De onfeilbare door Claire Polders

Beoordeling 7.2
Foto van een scholier
  • Boekverslag door een scholier
  • Klas onbekend | 2392 woorden
  • 31 juli 2006
  • 4 keer beoordeeld
  • Cijfer 7.2
  • 4 keer beoordeeld

Boek
Auteur
Genre
Taal
Nederlands
Vak
Eerste uitgave
2005
Pagina's
295
Oorspronkelijke taal
Nederlands

Boekcover De onfeilbare
Shadow
De onfeilbare door Claire Polders
Shadow
ADVERTENTIE
Studententijd zomerspecial

Heb jij de Zomerspecial van Studententijd de podcast al geluisterd? Joes, Steie, Dienke en Pleun nemen je mee in hun zomer vol festivals, vakanties en liefde. En kijken ook alvast vooruit naar de introductietijd van het nieuwe collegejaar. Luister lekker mee vanaf je strandbedje, de camping of onderweg. 

Luister nu!
A. Algemene Gegevens

Titel: De Onfeilbare
Schrijver: Claire Polders
Uitgever: Uitgeverij Balans
Jaartal: 2005
Druk: Eerste druk
Aantal Bladzijden: 295

B.Samenvatting

Amber Braam is een jonge vrouw die in Amsterdam in een museum werkt. Ze heeft kunstgeschiedenis gestudeerd en haar grote liefde is fotografie. Amber gelooft dat ze via haar foto´s de ware aard van mensen kan zien en vastleggen. Het leven in Amsterdam bevalt haar nog wel maar ze verlangt naar de stad Parijs. Waar dit diepe verlangen vandaan komt is haar een raadsel. Wanneer ze een kortstondige relatie met een fransman begint, leid het lot haar naar de stad van haar dromen. Eenmaal in Parijs aangekomen is ze bang om haar minnaar meteen op te bellen en besluit ze de eerste avond in een café door te brengen. In het café zit een charismatische vrouw die meteen Ambers aandacht trekt. Ze voelt zich op de een of andere manier aangetrokken tot de vrouw. De vrouwen raken met elkaar in gesprek, en houden dit wel uren vol. En het worden dagen, en Amber besluit een week bij Cleo te blijven in plaats van haar minnaar op te gaan zoeken. Cleo is in de ogen van Amber een geweldig zelfverzekerd mens met een heel eigen kijk op de wereld. Ze spreken over alles wat hen bezighoud en doen alles samen. Ze zijn onafscheidelijk. Amber heeft het gevoel nog nooit zo een vriendschap te hebben gehad met iemand. Zelfs met haar vrienden in Amsterdam kon ze nooit zoveel delen als met Cleo.
Toch heeft Cleo een heel ander leven. Ze heeft een verschrikkelijke jeugd gehad en altijd moeten knokken voor haar bestaan. Daardoor gelooft Cleo heilig in haar onafhankelijkheid en ziet ze wel wat er op haar pad komt. Ze is nergens bang voor.

