De struisvogelcode door Roel Janssen

Beoordeling 4.5
Foto van een scholier
  • Boekverslag door een scholier
  • 3e klas vmbo | 588 woorden
  • 29 mei 2007
  • 4 keer beoordeeld
  • Cijfer 4.5
  • 4 keer beoordeeld

Eerste uitgave
1997
Geschikt voor
bovenbouw havo/vwo
Oorspronkelijke taal
Nederlands

Boekcover De struisvogelcode
Shadow
De struisvogelcode door Roel Janssen
Shadow
ADVERTENTIE
Help nu jouw favoriete goede doel door jouw mening te geven!

Hoe? Heel simpel. Geef je op voor het panel van Young Impact en geef jouw mening over diverse onderwerpen zoals gelijke kansen, diversiteit of het klimaat. Voor iedere ingevulde vragenlijst (+/- 1 per maand) ontvang je een bedrag dat je direct mag doneren aan een goed doel naar keuze. Goed doen was nog nooit zo easy!

Meld je aan!
Zakelijke gegevens
titel : de struisvogelcode
schrijver : roel janssen
verschenen : in 1997
thema : financieel

het boek gaat volgens mij over het invoeren van de euro

A. geef het boek een andere titel en waarom geef je die titel?
ik zou de titel veranderen in : euro dilemma. want er komen veel problemen voor tijdens het invoeren van 1 gezamenlijke munt.

B. link over roel janssen
http://www.crime.nl/auteurs/janssen.html

C: Fragment
Oké, het was een smerige oorlog die ze allemaal wilden winnen en die ze allemaal dreigden te verliezen. Het was de machtsstrijd om de munt van Europa. De financiële markten waren elektronisch losgebarsten en de chaos was kolossaal. Ook al was dit het informatie-tijdperk, niemand wist wat er werkelijk aan de hand was. De bankiers, de speculanten, de journalisten, de financiële en de monetaire autoriteiten - ze waren tot elkaar veroordeeld in het uur van de waarheid voor de euro. En de laatste slag werd geleverd in een toren van glas en staal aan de Kaiserstrasse in Frankfurt.

De toekomst van Europa stond op het spel en in de entreehall van de Eurotower verdrongen zich honderden journalisten. Uit alle delen van de wereld waren ze overhaast naar Frankfurt gekomen om de crisis te verslaan.
Op de bovenste verdieping van het gebouw, in de grote vergaderzaal met uitzicht over de stad, waren de presidenten van de centrale banken en de ministers van financiën van de Europese Unie in spoedberaad bijeen.
Beneden, in de hall met als enige wandversiering een bord waarop in elf talen de naam van de Europese Centrale Bank was gegraveerd, stonden de journalisten samengepakt. Eén voor één mochten ze door een smalle draaisluis van kogelvrij glas verder. In dit tempo zouden de media aan het einde van de dag nog niet allemaal binnen zijn.
,,Gooi die deuren toch open!'' riep iemand in het gedrang.
,,Het spijt me, we hebben opdracht gekregen alle namen te noteren'', kraakte de stem van de portier vanachter het dikke glas van de bewakersloge.
,,Sodemieter op met je orders!''
Wie na lang duwen en dringen de draaisluis was gepasseerd, werd naar de tweede verdieping geleid. Daar bevond zich de personeelskantine, de tafels en stoelen in de witgepleisterde ruimte waren haastig aan de kant geschoven om plaats te maken voor de invasie van camera's, draagbare computers, telefoons, microfoons en opschrijfboekjes.
Het voltallige internationale perskorps was aanwezig. Redacteuren van de gerespecteerde financiële dagbladen in hun versleten bankierspakken. Cameralieden en geluidsmensen in spijkerbroeken en t-shirts. Presentatoren van het televisienieuws met hun opgemaakte uiterlijk, klaar om op ieder moment in een directe verbinding verslag te doen. Reporters van de financiële persbureaus, nonchalant gekleed met stropdassen als veters onder het open boordenknoopje, zaktelefoons in de aanslag. Fotografen met safari-jacks volgehangen met films en camera's. Radio-reporters die sleepten met hun recorder en microfoon. Producenten, assistenten, recensenten. Weekbladjournalisten, nieuwsjagers, analisten, columnisten, commentatoren.

Nadat ze eenmaal bezit genomen hadden van de kantine, wachtten ze op het nieuws dat niet kwam en klaagden ze over de slechte voorzieningen. De schalen met koekjes, de kannen met koffie en de flessen mineraalwater die waren klaargezet, werden geplunderd. Verder viel er niets te eten of te drinken. Er waren geen broodjes, de twee automaten met blikjes frisdrank waren leeggehaald door de gelukkigen die toevallig Duitse marken op zak hadden. Er stond een koffiemachine die slechts functioneerde met de chipknip van de ECB waarover geen enkele journalist beschikte.
Ze waren opgesloten in het gebouw.

de journalisten gaan helemaal tot het uiterste om een interview af te nemen.

REACTIES

Er zijn nog geen reacties op dit verslag. Wees de eerste!

Log in om een reactie te plaatsen of maak een profiel aan.