Emoticon door Jessica Durlacher

Beoordeling 4.8
Foto van een scholier
  • Boekverslag door een scholier
  • 4e klas vwo | 2995 woorden
  • 16 augustus 2006
  • 9 keer beoordeeld
  • Cijfer 4.8
  • 9 keer beoordeeld

Eerste uitgave
2004
Pagina's
435
Geschikt voor
havo/vwo
Punten
3 uit 5
Oorspronkelijke taal
Nederlands
Literaire thema's

Boekcover Emoticon
Shadow

Na achttien jaar is Ester Michaels voor het eerst weer in Israel, waar ze binnen enkele uren na aankomst ternauwernood ontkomt aan een terreuraanslag. Om de schok te boven te komen logeert ze terug in Nederland bij haar oudste vriendin Lola. 
Na achttien jaar is Ester Michaels voor het eerst weer in Israel, waar ze binnen enkele uren na aankomst ternauwernood ontkomt aan een terreuraanslag. Om de schok te boven te komen…

Na achttien jaar is Ester Michaels voor het eerst weer in Israel, waar ze binnen enkele uren na aankomst ternauwernood ontkomt aan een terreuraanslag. Om de schok te boven te komen logeert ze terug in Nederland bij haar oudste vriendin Lola. 
Ester bevindt zich op een breekpunt in haar leven. Wanneer ze hoort dat Lola’s zoon Daniel na zijn eindexamen als vrijwilliger naar Israël gaat, besluit ze terug te gaan om een oogje te houden op Daniel, van wie ze houdt alsof hij haar eigen zoon is.
Parallel hieraan loopt het verhaal van Aisja, een Palestijnse vrouw van vijfentwintig in Ramallah, die zich in eenzaamheid boos maakt over de Israëlische bezetting en lijdt onder de mishandelingen van haar broer. Als ze voor een Palestijnse krant gaat schrijven over de drama’s in haar omgeving, moet ze zich zien te handhaven onder een strenge hoofdredacteur. De enige echte vrijheid die ze kent, vindt zij op het internet, waarop ze uren kan surfen.
Terwijl Ester in Israël probeert aan het werk te komen, slaagt Daniel erin oog in oog met zijn vader te komen. Dan ontdekt Ester wie Daniels vader is, en volgt een fatale keten van gebeurtenissen die zal leiden tot een tragische apotheose. 

Emoticon door Jessica Durlacher
Shadow
ADVERTENTIE
Studententijd zomerspecial

Heb jij de Zomerspecial van Studententijd de podcast al geluisterd? Joes, Steie, Dienke en Pleun nemen je mee in hun zomer vol festivals, vakanties en liefde. En kijken ook alvast vooruit naar de introductietijd van het nieuwe collegejaar. Luister lekker mee vanaf je strandbedje, de camping of onderweg. 

Luister nu!
Zakelijke gegevens
Auteur: Jessica Durlacher
Titel: Emoticon
Aantal bladzijden: 436
Aantal delen: 12
Uitgeverij: De Bezige Bij
Eerste druk: september 2004
Omslagontwerp: Studio Jan de Boer en Jessica Durlacher
Ets omslag: Pieter Holstein

Genre: Psychologische roman

Motivatie
Ik heb dit boek gekozen omdat mijn moeder hem al had gelezen en het een erg leuk boek vond. Het leek mij ook wel een leuk boek omdat het gaat over een actueel onderwerp (de oorlog in Israël), dat beschreven wordt vanuit verschillende standpunten van personen.

Eerste reactie
Hé, leuk boek, de eerste hoofdstukken kwam ik niet echt door, maar later ging het lezen steeds makkelijker. Op een gegeven moment vloog ik door de hoofdstukken. Verder was het een best indrukwekkend boek, je neus wordt op deze manier wel op de feiten gedrukt wat betreft de kwestie Israëliërs - Palestijnen.


