De zwarte met het witte hart door Arthur Japin

Beoordeling 4.7
Foto van een scholier
  • Boekverslag door een scholier
  • 5e klas havo | 1702 woorden
  • 15 augustus 2006
  • 12 keer beoordeeld
  • Cijfer 4.7
  • 12 keer beoordeeld

Eerste uitgave
1997
Pagina's
416
Geschikt voor
bovenbouw havo/vwo
Punten
3 uit 5
Oorspronkelijke taal
Nederlands
Literaire thema's

Boekcover De zwarte met het witte hart
Shadow

In 1837 worden Kwasi en Kwame, twee Afrikaanse prinsjes, aan koning Willem I geschonken als onderpand voor de illegale slavenhandel van de Nederlandse regering. In Delft worden de zwarte jongens als Hollanders opgevoed. Terwijl Kwasi zich uit alle macht aanpast en een echte Nederlander wil worden, vecht Kwame om zijn Afrikaanse identiteit te behouwen en op een dag te …

In 1837 worden Kwasi en Kwame, twee Afrikaanse prinsjes, aan koning Willem I geschonken als onderpand voor de illegale slavenhandel van de Nederlandse regering. In Delft worden de …

In 1837 worden Kwasi en Kwame, twee Afrikaanse prinsjes, aan koning Willem I geschonken als onderpand voor de illegale slavenhandel van de Nederlandse regering. In Delft worden de zwarte jongens als Hollanders opgevoed. Terwijl Kwasi zich uit alle macht aanpast en een echte Nederlander wil worden, vecht Kwame om zijn Afrikaanse identiteit te behouwen en op een dag te kunnen terugkeren naar zijn volk.

Jaren later, aan het begin van de twintigste eeuw, kijkt de bejaarde prins Kwasi Boachi vanaf zijn Javaanse theeplantage terug op hun buitengewone levens. Pas dan ontdekt hij het complot waarmee de Nederlandse regering zijn Indische carrière heeft gedwarsboomd.

De zwarte met het witte hart door Arthur Japin
Shadow
ADVERTENTIE
Studententijd zomerspecial

Heb jij de Zomerspecial van Studententijd de podcast al geluisterd? Joes, Steie, Dienke en Pleun nemen je mee in hun zomer vol festivals, vakanties en liefde. En kijken ook alvast vooruit naar de introductietijd van het nieuwe collegejaar. Luister lekker mee vanaf je strandbedje, de camping of onderweg. 

Luister nu!
De zwarte met het witte hart
Primaire gegevens:
Auteur: Arthur Japin
Titel: De zwarte met het witte hart
Ondertitel: geen
Verschenen in: 1997
Aantal bladzijden: 389
Leestijd: 12 uur
Uitgelezen op 29 maart 2005
Verantwoording van de keuze:
Mijn moeder had het boek gelezen en ze had mij verteld dat het erg mooi is. Later zag ik het boek in de bieb van school liggen en toen ik de achterkant had gelezen leek het mij ook een mooi boek. Het is toch vrij bijzonder dat twee zwarte prinsjes in Nederland opgevoed worden, vooral in die tijd. Hier wilde ik graag meer over lezen.
Verwachtingen vooraf:
Omdat ik van zoveel mensen heb gehoord dat het een prachtig boek is, heb ik er hoge verwachtingen van. Er is mij ook verteld dat de schrijfwijze moeilijk is, dus ik hoop dat ik het goed kan volgen. Ook hoop ik wat meer over de Afrikaanse cultuur te weten te komen.

Dit werk spreekt me wel aan omdat ik het interessant vind om te lezen hoe twee Ashantijnse prinsen naar Nederland gebracht worden en daar hun leven voortzetten. Het is je dan ook niet moeilijk in te denken hoe Kwame en Kwasi het in Nederland hebben want Arthur Japin kan dit alles goed en met veel gevoel beschrijven.
Samenvatting
Aquasi en Aquame staan beiden zeer hoog op de maatschappelijke ladder in hun stam. Aquasi is de zoon van de koning, en Aquame de officiële troonopvolger van de Ashanti.
Beiden worden door de koning aan de Nederlanders ‘meegegeven’ om in Nederland te gaan studeren, maar in werkelijkheid dienen ze als onderpand voor een illegale slavenhandel van de Nederlands regering.
In Nederland komen Kwame en Kwasi in een kostschool terecht waar beiden op hun manier de leerstofstof oppakken.
Kwasi is, in tegenstelling van Kwame erg gebrand op erkenning en ‘erbij horen’. Hij laat veel over zich heen lopen en doet zijn best om elk aspect van de Nederlandse cultuur na te volgen.
Kwame daarentegen is erg trots, en wil zo goed en zo kwaad als het gaat zin oorspronkelijke cultuur behouden.
Op de feesten en partijen van het koninklijk huis zijn de prinsen welkome gasten. Ze ontmoeten prinses Sophia en sluiten vriendschap met haar.

