ADVERTENTIE
Luisterboeken: de makkelijke optie? Lars is niet echt een fan van lezen. Daarom gaat hij op zoek naar de beste manieren om door zijn leeslijst heen te komen. Red je het met alleen maar samenvattingen, of is een e-reader of luisterboek een betere optie? Deze video wordt mede mogelijk gemaakt door Storytel.

Probeer 30 dagen gratis

Algemene gegevens

Pseudoniem: Tessa de Loo

Auteur: Johanna Martina Duyvené de Wit

Titel: Isabelle

Publicatiejaar: 1997

Uitgever: uitgeverij De Arbeiderspers

Druk: 12e druk

SAmenvatting

Op een dag wordt er in de Auvergne(Frankrijk) de beroemde filmster Isabelle Amable vermist. De politie zoekt maandenlang, maar ze is onvindbaar.

De politie geeft het op na vele intensieve zoekacties die geen resultaat hebben opgeleverd.

Een onderwijzer aan de dorpsschool, Bernard Buffon kan Isabelle maar niet uit zijn hoofd zetten. Bernard is een grote fan van haar, ze heeft hem eens geholpen toen hij gepest werd op de basisschool. Hij trekt elke dag even de bergen in om haar te zoeken. Hij ondervraagt idereen, maar komt niets te weten.

Ondertussen zit Isabelle opgesloten in de kelder van de boerderij van Jeanne Bitor.
Jeanne is jaloers op de filmster omdat zij zo mooi en gelukkig is terwijl Jeanne zelf oerlelijk, verdrietig en eenzaam is, daarom heeft ze Isabelle ontvoerd. Jeanne houdt van schilderen. Ze wil Isabelle laten uithongeren en dan schilderen hoe schoonheid lelijk wordt.

Ze schildert de aftakelingen van organismen tot aan de dood en verder. Ze houdt ermee op totdat Isabelle’s hele stervensproces is geschilderd. Isabelle doet er alles voor om vrij te komen en probeert een band op te bouwen met Jeanne. Ze probeert haar duidelijk te maken dat schoonheid ook niet alles is en ze vertelt haar zelfverzonnen levensverhaal.

In het echt heeft ze een hele goede, gelukkige jeugd gehad, maar als ze dat verteld zal Jeanne alleen nog maar jaloerser worden en dat is ook niet echt bevorderlijk voor de situatie. Dus vertelt ze een vreselijk verhaal.
Langzamerhand wint ze het vertrouwen van Jeanne en ze krijgt zelfs zo nu en dan wat eten als ze er om vraagt. Ze beginnen elkaar vertrouwelijke dingen te vertellen en Jeanne gaat twijfelen of ze nog wel door moet gaan met haar schilderijen.

Dan spreekt ze op een avond Bernard Buffon in de kroeg en ze komt er achter dat Isabelle haar heeft voorgelogen en dat ze eigenlijk erg gelukkig is.
Jeanne wilt nu zo snel mogelijk haar werk afmaken. Maar de volgende morgen heeft Isabelle zichzelf opgehangen, dat speelt ze tenminste. Jeanne vlucht weg. Dan vallen de strobalen om waar Isabelle op had moeten gaan staan en raakt ze in levensgevaar.
 

De vorige avond had Bernard toch iets vreemds gemerkt aan Jeanne Bitor en hij besluit eens een kijkje in haar huis te gaan nemen. Dan vindt hij Isabelle en red haar nog net op het nippertje van de dood.
Hij heeft nu de vrouw van zijn dromen gevonden, maar als blijkt dat zij alleen aan Jeanne denkt en niet denkt aan wat hij allemaal voor haar heeft gedaan, merkt hij dat ze helemaal niet zo perfect is. Bernhard wilt Jeanne aangeven, maar Isabelle wilt dat niet omdat ze medelijden met haar heeft gekregen. Jeanne verdwijnt voorgoed en Bernhard doet er alles aan om haar te vinden. Zijn liefde voor Isabelle is omgezet in zijn liefde voor Jeanne.

