Menuet door Louis Paul Boon

Beoordeling 8.3
Foto van een scholier
  • Boekverslag door een scholier
  • 6e klas vwo | 1832 woorden
  • 3 april 2015
  • 3 keer beoordeeld
  • Cijfer 8.3
  • 3 keer beoordeeld

Boek
Auteur
Genre
Taal
Nederlands
Vak
Eerste uitgave
1955
Pagina's
144
Geschikt voor
bovenbouw havo/vwo
Punten
2 uit 5
Oorspronkelijke taal
Nederlands
Onderwerpen
Verfilmd als

Boekcover Menuet
Shadow
Menuet door Louis Paul Boon
Shadow
ADVERTENTIE
De Galaxy Chromebook maakt je (school)leven makkelijker!

Met de Galaxy Chromebook Go kun je de hele dag huiswerk maken, series bingen en online shoppen zonder dat 'ie leeg raakt. Ook kan deze laptop wel tegen een stootje. Dus geen paniek als jij je drinken omstoot, want deze laptop heeft een morsbestendig toetsenbord!

Ontdek de Chromebook!

Auteur: Louis Paul Boon



Menuet, De Arbeiderspers, Amsterdam, 1997-15, 144 blz. (eerste druk 1948)





Persoonlijke gegevens



-ik heb dit boek gekozen omdat ik dacht dat het een erg literair boek zou zijn, en aangezien het voor Nederlands is, leek het me wel geschikt



-in het begin vond ik meteen dat het op een aparte manier geschreven was, en mijn idee dat het een nogal literair boek zou zijn was al aardig bevestigd





Inhoud



De roman in opgebouwd in drie delen. In die delen beschrijven de man, een dienstmeisje en de vrouw hun kijk op de werkelijkheid.



De man heeft een baan in de vrieskelders. Hij is thuis nogal afwezig en zit het liefst in zijn rommelhok, daar verzamelt hij wrede krantenknipsels. Hij is verliefd geworden op het dienstmeisje van hem en zijn vrouw. De vrouw is en tegenstelling tot haar man helemaal niet geïsoleerd van de buitenwereld. De vrouw naait kleren en de zwager verkoopt die. Op gegeven moment wordt de vrouw in de tuin zwanger van haar zwager. De man weet dat niet. Het meisje zweeft overal een beetje tussendoor en weet dat de vrouw van haar zwager zwanger is.



De man valt van de trap in de vrieskelders. Als hij thuis op bed ligt, betast het meisje hem. Op dat moment komt de vrouw binnen.





Verhaaltechniek



Plaats/tijd: het verhaal speelt zich eigenlijk niet echt af op een bepaalde plaats of tijd, het gaat enkel over de boodschap van het verhaal.



Het verhaal verloopt drie keer chronologisch.



Opbouw: deel één is De vrieskelders, dat is het verhaal vanuit de man gezien. Deel twee is Mijn planeet, dat is het verhaal vanuit het meisje gezien. Deel drie heet Het Eiland, dat is het verhaal vanuit de vrouw gezien.



Boven aan elke pagina staan krantenberichten die de man verzamelt, die lopen van begin tot eind achter elkaar door als een stroom van wreedheid.



Verhaalfiguren: -de man: hij werkt in de vrieskelders en is geïsoleerd van de buitenwereld. Hij verzamelt wrede krantenknipsels omdat die zijn kijk op het leven verwoorden. Het leven is volgens hem namelijk wreed en zinloos, daardoor heeft hij een passieve levenshouding en doet hij geen moeite om iets te veranderen aan zijn leven. Hij vindt zijn vrouw maar niks en zijn werk verschrikkelijk. Hij voelt zich aangetrokken tot het meisje.



-het meisje: ze gaat nog naar school, maar dat staat haar tegen omdat ze volgepropt wordt met onzinnige feiten. Zij vindt het leven ook zinloos en spot met alles en is altijd cynisch. Ze voelt zich aangetrokken tot de man omdat ze vindt dat hij in zijn levenshouding op haar lijkt. Ze cirkelde het hele verhaal een beetje om de man en vrouw in, maar aan het eind, als zij hem betast, concludeert de vrouw dat het meisje ‘van toeschouwster medespeelster is geworden’.