Samenvatting
Opdracht
Voorin het boek staat;

(((Leon))): xx
(((Moos))): xx
(((Moon))): xx

Dit heeft te maken met de emoticons die ze in dit boek gebruikt. Als je kijkt in de ‘verklarende emoticon lijst’ betekend het; Lots of hugging oftewel; heel veel knuffels.
Ze ‘stuurt’ deze aan haar man: Leon de Winter en haar kinderen Moos en Moon.

Motto
In dit boek staat geen motto.
Onderzoek van de verhaaltechniek

Thema
Ik denk dat het thema’s van het boek ‘relaties’ en ‘tegenstellingen’ zijn, dit omdat in het boek veel gesproken wordt over vriendschap- en liefdesverhoudingen. Bijvoorbeeld de vriendschapsverhouding tussen Ester en Lola en de liefdesverhoudingen met Baruch en Arik. Maar ook de afstand die er binnen die relaties is. De personen verschillen ook erg van elkaar.

“Wat Ester bovendien stak, behalve de afstand die tussen Lola en haarzelf was ontstaan, was de gedachte dat Lola nu elke avond sliep in dat enorme bed van Baruch en in een week al zoveel seks had, dat wat was begonnen als een voorsprong ontaardde in, letterlijk, een wereld van verschil.(…) Ester zag het hoofdschuddend aan, vlijmscherpe splinters in haar hart.

(…)
Ondertussen was daar dan weer Arik met zijn grijns, zijn ogen geheimzinnig en altijd lichtblauwer dan de dag ervoor. Soms fluisterde hij ‘Manisha?’ (wat niet meer betekende dan: hoe gaat het?) tegen haar, op die vreemde hese toon van hem en joeg haar zo de stuipen op het lijf.
‘Tov,’ antwoordde Ester dan, zo licht en fantastisch als ze kon, ongrijpbaar als een vlinder, hoopte ze. Het was een van de weinige woorden Hebreeuws die ze kende. Lola en Arik gingen als vrienden met elkaar om. Lola grinnikte om Ariks gedrag tegen Ester. ‘Pas maar op,’ zei ze. ‘Arik is een gevaarlijke jongen.’
(Blz. 216 en 218)

In het boek worden ook veel tegenstellingen weergegeven. Alles wordt ook van een andere kant bekeken. Zo is er het Palestijnse meisje Aisja die erg radicale ideeën heeft over het ‘nieuwe’ Israël en aan de andere kant Daniel, de Nederlands-Israëlische jongen die juist aan de kant van de Israëliërs staat, maar juist voor een samenwerking tussen beide partijen is.

Motieven
Ik denk dat één van de motieven van dit boek het Israëlisch-Palestijns conflict is. Dit komt ieder keer weer terug en beïnvloed het verloop van het verhaal.

Ook denk ik dat het van verschillende kanten naar onderwerpen kijken een motief is. Zo heb je bijvoorbeeld Daniel en Aisja die allebei aan een andere kant staan van het bekende conflict.
Ook heb je Ester en Lola die allebei heel anders denken over het leven en onder andere ook over de opvoeding van Daniel.

Verband titel, ondertitel en thema
De titel van het boek is: ‘Emoticon’ en de thema’s zijn ‘relaties’ en ‘tegenstellingen’.
Emoticons zijn computertekentjes die emoties uitbeelden. Ze kunnen veel verschillende vormen hebben. Ik denk dat die emoticons de weergave zijn van ieder vriendschap en relatie. Alle emoties komen binnen zo’n vriendschap wel eens naar voren.

Ook kunnen emoticons hele tegengestelde emoties uitbeelden. Van een  naar een . Ze laten precies zien hoe mensen over bepaalde dingen denken.

Structuur
Een heel specifieke structuur heeft dit boek niet; het verhaal wordt ingeleid door een schuin gedrukte tekst waarin, blijkt later, de ontmoeting tussen Aisja en Daniel wordt beschreven. In deel 9 wordt verder gegaan op het inleidende stuk, de ontmoeting tussen Aisja en Daniel loopt fataal af voor Daniel, Aisja helpt bij de moord op hem. Verder is het boek onderverdeeld in 12 delen.