Secundaire literatuur

 

Recensie 1

Schrijver: Loo, Tessa de

Jaar van uitgave: 1989

Bron: Het Parool

Publicatiedatum: 28-10-1989

Recensent: B. Polak

Recensietitel: De zangeres zonder naam van onze letteren

Het was op deze plaats tot dusverre gebruik om de inhoud van een boek in maximaal zes zinnen samen te vatten. Ik ben blij daar vandaag eens vanaf te kunnen stappen, want voor de inhoud van de roman Isabelle van Tessa de Loo kan met gemak met slechts drie zinnen worden volstaan: - Lelijke vrouw is stinkend jaloers op mooie vrouw; - Lelijke vrouw neemt beauty gevangen en dreigt haar te doden; - Schoonheid ontsnapt echter wonderwel dankzij superslimme list, waarop de lelijkerd het hazepad kiest. De lezer begrijpe mij goed: je hoeft geen groot verhaal te vertellen om toch een groot schrijver te kunnen zijn. Elsschot, Nescio en Carmiggelt hebben het bewezen. Tessa de Loo daarentegen paart een vederlicht verhaal (onder andere) aan een schrijfstijl waarmee zelfs een leerling op de meest genivelleerde Middelbare Meisjes-School bij de meest verdraagzame leraar Nederlands gedurende op zijn minst de rest van deze eeuw nog op geen stukken na een zes-minnetje zal weten te halen.

De roman Isabelle heeft (met andere woorden) de diepgang van een stuiverroman. Van het groepje vrouwen dat enige jaren geleden onze literatuur kwam binnengemarcheerd is het gros alweer in de vergetelheid verdwenen.

Marja Brouwers, Netty Heykamp, geen zinnig mens die zich hen nog herinnert.

Marijke Höweler zit tegenwoordig samen met Lévi Weemoedt in een literair televisieprogramma van de Avro. De Loo is een van de weinigen die nog steeds van geen ophouden weten. Je vraagt je af waarom, want de roman Isabelle blijkt te zijn geschreven door een keukenmeid die door toeval is terechtgekomen in de Nederlandstalige literatuur in plaats van in de horeca.

Ik doe maar eens een greep uit het ratjetoe dat door het mens wordt gepresenteerd als ware letterkunde. "Een peloton van de meest uiteenlopende gevoelens nam haar onder vuur."

Een peloton. Dat zal pijn doen. "Jeanne had het gevoel dat ze Isabelle niet alleen kon horen nadenken, maar dat ze de gedachten als een zwerm gedesoriënteerde vleermuizen rond haar hoofd zag cirkelen." Poepoe. Je zou er migraine van krijgen. "Haar miserabele voorgeschiedenis schoot als een trein waarvan de energiebron haar eigen lelijkheid was aan haar voorbij." Hallo! Goeiedag zeg! Dat ging snel! De emoties waarvan in de roman Isabelle sprake is zijn (met andere woorden) de emoties van de kitsch, de holheid en het ordinaire onbenul.

Wat betekent dat? Dat betekent dat bij De Loo gedachten 'langs de overvloed van soortgelijke gebeurtenissen zwalken'. Dat betekent dat 'heen en weer schietende lichtflitsen zijn blikveld doorkruisten'.

Dat betekent dat Peyrols - en wie Peyrol is doet hier nu even hoe-ge-naamd niet ter zake - dat Peyrols huid 'glom alsof hij hem in de boenwas had gezet'. Hier wordt de lezer schaamteloos beduveld. Beeldspraken Tessa de Loo, de Zangeres zonder Naam van onze letteren, is de schrijfster van beeldspraken die je anno 1989 in een geciviliseerd land als het onze niet meer voor mogelijk zou houden: "Een loodzware somberheid schoof als een zwarte kap over hem heen. Daarbinnen hing een bedompte, onzuivere lucht, waarvan hij het benauwd kreeg. Hij zocht naarstig naar een vleugje verse zuurstof." Zou het mens niet helemaal bij d'r verstand zijn geweest toen ze het opschreef? Zeker, één pagina mag een schrijfster zich best eens laten gaan, maar bijna honderddertig pagina's lang lariekoek neerpennen, dan moet er toch wel behoorlijk wat mis zijn daarboven. Op pagina 24 is sprake van een vrouw 'als een orchidée' met bloembladeren die 'als de klem van een ratteval' dichtklappen. Ben ik nu niet helemaal goed snik of hoe zit 't? En dan die gesprekjes die de romancière in de roman Isabelle met zichzelf voert. Pagina 47: "Wat had ze van Isabelle te duchten? Niets!" Pagina 104: "Wat kon zij nog voor ze doen? Niets.