-De vrouw: zij werkt hard, er komt regelmatig in het boek voor dat ze aardappels schilt. Ze naait kleren die haar zwager verkoopt. Ze gelooft nog in God. Het lijkt of de vrouw de kijk op het leven van haar man helemaal niet heeft. Volgens haar heeft het leven wel zin en is het onzinnig en gevaarlijk om daaraan te twijfelen. Toch is ze erg bang dat de man en het meisje gelijk hebben. Ze negeert haar angsten door gewoon ‘voort te doen met haar leven’. Maar haar oppervlakkige blije levenshouding is alleen schijn, aan het eind komt ook zij tot de conclusie: "Elk van ons is een eiland, omsloten door verraderlijk water, en wat wij allen hebben bewerkstelligd is louter toevallig gebeurd – het kon net evengoed dit of iets totaal anders zijn geweest"



Titelverklaring: een menuet is een Franse dans in een driedelige maatsoort. De opbouw van het boek is ook driedelig. De titels van de afzonderlijke delen wijzen op het isolement waar elk van de hoofdpersonen in leeft



Slot: het slot heeft het meest weg van een open eind. Het eindigt namelijk met dat de vrouw binnenkomt en ziet dat het meisje de man betast. Hun reacties kom je nooit te weten.



Toch is het wel echt een afsluiting van het verhaal. Gedurende de verhalen merk je namelijk wel dat er iets dreigt te ontstaan tussen het meisje en de man, dat lees je in alle drie de delen. Die spanning tussen het meisje en de man verdwijnt dus op het eind in zekere zin, omdat er dan daadwerkelijk iets gebeurt.



Schrijfstijl: er zijn veel lange zinnen met veel bijstellingen. Er worden veel beelden/beeldspraak gebruikt om een situatie te omschrijven. Er wordt veel beschrijvende taal gebruikt en er zijn geen dialogen. Het taalgebruik is soms Belgisch



Vertelwijze: ik-vertelwijze



Motieven: -de vrieskelders, daar is het koud, net als het in de wereld nooit warm zal worden. De man zit geïsoleerd in een wrede, koude wereld



-de krantenknipsels, die de wreedheid van de wereld verwoorden



-ook Mijn Planeet en Het Eiland staan voor het isolement van de verteller



-de vrouw zegt steeds: ‘daar moet je niet te diep op ingaan’ als het meisje lastige vragen stelt



-het meisje noemt telkens het nutteloze van allerlei cijfertjes en feitjes. ‘Alles is uitgerekend en alles is afgemeten, het soortelijk gewicht van water is precies een kilo, en pi is de straal van de cirkel…’



ook spot zij overal mee, ze lacht om de krantenknipsels



-over de man zegt de vrouw als zij merkt dat de man naar het meisje verlangt: ‘Ondanks de vrieskelders had de oerdrift de korst ijs om hem heen kunnen doorbreken – en botste zij onmiddellijk tegen een andere hinderpaal: de laag kunstmatig ijs onzer samenleving.’



Hier zit in dat de man uit zijn isolement toch verlangt naar toenadering en de nepheid en gemaaktheid van de samenleving die eigenlijk nergens op gebaseerd is



Thema: de thema is vervreemding en isolement en het gevoel van zinloosheid. De drie hoofdpersonen zijn allemaal op hun eigen manier geïsoleerd en ze zijn vervreemd van elkaar. Ze zien elkaar en de werkelijkheid alle drie op hun eigen manier.





Schrijver



Lodewijk Paul Aalbrecht (Louis Paul) Boon (Aalst, 15 maart 1912 – Erembodegem, 10 mei 1979) was een Belgisch schrijver van onder meer poëzie, romans, novellen, pornografie, cursiefjes (Boontjes), kunst- en literaire kritieken. Daarnaast was hij kunstschilder. Hij is vooral bekend van De Kapellekensbaan (1953) /Zomer te Ter-Muren (1956) en van Menuet.



Op zijn 16e ging hij van school, daarna heeft hij een tijdje lessen gevolgd aan Aalsterse Academie voor Schone Kunsten.



In 1936 is hij getrouwd met Jeanneke De Wolf. In 1939 werd hij gemobiliseerd. In 1940 werd hij krijgsgevangene, naar vier maanden werd hij weer vrijgelaten. In 1947 verscheen Mijn kleine oorlog, over zijn ervaringen in de oorlog.



Op 11 mei 1979 werd Boon uitgenodigd op de Zweedse ambassade, vermoedelijk om te horen dat hem te Nobelprijs voor de Literatuur was toegekend. Maar een dag daarvoor overleed hij.