Perspectief
Het boek is geschreven vanuit het hij/zij perspectief.
In het boek komen eigenlijk 3 verhaalpersonen voor; Ester, Daniel en Aisja, ieder hebben ze een heel eigen verhaal. Uiteindelijk komen ze toch in een soort driehoeksrelatie te staan.

Ruimte
Het verhaal speelt zich op heel verschillende locaties af. De belangrijkste locaties zijn Israël, Tel Aviv, Ramallah en Bloemendaal. Een klein deel van het verhaal van Daniel speelt zich ook af in Haarlem.
Bloemendaal is de plaats waar Lola en Daniel wonen en Aisja woont in Ramallah.
De gebeurtenissen vinden in al deze plaatsen plaats.
Tijdens de kibboetstijd van Ester en Lola speelt het verhaal zich in de kibboets af in Israël.

Bijna ieder nieuw hoofdstukje wordt vooraf gegaan aan een plaats en een datum zodat het iets duidelijker wordt waar je bent in het verhaal. De verhaallijnen lopen namelijk flink door elkaar, je springt heen en weer tussen de verschillende verhaallijnen.

Tijd
In het boek wisselt de tijd nogal eens. Het verhaal begint in 2001, hierin spelen ook de meeste gebeurtenissen. Op een gegeven moment krijg je een hele ‘grote’ flashback. Je springt van 2001 over naar de Kibboetstijd van Ester en Lola in de zomer van 1983.

Personages
Hoofdpersonen:
Ester (Michaels) is een van de hoofdpersonen van dit boek. Ester is een gescheiden vrouw van 37 jaar (in 2001), ze was dus ongeveer 19 tijdens haar werkzaamheden in de kibboets.
Ester is een hele lieve en zorgzame, maar ook een beetje verbitterde vrouw. Ze mist haar overleden vader nog ieder dag en hecht daardoor veel waarde aan haar vriendschap met Lola. De vriendschap met Lola is aan de ene kant voor Ester heel positief; ze kan alles kwijt bij Lola, maar ze wordt, onbedoeld, ook erg beïnvloed door haar. Op een rare manier kan ze niet meer zonder Lola, bij alles wat ze doet wordt Lola erbij betrokken.
Citaat:
‘Toch was het juist die stellige loyaliteit aan Israël van Lola geweest die Ester in het begin van hun vriendschap ironisch genoeg een onberedeneerbaar gevoel van veiligheid had gegeven. Sterker nog: die loyaliteit was misschien wel de aanleiding geweest voor hun vriendschap.
Wat zou Lola ervan vinden dat ze hier nu was? Van reizen als deze stelde ze haar oudste vriendin na al die jaren niet altijd meer op de hoogte.
Lola. Altijd weer Lola.
(Blz. 25, 26)

Ook is Ester helemaal dol op Daniel, de zoon van Lola. Ze beschouwt hem als haar eigen zoon.
Het doel van Ester in dit verhaal is voor mij niet helemaal duidelijk. Ik denk dat ze Daniel wil beschermen tegen alle gevaren van buitenaf, maar dit weet ik niet zeker.

Daniel (Klein)
Daniel is een aardige, 17-jarige jongen die in het begin van het verhaal graag een relatie wilde met zijn buurmeisje Dana. Hij was echt smoorverliefd op haar. De relatie mislukte echter doordat Dana weer met haar ex-vriendje ging.
Daniel is iemand die veel over dingen nadenkt, hij wil graag te weten komen wie zijn joodse vader is. In het begin zet hij zich juist af tegen het jodendom, maar om zich te verzetten tegen zijn stiefvader omarmt hij het geloof juist. In Israël, waar hij is om zijn vader te zoeken, komt hij via e-mail in contact met een meisje. Hij raakt er helemaal van overtuigd dat dat hét meisje van zijn leven gaat worden.
Daniel wordt wel neergezet als een jongen die helemaal in de ban raakt van een meisje, zo erg dat dat meisje alles met hem kan doen wat ze wil. Dit is eerst het geval bij Dana en daarna bij Aisja.