" Wat stelt de schrijfster Tessa de Loo dus voor? Juist. Heb ik de overige dialogen van De Loo al genoemd? Ik heb de overige dialogen van De Loo nog niet genoemd? Ik volsta met pagina 122: "Zullen we ... zullen we dan nu de ... confrontatie met de bewoonde wereld aangaan?" stotterde hij, moeizaam overeindkrabbelend. "Ik zie er erg tegenop," zuchtte Isabelle, de laatste flarden zomerjurk gladstrijkend, "maar als het dan toch moet, dan maar liever nu meteen." Als het dan toch moet, dan maar liever nu meteen. Tessa de Loo op pagina 122 in de stuiverroman Isabelle. Als u een hekel heeft aan iemand, moet u haar deze roman beslist cadeau doen. Op pagina 103 heeft De Loo het over een 'huis dat haar zwijgend gadesloeg'. Een pagina later kijkt 'het huis nietszeggend terug'. Leuke gesprekken voert dat huis! Nederlandstalige literatuur verkocht als roman. Plat en ordinair als de nieuwe norm. Op pagina 100 is sprake van 'een hinnikende lach die haar tenen deed krullen'. Daar zal ze jaren op hebben geoefend. Paardengetrappel ook op pagina 102: "Gedurende een kort, zwak moment overwoog ze de teugels van haar leven los te laten, haar dodelijk vermoeiende galop te staken." Ik hou er mee op. Ik wil niet uw hele weekend vergallen. In de Haagse Post bekende de romancière in 1981 het schrijven van een roman 'heel onaangenaam' te vinden. De Loo: "Ik heb maanden en maanden en van tien tot vijf gewerkt. (...) Ik vind schrijven geen prettige bezigheid. Je moet iedere dag weer zoveel moed verzamelen om te gaan zitten. Duizenden andere dingen lijken zoveel aantrekkelijker. Je bent misschien wel gek jezelf zo te kwellen." Als de altijd en overal met alle leed van de wereld meelevende buitenstaander zou ik De Loo het dringende advies willen geven: mevrouw, als u niet meer dan enkele uurtjes per dag aan het schrijven van een roman Isabelle wilt besteden, houdt u er dan liever mee op. U kwelt niet alleen uzelf met een bezigheid waarvoor u ten enen male de capaciteiten mist, u kwelt er ook uw medemensen mee. Zullen we afspreken dat de roman Isabelle uw laatste boek was en dat u nu weer gewoon de plaats inneemt waar u thuishoort? Heel graag.

Stap 2

1. Mening van de recensent: ze vindt het een stuiversroman, oftewel een goedkoop sensatieboek

2. 1e argument: vernieuwingsargument, Tessa de Loo schrijft op een nieuwe manier ten opzichte van Elsschot, Nescio en Carmiggelt

2e argument: stilistisch argument, de taal van de schrijver is eentonig

3e argument: gevoelsmatig: De Loo word compleet af gezeken door de recensent

3. ik ben het eens met het eindoordeel van de recensent, het was naar mijn idee een langdradig, repetitief en saai boek.

 

Recensie 2

Schrijver: Loo, Tessa de

Jaar van uitgave: 1989

Bron: Elsevier

Publicatiedatum: 25-11-1989

Recensent: Doeschka Meijsing

Recensietitel: Vlak over mooi en lelijk

Sommige schrijvers hebben bij hun eerste boek het geluk dat ze nationale bekendheid krijgen. Bij Tessa de Loo was dat het geval met haar debuut De meisjes van de suikerwerkfabriek, een bundel goed in elkaar stekende verhalen, waarvan het titelverhaal ongetwijfeld het beste was. Maar haar eerste roman De Meander, waarin zij het wel en wee beschreef van een commune in het noorden van het land, bewees zij dat ze ook een groter oppervlak kon bestrijken. Nu is van haar hand Isabelle verschenen, een roman. Nou ja, roman kun je het nauwelijks noemen: de Arbeiderspers heeft er alles aan gedaan om het boek naar 125 pagina's te tillen door een groot lettercorps te gebruiken, maar wat de werkelijke hoeveelheid tekst betreft, is hier eerder sprake van een novelle.

