Dolf mag voor één keer in het lab zijn, waar een transimator staat. Dr Simiak legt uit dat je daarmee door de tijd kan reizen. Als Dolf hoort dat ze het alleen maar met dieren hebben geprobeerd en niet met mensen bied hij zich aan. Eerst vindt Dr Simiak het niet goed, maar Dolf weet hem over te halen, hij wou altijd al zo graag de echte ridderspelen meemaken. Hij moet wel op precies de goede tijd terug zijn op de plek waar hij terecht is gekomen. Als hij in de middeleeuwen zit ziet hij meteen iemand in nood. Hij heeft een broodmes bij zich en helpt de man. De man heet Leonardo, Leonardo helpt hem, en al gauw komt Dolf erachter dat hij niet op de goede plek zit voor de ridderspelen. Dolf slaapt bij de man, als hij de dag erna wakkker wordt moet hij meteen naar de plek waar hij terecht gekomen is. Als hij op die plek staat komen er ineens allemaal kinderen op hem af. Hij blijft op die plek staan. Als hij bijna wordt teruggeflitst loopt een jongen hem omver. Een paar tellen later beseft hij dat hij vast zit in de middeleeuwen dat inplaats van hem, de jongen die hem omver liep in de 20 eeuw zit. Dolf verbaast zich over de kinderen, waar gaan ze naartoe, er bljven kinderen roerloos achter opd e grond liggen, hij en Leonardo rapen ze op en leggen ze op de ezel van Leonardo, hij vindt dit zo triest dat hij mee loopt. Al snel komt hij erachter dat dit een kruistocht is. Een heel slecht georganiseerde kruistocht. Dolf gaat mee en helpt de kinderen. Dolf maakt er een goed georganiseerde kruistocht van. Het gaat goed, er zijn gevaarlike dingen, en ook Dolf kan die niet allemaal verkoemn, maar het gaat goed. Er sterven er niet meer zo veel. Ook de pest overwint hij, en de hongersnood. Maar weat er op het einde gebeurd? Dat gaat Dolf te ver, hij kan zich net beheersen, en hij verzint weer een plan.