Algemene gegevens

 

  1. De schrijver is Tim Krabbé
  2. De titel is: ‘Het Gouden Ei’.
  3. De uitgever is Promotheus, de plaats van uitgave is Amsterdam en het is voor het eerst uitgegeven in 1984. De druk die ik gelezen heb was de 35e, uit 2012.
  4. Dit boek is een psychologische roman.

Beschrijving van de inhoud

Samenvatting:

Het boek begint als Rex en Saskia, een Nederlands stel, op de Autoroute du Soleil rijden. Ze besluiten te stoppen bij een TOTAL-tankstation. Als Saskia daar naar binnen gaat terwijl Rex buiten wacht, komt ze niet meer terug en na een tijdje wordt Rex ongerust. De politie wordt erbij gehaald, maar Saskia wordt nooit teruggevonden.

In het tweede deel van het verhaal zie je hoe Rex acht jaar later leeft, met zijn nieuwe vriendin Lieneke, op vakantie in Italië.

Het derde deel gaat over Raymond Lemorne, een Fransman. Je leest over hoe hij, na het redden van een meisje van de verdrinkingsdood, zich afvraagt of hij nu ook in staat zou zijn een misdaad te plegen, en hoe hij daarmee begint met het idee dat hij altijd later nog kan stoppen. Hij stopt echter niet en uiteindelijk ontvoert hij dan ook een vrouw. Dat blijkt Saskia te zijn, en zo komt de lezer erachter waarom Saskia niet terugkwam bij dat tankstation.

Van het derde naar het vierde deel maak je weer een sprong in de tijd, en zie je hoe Rex, weer ongeveer acht jaar later, nog steeds ondanks Lieneke op zoek is naar Saskia. Nadat hij weer een oproep in de krant heeft geplaatst, komt Raymond Lemorne bij hem langs met een aanbod. Dat is dat hij óf the weten krijgt wat er precies met Saskia is gebeurd, maar dan hetzelfde moet ondergaan, óf dat hij nu weggaat en het nooit te horen krijgt. Rex gaat voor de eerste optie, en zo zie je dat hij, en dus eerder ook Saskia, levend begraven zijn. De laatste bladzijden laten weten dat noch van Saskia, noch van Rex ooit nog iets vernomen is.

Onderwerp:

  1. Het onderwerp van het verhaal is de verdwijning van Saskia.
  2. A) De mening (van Rex) over de verdwijning van Saskia is dat er mee te leven zou zijn als ze dood was, maar dat de onzekerheid van haar wel of niet leven ondraaglijk is.

B) Ja, ik ben het met die mening eens, omdat het sowieso altijd erg is om iemand van wie je houdt kwijt te raken, maar je, als je zeker weet dat iemand niet meer leeft, je tenminste aan het rouwproces kan beginnen, terwijl je, als je dat niet zeker weet, altijd blijft hopen, zonder zeker te weten of die hoop ooit bewaarheid wordt.

      3.   Nee, ik heb nooit een ander verhaal over dit onderwerp bekeken of gelezen.

Personages:

  1. Het karakter van de hoofdpersoon zou ik willen beschrijven als vasthoudend, competitief en actief.
  2. Ja, want zijn gedachten zijn goed beschreven en je leest mee met wat hij doet, waardoor je ook zijn keuzes en doen en laten gaat begrijpen en dat bedraagt aan het je voor kunnen stellen van hem. De andere personages zijn ook levendig, in het bijzonder Raymond Lemorne, volgens mij ook omdat je zijn gedachten te lezen krijgt.
  3. Ja, ik kan me goed verplaatsen in hun gedachtewereld.
  4. Ik vind dat de meeste verhaalpersonen zich wel gedragen zoals het hoort. Ook de meeste van hun ideeën vind ik wel kloppen. Het idee dat Raymond Lemorne op zich heeft, over ‘de gruwelijkste misdaad begaan die hij op dat moment kan bedenken’, zou ik wel (op z’n minst) vreemd vinden, maar doordat je ook te lezen krijgt hoe hij op dat idee komt en waarom, is zelfs dat tot op een zeker moment nog wel te volgen.

Plaats:

  1. Het verhaal speelt zich af in Frankrijk, Italië en Nederland. In Nederland voornamelijk in Amsterdam, in en om een flatgebouw aan de rand van Buitenveldert, waar Rex woont. In Italië speelt het verhaal zich in en nabij Marina di Camerota af, een dik uur rijden onder Napels. In Frankrijk speelt het verhaal zich af in het TOTAL-tankstation aan de Autoroute du Soleil, in Autun en in een vakantiehuisje van de familie Lemorne, 26 kilometer van Autun.
  2. De plaats heeft tot op zekere hoogte invloed op de gebeurtenissen, de weersomstandigheden hebben dat volgens mij niet. De plaats heeft een lichte invloed op de gebeurtenissen zulke tankstations als in het verhaal (het TOTAL-tankstation) bijvoorbeeld niet in Afrika te vinden zijn, en het verhaal zich daarom niet zo snel daar had kunnen afspelen. Maar als het tankstation bijvoorbeeld in Noorwegen had gestaan, Raymond Lemorne daar had gewoond en Rex en Saskia daar naartoe op vakantie waren gegaan, had wat nu gebeurde in Frankrijk net zo goed daar kunnen plaatsvinden.