Sophia is een van de weinigen die verder kijkt dan de donkere huidskleur van de jongens en is erg onder de indruk van hun verleden in Afrika. Sophia romantiseert het verhaal ook. Teveel.
Na Kwasi’s studie reist hij af naar Nederlands Indië om daar zijn vak te gaan beoefenen. Hij wordt daarin gehinderd door de Nederlandse regering, maar hij heeft daar amper erg in. Uiteindelijk wordt hem een plantage aangewezen en hij bouwt deze op tot een bloeiend bedrijf.
Kwame heeft zich ondertussen aangemeld bij het Nederlandse leger, om zo terug te kunnen naar Afrika. Eenmaal aangekomen wordt hij door zijn oom, de Ashantijnse koning, afgewezen.
Hopeloos probeert Kwame de taal en de cultuur zich weer eigen te maken, maar het is tevergeefs.
Kwame word gek en pleegt zelfmoord.
Na vele jaren komt Kwasi erachter dat hij zijn hele leven is tegengewerkt door de Nederlandse regering. Samen met mevrouw Renselaar wordt dit zo goed mogelijk opgehelderd.
Kwasi viert zijn vijftig jarig Indische jubileum.
Verdieping / verhaalanalyse
Tijd en ruimte:
De vertelde tijd van het verhaal is moeilijk te zeggen. Het is in een niet-chronologische volgorde verteld want Aquasi heeft steeds flashbacks over zijn jeugd.
Het boek begint bij het eind, bij Aquasi als hij zijn vijftigjarige jubileum viert, in 1900 op Java. Dit komt door het hele boek terug en dan lees je hoe er een feest voor hem word georganiseerd. Maar het grootste deel gaat over de jeugd van Aquasi en zijn neef Aquame. Dat verhaal begint in Afrika, Ashanti. Een groot deel speelt zich af in Nederland, Delft. Het boek eindigt weer op Java waar Aquasi een plantage heeft en waar hij uiteindelijk sterft op drieënzeventig jarige leeftijd. Het verhaal gaat dus over zo’n zeventig jaar.
Een terugkomend element is bijvoorbeeld dat de vrouw van het hoofd van de kostschool, als ze Aquasi en Aquame ontmoet, zegt dat ze met een koets gebracht moesten worden omdat ze prinsen zijn. Aan het eind van het boek komt Aquasi met een koets naar de school toe en dan zegt ze dat het goed is.
Wat ook steeds terugkomt is een verhaal wat Aquasi aan zijn kinderen vertelt. Hier worden door het hele boek heen steeds toespelingen op gemaakt. Het verhaal gaat zo: “Twee takken brak Osei Tutu van de kuma-boom. Hij plantte ze in de aarde, een eind uit elkaar. De ene tak paste zich goed aan. In die nieuwe grond schoot hij wortel. Hij botte uit en droeg vruchten. De andere tak kwijnde weg, verdorde en brak. Osei Tutu bouwde zijn hoofdstad op de plek waar de kuma opbloeide. Kuma-Asi, de grond onder de kuma-boom, is mijn geboortestad. Kumasi, zetel van de machtige Asantehene der Ashanti.”
Het einde is gesloten want dan vertelt de schrijver dat Aquasi sterft en hoe het met zijn kinderen verder gaat.
Perspectief / wijze van vertellen
Je zou kunnen zeggen dat het boek uit twee verhalen bestaat, namelijk dat van Aquasi in het nu en het verhaal waarin Aquasi en Aquame nog kinderen zijn. Beiden worden anders verteld. Het verhaal dat over Aquasi’s jubileum gaat wordt verteld vanuit de ik-verteller. Als lezer voel je zijn ergernissen en plezier, maar ook alleen dat van hem.
In het verhaal over de twee prinsen wordt het ook door Aquasi verteld, maar nu als hij-verteller. Ook hier voel je hoe Aquasi over de dingen denkt en voelt, maar soms gaat de schrijver even over naar Aquame als hij-verteller. Zo kom je over meerdere mensen de gevoelens en gedachten te weten.
Je ziet duidelijk verschil in het taalgebruik tussen de ‘twee’ verhalen. In het verhaal waarin Aquasi en Aquame nog jong zijn worden weinig moeilijke woorden gebruikt. Hoe ouder Aquasi wordt, hoe moeilijker het taalgebruik. Het verhaal waarin Aquasi al oud is vond ik daardoor soms wat moeilijker te begrijpen.
Spanning
Er zit niet zo’n duidelijke spanningsvraag in want het is best een dik boek en er gebeuren dus ook veel dingen. Het draait niet echt helemaal om een ding.