Citaat:
“Daniel droeg de vuile All Stars, en Misja her afgesproken blauw-wit geruite shirt, de zwarte broek en onder haar rechterarm een Haaretz. In zijn hand had hij Black Box, de roman van Amoz Oz die ze allebei zo mooi hadden gevonden – hij zwaaide er een beetje mee.
Alles klopte.
(...)
Verdoofd liep hij na de eerst Engelse zinnetjes – ‘Daniel?’ ‘Ben jij Misja?’- met haar op, zomaar, in een willekeurige richting op het busstation van Jeruzalem, bereid deze film in te springen zonder te kijken of te denken, met de zon op zijn gezicht het verhaal binnen waarvan hij als toeschouwer zo had genoten.
Eindelijk.”
(Blz. 399)

Uiteindelijk blijkt dit meisje, Misja (eigenlijk Aisja) echter zijn moordenaar te zijn.

Daniel heeft als doel zijn vader te vinden, hij doet alles om dit mogelijk te maken.
Daniel speelt echter ook de rol van doel, hij is het doel van Ester, Ester wil hem beschermen.

Aisja (Hammami)
Aisja is een Palestijnse vrouw van 25 jaar. Ze gedraagt zich als een jongen en dat wordt haar in haar familiekring niet in dank afgenomen. Ze in rebels en verzet zich tegen de Israëlische onderdrukkingen. Ze is al een paar keer opgepakt voor verschillende misdrijven.
Ze heeft ook een oudere broer die haar ernstig mishandeld. Het rare is dat ze het haast niet meer erg vind dat ze mishandeld wordt, ze lijkt er van te genieten. Ze denkt die pijn nodig te hebben om beter te kunnen strijden, ze is meedogenloos hard voor zichzelf. Ze denk dat dit moet om haar doel te kunnen bereiken; onafhankelijkheid van de Palestijnen.

Citaat:
“(…) met zijn hand een dreun in haar maag. Het stuk blik ketterde op de grond. Ze zakte op haar knieën, hijgend.
Ze braakte plotseling, zonder overgang, met haar armen haar hoofd beschermend voor het getrap van zijn nieuwe sneakers. De paniek ebde weg. Het was vreemd geruststellend om zo te kunnen zitten en zijn schoppen te verduren tegen haar nek en schouders. De pijn werd als muziek, een melodie die haar deed wegdrijven van zichzelf, van Tarik. Zoveel pijn verdiende ze, dit was pijn die ze nodig had om te weten zie ze was, Aisja een strijdster. Was er iemand loyaler aan de strijd, aan Ibrahim, dan zij?”
(Blz. 110)

Het doel van Aisja is denk ik te sterven voor haar overtuiging; ze wil iets goeds doen voor haar volk, ze wil die voor haar vervloekte Israëliërs uitmoorden.

Bijpersonen:
Lola (Klein)
Lola is de moeder van Daniel. Het is (was) een wilde, onbezonnen vrouw, vooral in haar jonge jaren. Toen ze met Maurice trouwde werd ze wat rustiger en werd ze zich meer bewust van haar rol in het gezin. Soms gedraagt ze zich een beetje bazig over Ester, maar aan de andere kant kan ze ook heel bezorgt om Ester zijn. Ester is af en toe ook een steunpunt in haar leven, dat terwijl ze zelf vaak heel vrolijk over alles doet. Ze heeft volgens mij een hele sterke persoonlijkheid, maar ze kent ook haar zwakke momenten.

Citaat:
“Daniel huilde om zijn speeltje, net als zij, en Lola? Lola lachte. Lola lachte altijd als er iets vervelends gebeurde. Dan klaarde iedereen meteen op.
‘Lo, het is geweldig. Het is goed,’ zei ze.
Ze deed haar best. Ergens in haar hoofd hoorde ze Daniel tegen hen praten, maar ze kon hem niet verstaan.
Lola’s gezicht was ineens vertrokken in een grimas.
‘Ik heb je niet voor niets geschreven, Ester. Ik wilde dat jij het wist,’ zei ze. ‘Ik hoopte dat jij…dat jij het zou begrijpen. Ik vraag je niet om toestemming, maar – Ester, ik wilde dit werkelijk, met mijn hele hart. En toch…toch is het soms of ik ’s nachts koorts heb, van angst. Alsof ik hem verraad.”
(Blz. 434)

Lola is denk ik een onbewuste tegenstander van Daniel; ze beschermt hem tegen de ontmoeting met Arik.