Tijd:

  1. Het verhaal speelt zich af in de tweede helft van de vorige eeuw.
  2. Dat weet ik door de data die in het boek staan vermeldt.
  3. Ja, dat denk ik wel, omdat niets cruciaals in die tijd is veranderd. Er zouden misschien kleine aanpassingen zijn, zoals het Polaroidfototoestel veranderen in een digitale camera, maar dat zou alles zijn.
  4. Het verhaal is niet-chronologisch, omdat je bijvoorbeeld terug in de tijd gaat als je van hoofdstuk 2 naar hoofdstuk 3 gaat.
  5. Ja, er zijn tijdsprongen aan te wijzen, voornamelijk als je van het ene hoofdstuk naar het andere hoofdstuk gaat. Tussen hoofdstuk 1 en 2 zit bijvoorbeeld 8 jaar, terwijl je van hoofdstuk 2 naar 3 32 jaar terug in de tijd gaat, en later dat hoofdstuk weer 21 jaar vooruit.

Perspectief en verteller:

  1. Het perspectief ligt voornamelijk bij Rex, maar ook deels bij Raymond en aan het eind van het verhaal nog een beetje bij Lieneke.
  2. Dit verhaal heeft een alleswetende verteller.

Perspectief en verteller:

  1. Het perspectief ligt voornamelijk bij Rex, maar ook deels bij Raymond en aan het eind van het verhaal nog een beetje bij Lieneke.
  2. Dit verhaal heeft een alleswetende verteller.

Bouw:

  1. Ja, ik vind dat de gebeurtenissen logisch op elkaar volgen.
  2. Ja, het verhaal heeft een slot dat goed past bij de beschreven gebeurtenissen, omdat je op deze manier (tegelijk met Rex) ook te weten komt wat er met Saskia is gebeurd.
  3. Het slot is open.

Mening

Ik vond dit over het algemeen wel een mooi boek, zeker ook omdat je niet alleen het verhaal van Rex leest, maar ook ziet hoe Raymond Lemorne tot zijn daad gekomen is. Daardoor zie je dat ook iemand die ogenschijnlijk een heel normaal leven leid –getrouwd, twee dochters, leraar scheikunde op een ‘normale’ school, geen verdere problemen– zoiets kan doen. Ik vond het daarom ook mooi dat het verhaal doordat Raymonds verhaal er ook in zit vanuit meerdere perspectieven kan worden bekeken. Ik zou daarom anderen ook aanraden het boek te lezen, hoewel ik het dan ook wel zou begrijpen als zij het boek iets minder vonden, omdat sommige mensen het volgens mij ook minder op prijs zouden stellen, om zo ‘in de gedachten te kruipen’ van iemand die zoiets doet.

De passage die mij het meest aansprak was: ‘ “Kalm blijven”, dacht hij. “Ik lig hier een kwartier. Ik heet Rex Hofman.” Toen hij bedacht hoe belachelijk het was om op deze plaats een naam te hebben begon hij te lachen.’ (bladzijde 94, laatste drie regels). Deze passage vond ik mooi omdat, hoewel Rex levend begraven is en al even eerder tot die conclusie gekomen is, toch begint te lachen. Volgens mij laat dit zien tot in hoeverre iemand kan gaan om zichzelf van de werkelijkheid te ‘beschermen’, dat iemand zelfs op zo’n moment nog kan lachen.

Verwerkingsopdracht:

1. Brief aan Raymond Lemorne:

                                                                       3 mei 2012

Beste Raymond,

Ook al heb ik gezien hoe je tot je daad/daden gekomen bent en kan ik dat tot op zekere hoogte zelfs nog wel volgen, ik vind toch nog steeds dat je na een tijdje wel met die voorbereidingen had kunnen stoppen, zeker toen je zelf ook door begon te krijgen dat dit waarschijnlijk fout zou gaan. Eén meisje redden en er dan twee moorden tegenover zetten vind ik toch niet helemaal normaal. Je bent gelukkig getrouwd, hebt twee dochters, een goede baan, geen financiële problemen of andere (onoverkomelijke) moeilijkheden en dan toch doe je dit. En het is ook niet zo dat je altijd fout geweest bent, je hebt toch ook zonder aarzelen dat meisje van de verdrinkingsdood gered?

Natuurlijk kan het zo zijn dat zo’n gedachte zonder dat je er bewust iets aan doet in je hoofd opkomt, en het valt dan met een beetje moeite misschien zelfs nog wel goed te praten dat je die eerste stappen zet, maar het gericht op zoek gaan naar een slachtoffer had nooit mogen gebeuren, ik vind dat je eigenlijk al had moeten stoppen nadat je die chloroform had gemaakt. Je kunt toch niet zomaar twee mensen om het leven brengen omdat je toevallig een gedachte daarover had nadat je een meisje uit het kanaal had gered? Zij hebben jou toch ook niets gedaan?

Ik hoop (snel) een antwoord van je te krijgen

REACTIES

Log in om een reactie te plaatsen of maak een profiel aan.