Het verhaal speelt zich af in een dorpje in de Auvergne, 'een streek die vermaard is om haar uitgedoofde vulkanen, grote kratermeren, met amethist geplaveide wegen en huizen van zwarte Volvicsteen'.

In die streek is een beroemde filmster met de naam van de titel van het boek, op klaarlichte dag verdwenen. Speuracties leveren niets op en zij wordt als vermist opgegeven.

Dat wordt de lezer in het eerste hoofdstuk koel medegedeeld, alsof we haar lot maar moeten vergeten. Maar dat is natuurlijk niet de bedoeling.

In de verdere hoofdstukken wordt verteld hoe Isabelle ontvoerd is door een schilderes die in het verst afgelegen huis van het dorp woont in alle eenzaamheid met haar twee honden. Daar wordt Isabelle maanden gevangen gehouden op water en brood, om als model dienst te doen.

De enige die nog naar haar op zoek is, is de onderwijzer van de dorpsschool die al sinds zijn jeugd verliefd op Isabelle is en haar uiteindelijk ook zal vinden. Het gaat in Isabelle niet om het gegeven van de ontvoering en opsluiting, zoals het geval is in The Collector van John Fowles, waarin een man een meisje jarenlang opsluit alleen omdat hij haar zo bloedmooi vindt dat hij haar voor zichzelf wil hebben.

Sommige berichten in de Engelse kranten spreken van zulke gevallen en Fowles heeft er een intrigerende roman over een obsessie van gemaakt. Maar ook in het boek van Tessa de Loo is er sprake van een obsessie - en dat is meteen het thema van het boek.

De schilderes Jeanne Bitor is lelijk, bitter, vereenzaamd en Isabelle is geliefd, vrolijk en mooi.

De obsessie van Jeanne Bitor bestaat eruit dat zij Isabelle wil uithongeren, haar van dag tot dag wil schilderen, om zo het proces van het verval van schoonheid te kunnen vastleggen. 'Een proces waar niemand schuld aan had - het zou zich aan haar lichaam voltrekken als iets vanzelfsprekends en onontkoombaars. Jeanne's enige taak zou zijn dat proces vast te leggen.'

Jeanne Bitor is bezeten van de tegenstelling tussen mooi en lelijk - en wat die twee dingen bepalen in het leven van mensen. 'Ze zeggen dat er geen taboes meer zijn, maar een van de laatste is de lelijkheid.

'Lelijkheid mag niet bestaan', zegt Jeanne Bitor. 'Beauty is truth, truth beauty,' citeert ze elders de dichter Keats. Dat is nu precies de uitspraak die in de roman getoetst zou moeten worden.

Hoe zit dat precies met mooi en lelijk, wordt je karakter er door bepaald? Wat is wat wij mooi noemen?

Verandert dat door de jaren? Brengt schoonheid een bepaalde ontroering teweeg?

Is lelijkheid inspirerend? Zijn er aspecten aan lelijkheid die de creativiteit stimuleren?

Is schoonheid een ideaal of een afspraak? Wie serieus op het onderwerp ingaat kan zich honderden vragen stellen.

Je hoeft maar even aan Roland Barthes te denken en je zou tot nieuwe inzichten komen. De Loo stelt geen van deze vragen.

De oppositie is bij haar een gegeven: Jeanne Bitor is altijd ongelukkig geweest omdat ze lelijk was - Isabelle gelukkig omdat ze mooi was. Daar komt nijd van en die jaloezie zorgt voor de gijzeling. Daarmee wordt het verhaal zo plat als een dubbeltje.

'Ze houden van me om mijn buitenkant,' zegt Isabelle, 'mijn omhulsel, niet om mezelf. Of ze haten me er om.' Een praatclub van elfjarige meisjes zou het haar niet verbeterd hebben. Nergens wordt de tegenstelling fijnzinnig uitgewerkt: geen moment is er een verrassende gedachte.

Denken is niet De Loo's sterkste punt. Maar er is misschien geen filosofisch brein voor nodig om een onderhoudend verhaal te vertellen. Het wisselend perspectief, vanuit de op speurtocht zijnde onderwijzer en vanuit Jeanne Bitor, houdt spanning in het verhaal: twee gelijktijdig lopende gebeurtenissen en gedachtegangen komen op het eind van het boek in een punt samen.