Eindoordeel



Ik vond het een bijzonder boek, vooral omdat de opbouw anders is dan van de meeste boeken. Ik vond het een mooi effect hebben dat je hetzelfde verhaal uit drie gezichtspunten leest. Zo merk je dat alle drie de personen maar gedeeltelijk de werkelijkheid kennen. Er is eigenlijk niet echt een duidelijke werkelijkheid, want die is altijd subjectief, zoals het uit het boek blijkt.



Ik vond het wel een depressief boek. Alles is zinloos volgens de man en iedereen laat het hele leven maar over zich heen komen en iedereen is vervreemd van iedereen. Ik vond het eigenlijk niet zo erg, maar wel opvallend.



De eerste keer dat ik het las zei het boek me eigenlijk niet heel veel. Veel beelden en gedachten van de hoofdpersonen gingen een beetje langs me heen. Toen ik het hele boek uit had en op internet wat over de thematiek en de ideeën erachter had gelezen begreep ik het beter. Toen ik sommige stukjes van het boek weer opnieuw las snapte ik veel meer wat er bedoeld werd. Ik wist bijvoorbeeld hoe het precies in elkaar zat dat de vrouw iets met de zwager deed en dat de man en het meisje zich aangetrokken voelden tot elkaar. Doordat ik dat van te voren wist, zag ik opeens dat dat op meerdere plekken in het boek al duidelijk wordt: door hoe wordt beschreven hoe de man naar het meisje kijkt en hoe de zwager zich ten opzichte van de vrouw gedraagt.



De schrijfstijl met veel beelden en beschrijvende taal vond ik mooi. Daardoor klonk het vaak poëtisch, dus in mijn oren nogal literair.







Verdiepingsopracht



Zoek enkele zakelijke ( niet fictionele) teksten die over dezelfde thematiek gaan en werk overeenkomsten en verschillen uit.





Tekst 1: Zervaas, Raymond (2003) Buiten het lichaam, buiten de wereld www.trouw.nl (23 oktober)



Tekst 2: Dael, Andrea van (2011) Levend dood In: Psychologie Magazine, Opgehaald van: www.jem.nu





Het thema van Menuet is vervreemding en isolatie van de buitenwereld. Daar heb ik teksten bij gezocht, die gaan over vervreemding als stoornis. Het heet dan derealisatie / depersonalisatie, daarbij heeft iemand het gevoel een soort filmcamera te zijn die zijn leven van buitenaf waarneemt, maar er zelf niet echt deel aan heeft.



Bij zowel het boek als de teksten gaat het erover dat een persoon de wereld en de werkelijkheid anders ervaart dan dat het gros van de mensen dat doet. De man in Menuet heeft het gevoel dat hij niet thuishoort in zijn omgeving. Tekst 1 zegt: ‘De huizen langs de weg lijken decorstukken, het licht van de straatlantaarns schijnt onwaarschijnlijk fel en niets is meer vertrouwd.’ Een persoon die dit ervaart, voelt zich ook niet meer thuis in zijn omgeving.



Dit vervreemd voelen van de eigen omgeving is echter wel verschillend in het boek en de teksten. In de teksten wordt het een ziekte of stoornis genoemd waardoor mensen ongewild hun leven als uit een soort glazen cabine ervaren.(Dael, 2011) In het boek is de denkwijze van de man vooral erg anders dan van de buitenwereld: de man vindt het leven wreed en zinloos en ergert zich aan mensen die simpelweg hun leven leven. De man heeft dus ook bijna geen sociaal contact, terwijl mensen met derealisatie wel sociaal contact hebben, alleen bij het praten hun stem soms niet eens herkennen. (Zervaas, 2003).



In Menuet gaat het over het langs elkaar heen leven van de man, de vrouw en het meisje, die zijn vervreemd van elkaar. In de teksten gaat het niet zozeer over vervreemd voelen van  bepaalde personen, maar meer van jezelf of de omgeving.



Het boek Menuet spreekt nergens van een oorzaak van het isolement van de man en het meisje, ze zijn gewoon zo. In de teksten worden verschillende oorzaken genoemd van vervreemdingsstoornissen, zoals het gebruik van drugs of het verwerken van tegenslagen. In tekst 2 wordt het verhaal van Cor verteld, hij had in zijn jeugd nooit geleerd om om te gaan met emoties en drukte alle beleving weg. Op gegeven moment ‘verloor Cor daardoor zijn ‘ik’ en werd een ‘filmcamera’’.


REACTIES

Er zijn nog geen reacties op dit verslag. Wees de eerste!

Log in om een reactie te plaatsen of maak een profiel aan.

Andere verslagen van "Menuet door Louis Paul Boon"