Arik
Arik is de echte vader van Daniel. Hij heeft blond haar, blauwe ogen en hij is een rustige, zelf overwogen man. In de kibboetstijd was hij, naar eigen zegge, nog jong en speels, later was hij zich gaan beseffen wat hij allemaal gedaan had.
Als Daniel hem voor het eerst ziet is hij erg verbaasd; Daniel had een heel andere man verwacht dan de persoon die hij voor zich ziet.
Citaat:
‘Zijn vader was de man met lichtblauwe ogen en blond haar.
(…)
Bij de rondleiding nam zijn blonde vader het woord. Alles aan hem kwam Daniel vreemd voor, zelfs zijn hese stem. Toch kon hij het niet helpen dat hij onder de indruk en opgetogen raakte van de precisie waarmee de man sprak, de autoriteit waarmee hij voor elk vertrek, elke trap, elke pilaar een verrassend motief wist te noemen.
(…)
Hij was een ander, een onbekende en toch kende hij hem. Een vreemde met vreemde schouders was hij, vreemde benen, vreemde oren, vreemde armen. Zijn vader. Dit was de stem die zijn moeder had verleid, die hem al die jaren in de steek gelaten had.’
(Blz. 291 en 292)

Arik speelt de rol van doel in dit verhaal, hij is het doel van Daniel.

Schrijfstijl
Jessica Durlacher heeft denk ik niet een hele specifieke schrijfstijl; ze schrijft vlot, je schiet als het ware door het boek heen. Ik vind dat ze bepaalde dingen ook erg goed beschrijft zoals de relaties tussen personages. Deze worden helemaal uitgediept.

Plaats in de literatuurgeschiedenis
‘Emoticon’ is gepubliceerd in 2004, dat is ook goed te merken, want het is een erg alledaags boek. Zeker doordat het verhaal zich afspeelt omtrent het conflict in het Midden Oosten. Dit maakt het een erg interessant boek om te lezen omdat je bijna nog iedere dag iets hoort over die kwestie.

Informatie over de schrijfster

Biografische gegevens
'Als ik heel eerlijk ben, ik heb hem nooit als schrijver gezien. Hij is pas zo laat begonnen met schrijven. Toen was ik het huis al uit, studeerde Nederlands, had het tijdschrift De Held opgericht. Ik had meer het gevoel dat hij op mijn terrein kwam' (Het Parool , 5 november 1997). Jessica Durlacher, geboren op 6 september 1961 als oudste van drie meisjes, was al als schrijvend journaliste actief toen haar vader, Gerhard Durlacher, zijn eerste literaire werk publiceerde. Na de middelbare school ging ze op zeventienjarige leeftijd het huis uit om aan de Universiteit van Amsterdam Nederlands te studeren. Dat betekende voor haar de ontsnapping aan de sombere sfeer in het ouderlijke huis, veroorzaakt door de trauma's die haar vader had opgelopen in het Duitse concentratiekamp Auschwitz. Hoewel Jessica in grote lijnen wel wist wat er was gebeurd, was de oorlog thuis geen onderwerp van gesprek en ontwikkelde ze dwanghandelingen en anorexia nervosa om haar angsten onder controle te houden.

