.

De tijd: Het verhaal speelt zich af in deze tijd. Er staat niet precies in geschreven wanneer, maar omdat er dingen inzitten die we nu hebben (auto’s enzovoort) kan het zich niet eerder hebben afgespeeld. De vertelde tijd is 3 weken en 4 dagen. Dat weet je omdat in het boek elk hoofdstuk als een dag wordt beschreven. De verteltijd is 173 bladzijden. Niet alles wordt verteld in chronologische volgorde; in het laatste hoofdstuk is er ineens een tijdsprong en in dat laatste hoofdstuk wordt aan het einde verteld wat er in die tussentijd gebeurd is. Er zijn in het verhaal ook een aantal flashbacks, dan lees je hoe ze denkt aan vroeger.

Het begin: Het boek begint midden in de gebeurtenissen. Ze begint te vertellen dat ze al 4 dagen gegijzeld is en wat er in die 4 dagen gebeurt is.

Het probleem: Het probleem is dat Daphne gegijzeld is. Het probleem heeft een goede afloop: Daphne is weer ongedeerd thuis en voor de misdadigers is het ook goed afgelopen, want ze hebben het losgeld en ze zijn (nog) niet opgepakt door de politie. Het is een gesloten einde, want het verhaal is af. Ze is weer thuis en er zijn geen vragen meer die niet beantwoord zijn. Het is een heel realistisch boek. Je krijgt het gevoel of je het zelf meemaakt.

Het perspectief: Het boek is geschreven in een ik-perspectief. Je ziet alleen de gedachten van de hoofdpersoon (Daphne). Als Daphne opstaat staat er ook geschreven: Ik sta op. Het perspectief blijft in het hele boek gelijk

Uitleg van de titel: Er valt heel weinig uit te leggen over te titel. De titel is ONTVOERD en het hele boek gaat over een ontvoering.

Mening: Ik vond het boek een heel realistisch boek en ik houd wel van realistische boeken. Het was af en toe ook spannend zodat je er helemaal in kwam en je het eigenlijk zo uit wou lezen. Het was een niet zo moeilijk boek: er zijn geen lange zinnen en heel moeilijke woorden gebruikt. Het was ook niet zo dat als je het boek weglegt en de volgende dag verder wil lezen je eerst de 3 vorige bladzijdes moest lezen omdat je er anders helemaal niets meer van snapte. Het is best wel een hard verhaal: het is niet niks om een ontvoering mee te maken. Ik vind het hier erg goed beschreven zodat het niet heel erg aangrijpend werd. Dat komt denk ik ook vooral omdat er ook wel leuke stukjes tussen zitten wat het leuker maakt: ‘wie wordt er nou verliefd op een van de ontvoerders?’ Ik kom me aardig goed inleven in de hoofdpersoon. Het liep wel een beetje af zoals ik verwacht had: alles komt goed; het losgeld wordt betaald; ze komt weer veilig thuis: alles is weer rozengeur en maneschijn.