In het begin is het zelfs een beetje saai maar hoe verder ik in het boek kwam, hoe meer ik zin kreeg om erin te lezen. Dit was vooral zo toen Aquame en Aquasi op de kostschool in Delft zaten. Vooral, denk ik, omdat er toen als schooljongens die af en toe een streek uit haalt, over ze verteld werd en jeugdboeken behoren toch wat meer tot mijn categorie.
Thema en motieven
Ik zou het thema omschrijven met de woorden: liefde, dood, eenzaamheid en discriminatie. De liefde tussen Kwame en Kwasi is erg sterk maar wordt, in Nederland aangekomen, wel op de proef gesteld.
Als Kwame met het leger naar Afrika terugkeert wil hij zijn oude leven weer oppakken, maar hij is een echte Nederlander geworden en daarom lukt het hem niet. Het wordt hem allemaal te veel en uiteindelijk pleegt hij zelfmoord. In het boek gaan Aquame en Aquasi dus allebei dood.
Kwasi en Kwame zijn erg eenzaam in Nederland. Hoewel ze elkaar hebben, sluiten de andere jongens hen totaal buiten, waardoor ze vooral in het begin, weinig contact hebben met de buitenwereld.
Hun hele leven worden Aquasi en Aquame gediscrimineerd. Hier wordt nog eens de nadruk opgelegd als Aquasi op het eind ontdekt dat hij zijn hele leven door de overheid is tegengewerkt omdat hij zwart is, en dat hij daarom nooit een carrière heeft kunnen maken.
Een van de belangrijkste motieven in dit boek is het verschil tussen zwart en wit. Zelfs in de titel kun je dat zien; “De zwarte met het witte hart.”
Het boek begint met een tegenstelling tussen wit en zwart: “De eerste tien jaar van mijn leven was ik niet zwart. Ik was op veel manieren anders dan de mensen om mij heen, maar donkerder was ik niet. Dat weet ik. Er is een dag geweest waarop ik een verkleuring gewaarwerd. Later, toen ik eenmaal zwart wás, ben ik weer verschoten.“ (blz. 11).
Personages
De hoofdpersonen zijn Aquame en Aquasi, prinsen uit Afrika.
Kwasi is de zoon van de koning van het Ashantijnse rijk. Hij is iemand die zich snel aanpast en recht op zijn doel afgaat. Kwasi vindt het erg moeilijk in Nederland. Hij kan zijn draai niet goed vinden en doet steeds afstandelijker tegen Kwasi waardoor ze uiteindelijk uit elkaar groeien.
Titel
De titel ‘De zwarte met het witte hart’ gaat vooral over Aquasi. Hij heeft een donkere huidskleur maar doordat hij in Nederland is opgevoed gedraagt hij zich als een blanke. Zo voelt hij zich ook. Hij probeert zo snel mogelijk zijn oude cultuur te vergeten en zich aan te passen aan de Nederlandse. Zo wordt hij dus een beetje een zwarte met een wit hart.
Persoonlijke beoordeling
Ik vond het een heel mooi boek. Ook omdat het zo goed laat zien dat een andere cultuur je zo kan beïnvloeden voor de rest van je leven. En ook dat als je in een land bent ingeburgerd, je je eigen cultuur niet meer terug kan nemen. Dat is toch wel beangstigend.
Wat ik ergens las: “Je hebt al je energie nodig om je in te weven in een cultuur waar je toch altijd buiten zult vallen. Kortom het is niet gezond voor een mens om gedwongen zijn of haar cultuur te moeten verlaten.” In deze mening kon ik mij erg vinden. Want ook hoe de regering met deze jongens is omgegaan is verschrikkelijk.
Het is ook een heel leerzaam boek want het laat je zien hoe iemand anders tegen de Nederlandse cultuur aankijkt en die ervaart. Je gaat er zelf ook een beetje anders tegen aankijken, en dat iemand een boek kan schrijven die dit met je doet vind ik erg knap.
Er zaten ook veel kleine weetjes in die ik leuk vond om te lezen en te onthouden, zoals deze, die aan het begin wordt verteld. In Aquasi'’ theeplantage werd om de zoveel groene planten, een rode gepland. Dit was omdat als je lang naar één kleur kijkt, je kleurenblind kan worden. En als je dan even een blik op die rode plant werpt, herstellen je ogen zich zo dat dit gevaar weer helemaal verdwijnt.

REACTIES

Er zijn nog geen reacties op dit verslag. Wees de eerste!

Log in om een reactie te plaatsen of maak een profiel aan.

Andere verslagen van "De zwarte met het witte hart door Arthur Japin"