Tijdens haar studie werkte Durlacher mee aan het literaire blad De Held , waarvoor zij interviews en recensies schreef, en dat de aanloop betekende tot een journalistieke carrière als criticus en columnist. Verder maakte ze korte documentaires voor het televisieprogramma Prima Vista van de VPRO en vertaalde ze Art Spiegelmans strip over de jodenvervolging, Maus I en Maus II . Als samensteller tekent ze voor de bloemlezingen 25 onder 35 , Max.36 , Op de man af , De olifant & het joodse probleem , Vaders , De laatste vrouwen van de eeuw en Mijn kind .
Groter werk kon Durlacher pas aan na psychoanalyse en op aandringen van haar man, de schrijver/filmmaker Leon de Winter, die bang was dat ze anders 'zo'n ontzettende zeurpiet' (Friesch Dagblad , 27 januari 2001) zou worden. In Los Angeles, waar De Winter aan een film werkte, ging ze aan de slag. Maar nog maar nauwelijks begonnen werd ze naar Nederland teruggeroepen, omdat haar vader een hartaanval had gehad. Na zijn begrafenis pakte ze het schrijven nog gedrevener aan dan eerst. 'Je bent daar [Los Angeles, NvL] zo van de wereld, net alsof Amsterdam niet bestaat, dus het gevoel van verraad, dat je rekenschap moet afleggen, bestaat ook niet. De enige aan wie ik verantwoording wilde afleggen was mijn vader, maar die was er niet meer. En opeens kon ik een vader beschrijven zonder dat ik me schuldig voelde. De vrijheid van toon, die had ik opeens' ( Het Parool , 5 november 1997). Het Geweten was het resultaat. Deze roman vormt volgens Durlacher de basis voor haar verdere werk: 'Nooit zal ik meer zo'n boek schrijven. Ik zou het niet meer kunnen: zo onbevangen zijn, zo open over alles wat je denkt en voelt. Maar ik ben blij dat ik het geschreven heb, dat de basis is verteld. Nu kan ik me bezig gaan houden met verhalen vertellen, verhalen verzinnen' ( Libelle , 2000, nummer 44). De dochter werd haar tweede roman, die ze ook weer in Los Angeles schreef. Intussen is de schrijfster met man en kinderen Moos en Moon, die onderhand naar school moesten, teruggekeerd naar Nederland, waar de familie een villa in Bloemendaal heeft betrokken.

Bibliografie
Primaire bibliografie
1985 Schoorstenen (verhaal). In: De Held , jaargang 1, no. 2 (april-mei), p. 11.
1997 Het Geweten (roman). De Bezige Bij.
2000 De dochter (roman), De Bezige Bij.
2001 Op scherp (tekst van de 4 mei-lezing 2001). De Bezige Bij.
2004 Emoticon (roman). De Bezige Bij.
2004 Nieuwbouw (beschouwingen en verhalen). De Bezige Bij.
2005 Schrijvers! (novelle). De Bijenkorf. Verschenen ter gelegenheid van de Literaire Boekenmaand van warenhuisconcern De Bijenkorf.

(Bron: zie bronvermelding)

Beoordeling
Ik vond het boek ‘Emoticon’ een erg mooi en goed geschreven verhaal. Zoals ik al eerder gezegd heb; dit kwam onder andere door de vlotte schrijfstijl die Jessica Durlacher gebruikt.
Ook vond ik het leuk dat de gevoelens van de hoofdpersonages goed naar voren kwamen. Je leefde echt met hen mee en werd helemaal het verhaal ingetrokken.

Ik vond dit boek ook leuk omdat het ging over een zeer actueel onderwerp; je hoort nog dagelijks over het conflict in Israël en het is leuk dat je het op deze manier ook eens van een andere kant ziet.
Ook vond ik het leuk dat er verschillende standpunten over dit conflict beschreven werden, in de personen Daniel en Aisja. Hierdoor werd ik met m’n neus op de feiten gedrukt wat betreft de ernst van het conflict. Op deze manier krijg je ook meer inzicht in de denkwijzen van beide partijen. Ik denk dan ook niet dat de gebeurtenissen overdreven zijn, ik denk dat dit wel de harde werkelijkheid is.

REACTIES

Er zijn nog geen reacties op dit verslag. Wees de eerste!

Log in om een reactie te plaatsen of maak een profiel aan.

Andere verslagen van "Emoticon door Jessica Durlacher"