De twee hoofdfiguren in het boek, Isabelle en de schilderes, krijgen de natuurlijke symbiose, die bij gijzelingen schijnt te ontstaan. Dit alles wordt vanuit de schilderes beschreven, voor wie de lezer zowaar een grote dosis sympathie begint te krijgen.

Niemand is slecht in dit boek - en niemand echt goed. Daar schuilt ook het gevaar van vlakheid in, maar De Loo weet dat aardig te omzeilen. Het best gelukt is de beschrijving van het dorpsleven in de Auvergne.

Op een afstandelijke manier worden het land en de mensen er in beschreven. Alsof er met een omgekeerde verrekijker naar alles gekeken wordt. Zo ontstaat een helder beeld van het leven op het Franse land, met zijn dorpscafe, praatjes, afgelegen woningen.

Alsof je met een omgekeerde verrekijker naar een minuscuul drama kijkt. Het boek leent zich het best voor een verfilming. Een van die Franse films waarvan er zoveel zijn.

Stap 2

1 Ze vind het verhaal zo plat als een dubbeltje.

2 1e Stilistisch argument: het is een erg kort boek waardoor de uitgever er alles aan heeft gedaan om het boek zoveel mogelijk pagina’s te geven.

2e Structureel argument: de recensent weergeeft het verschil in opbouw met andere boeken.

3e Vernieuwingsargument: de schrijfster heeft het boek zo geschreven dat het kan worden verfilmd, net zoals zo velen van dezelfde soort boeken kunnen worden verfilmd.

4 Ik ben het eens met het eindoordeel van de recensent, het boek is voorspelbaar en niet eens een beetje vernieuwend

 

Evaluatie

Ik vond het een best goed boek, het had een goede verhaal lijn en door kleine openplekken wou je toch wel weer verder lezen. Het verhaal draait om schoonheid, jaloezie en wraak en als ik dat had opgezocht voordat ik het boek zou lezen had ik het waarschijnlijk niet gedaan want die 3 dingen duiden vaak op een soppig verhaal tussen 2 meisje en daar zit nooit en spanning in, waar ik wel naar kijk als ik een boek zoek. De schrijver laat voor mijn gevoel het hele stereotype rond “lelijk” en “mooi” zien in het begin van het boek, Jeanne wordt gezien als lelijk en is afgebeeld als verdrietig, boos en niet tevreden met haar leven. Dit is (bijna) altijd het geval al kijk je naar verschillende films boeken, de schurk is altijd lelijk en het onschuldige meisje is altijd puur en mooi, als Isabelle. Maar naarmate verder kwam in het boek hoe meer ik na ging denken wie er nou echt slecht was, ik begon medelijden te krijgen met Jeanne en afschuw voor Isabelle.

Ik vond het een best goed boek, het had een goede verhaal lijn en door kleine openplekken wou je toch wel weer verder lezen. Het verhaal draait om schoonheid, jaloezie en wraak en als ik dat had opgezocht voordat ik het boek zou lezen had ik het waarschijnlijk niet gedaan want die 3 dingen duiden vaak op een soppig verhaal tussen 2 meisje en daar zit nooit en spanning in, waar ik wel naar kijk als ik een boek zoek. De schrijver laat voor mijn gevoel het hele stereotype rond “lelijk” en “mooi” zien in het begin van het boek, Jeanne wordt gezien als lelijk en is afgebeeld als verdrietig, boos en niet tevreden met haar leven. Dit is (bijna) altijd het geval al kijk je naar verschillende films boeken, de schurk is altijd lelijk en het onschuldige meisje is altijd puur en mooi, als Isabelle. Maar naarmate verder kwam in het boek hoe meer ik na ging denken wie er nou echt slecht was, ik begon medelijden te krijgen met Jeanne en afschuw voor Isabelle.

 

 Analyse

Open plekken:

De belangrijkste open plekken in het boek vind ik in het begin van het boek, wie Isabelle heeft ontvoerd en het motief van de ontvoerder.

Wie haar heeft ontvoerd word al snel antwoord gegeven, Jeanne Bitor heeft haar ontvoerd omdat ze eigenlijk jaloers was op isabelle vanwege haar schoonheid en succes in het leven, iets wat Jeanne zelf niet heeft.

De schrijver bouwt met deze open plekken spanning op en je wil verder lezen om erachter te komen, hij houdt bewust informatie achter.

 

Personages:

De hoofdpersonen in dit verhaal zijn:

Isabelle Amable, het ontvoerde meisje in het verhaal, ook al draait het verhaal om haar is er weinig bekend over haar karakter. We weten dat ze word beschreven als een mooie vrouw, Jeanne en Bernard zien haar als egoïstisch, arrogant en oppervlakkig, of dit ook echt zo is is moeilijk te controleren.

Jeanne Bitor, de ontvoerder van Isabelle, ze word beschreven als erg lelijk. Ze heeft een moeilijk en eenzaam leven geleid en geeft al het mooie in de wereld hierom de schuld van haar verdriet en pijn, dit is haar motief op Isabelle te ontvoeren. Ze woont met haar 2 honden Jim en Jules.

Bernard Buffon, degene die blijft zoeken naar Isabelle wanneer iedereen al heeft opgegeven, het is een man met zijn hart op de goede plek, maar toch heeft hij een aparte obsessie met Isabelle. Hij is niet de meest gelukkige man in de wereld. Hij is best fors en groot. In de loop van het boek gaat zijn interesse van Isabelle naar Jeanne.

Ik bekijk het verhaal vanuit Jeanne want ik vind dat het verhaal net wat meer op haar is gericht. De tegenstander maar eigenlijk ook de helper van Jeanne is Isabelle. Ook al helpt ze Jeanne met haar doel te bereiken (het verven van schoonheid die langzaam vergaat en Isabelle laten leiden) doet ze dit allemaal niet vrijwillig en probeert ze uiteraard ook te ontsnappen.

voor Bernard geldt, hij is een tegenstander. Hij wil namelijk Isabelle terug halen wat ervoor zorgt dat Jeanne haar doel niet kan bereiken.

 

Tijd, structuur en verhaallijn:

Het verhaal is in niet-chronologische volgorde geschreven. Er zijn meerdere flashbacks in het verhaal. Fabel en sujet vallen dus niet samen.

Er zij 2 verschillende verhaallijnen, die van Jeanne en Bernard.

Bij de verhaallijn van Jeanne lees je over de kidnapping en wat ze doet met Isabelle en waarom ze het überhaupt doet. Je krijgt medelijden met haar als je leest over haar leven terwijl je zonder context direct zou zeggen dat zij de boos doener is in het verhaal.

Bij de verhaallijn van Bernard begint Bernard met zijn zoektocht naar Isabelle en zijn interesse en fascinatie voor haar en hoe deze interesse van Isabelle naar Jeanne schuift.

Het ene hoofdstuk is gericht op Jeanne en het andere weer op Bernard.

 

Perspectief:

Het verhaal is geschreven in een alwetend perspectief, het ene hoofdstuk wordt gericht op Jeanne en het andere weer op Bernard. Je kijkt om en om met beide personages mee, terwijl het wel constant om Isabelle gaat.

Mijn kijk op de personages is door dit perspectief steeds anders, op het ene moment haat ik Jeanne gewoon vanwege het feit dat ze Isabelle heeft ontvoerd uit pure haat en jaloezie. Maar nadat ik haar kant van het verhaal te horen kreeg, kreeg ik medelijden met haar. Maar toen ik weer keek vanuit Bernards perspectief kreeg ik weer een ander gevoel bij Jeanne, omdat ze Isabelle heeft meegenomen en dit Bernard pijn deed, althans zo kwam het op mij over.

 

Betekenis:

Het thema van dit verhaal is ontvoering door jaloezie.

De titel van het boek is Isabelle, dit is de naam van het ontvoerde meisje in het verhaal, de titel past dus indirect goed bij het thema omdat Isabelle is ontvoerd en het thema van het verhaal gaat hier in op verder.

Een motief in dit boek zijn de schilderijen van Isabelle gemaakt door Jeanne, het komt steeds terug op het schilderen, een beeld scheppen van de steeds magerdere Isabelle. Het laat de haat zien van Jeanne, de haat tegen alles puur en mooi en hoe zij hier mee om gaat.

 

 

 

REACTIES

Log in om een reactie te plaatsen of maak een profiel aan.