Amber echter voelt zich onzeker en is heel erg op zoek naar haar identiteit. Ondanks dat ze een onbezorgde jeugd genoot, vraagt ze zich bij alles wat ze doet af of ze wel de juiste keuzes maakt. Onuitgesproken is Cleo haar mentor.
Als de twee van elkaar afscheid nemen na een week, leggen ze een belofte af aan elkaar. Ze zien elkaar over twee maanden in New York.
In New York is het fantastisch. Amber maakt foto s en werkt in een cafeetje als serveerster. Cleo stelt voor een eigen Hollandsendelicatessenzaak te openen, en Amber stemt toe. Als ze een contract moeten tekenen valt het Amber op dat Cleo niet haar eigen naam opschrijft, maar Rosalie van Walgaerden. Cleo verteld haar dat haar echte naam eigenlijk niet bij haar past en dat ze een andere naam heeft aangenomen. Na een intieme kerst met zijn tweetjes, kan de winkel dan eindelijk worden geopend. De eerste en enige echte vriend die ze New York maken is Howard, hun manager op papier. In de winkel moet er hard gewerkt worden en de twee raken steeds meer uitgeput. Toch breekt er op dit moment juist een tijd aan waarin hun vriendschap evenwichtiger is dan ooit tevoren. Amber besluit als verrassing een weekendje naar L.A. te boeken. Als ze stiekem op zoek gaat naar Cleos paspoort stuit ze op een plakboek vol foto’s van een vrouw die erg op Cleo lijkt. Het zijn haar zaken niet en ze besluit het te laten. Op de vooravond van hun vertrek ontdekt Amber dat Cleo vijf jaar ouder is dan ze aan Amber heeft verteld. Cleo reageert heel koeltjes als Amber haar om een verklaring, voor dit geheim, vraagt. Als de twee vriendinnen terug zijn uit L.A. gaat het steeds slechter tussen hen. Amber begint te merken dat Cleo veel geheimen bij zich draagt. Omdat het zo slecht gaat met de winkel, besluit Cleo dat ze moeten verhuizen. Dit loopt uit op een heftige ruzie. Het nieuwe huis is een krot. De vriendschap is aan het verloederen. Dagen kruipen voorbij, zonder dat ze een woord met elkaar wisselen. Op een dag zit Amber op de w.c. en luistert ze een gesprek dat Cleo met haar moeder voert, af. Amber hoort Cleo niet aan de telefoon. Het is Cleo niet die ze hoort, het is een andere vrouw dan ze kent. Cleo heeft het de hele tijd over Richard, waar ze een korte affaire mee gehad heeft. Amber weet nu dat Cleo niet is wie ze is, en dat ze er zelf achter moet komen wie de onfeilbare Cleo werkelijk is.
Nu gaat het boek verder met het dagboek van Cleo.
De vrouw die in het dagboek schrijft is zwaar depressief. Ze vindt zichzelf niets waard. Ze is in Parijs. Ze wil door het schrijven van een dagboek erachter komen waarom ze zich zo leeg en eenzaam voelt. Ze besluit werk te gaan zoeken. Ze gaat Engelse lessen geven aan de medewerkers van een soort Franse C&A. Maar dat gaat vervelen. De motivatie verdwijnt.
Ze zit af en toe in een chatroom, daar kan ze tenminste iemand anders zijn. Ze noemt zichzelf daar Cleo. Cleo is sexy en intelligent.
Als ze een maand later weer in haar dagboek schrijft gaat het mentaal en fysiek een stuk beter met haar. Maar dit is maar van korte duur, ze blijft zich radeloos onzeker voelen. Keer op keer spreekt ze zichzelf toe dat dit niet langer zo door kan gaan. Wanneer ze Cleo is, voelt ze zich zeker, wordt ze geaccepteerd en is ze zelfs gewild. Ze besluit voortaan Cleo te zijn. Haar nieuwe identiteit noemt ze haar nieuwe strategie. Steeds meer leugens maken haar leven dragelijk, en zelfs goed. Ze begint te geloven dat ze werkelijk Cleo is, en kan zich niet meer voorstellen dat ze ooit onzeker is geweest. Dan ze verteld ze dat op een avond ergens in een café een jonge, Nederlandse, vrouw heeft ontmoet. Ze had het gevoel dat ze nog nooit iemand had ontmoet waarmee ze zoveel kon delen. Ze voelde zich helemaal tot leven komen bij haar nieuwe vriendin Amber. Ze voelde zich helemaal worden wie ze eigenlijk altijd al was.

Het verhaal gaat nu weer verder bij Amber die het dagboek van Cleo net gelezen heeft.
Amber is verdrietig. Cleo is een leugen, en zij was zo naïef die te geloven. Ze besluit de telefoon uit wraak niet meer op te nemen. Ze trekt in bij een schoonmaakster van het boetiekje. Dagen van depressie kruipen voorbij, en Cleo geeft geen teken van leven. Howard regelt een kamer voor Amber. Ze krijgt een luizenbaan en begint zichzelf en de vriendschap continu te analyseren. Als Amber en Cleo elkaar na zes weken van koppigheid elkaar weer zien, vertelt Cleo dat ze niet ze kan vertellen wie ze echt is, omdat ze dat zelf nog niet weet. Cleo verteld dat Amber haar mentor was. Amber vertelt dat zij die positie juist aan Cleo toekende. Amber kan niet van iemand houden waarvan ze niet weet wie het is. Ze gaat weg. Na een paar weken zien ze elkaar weer en biecht Cleo het hele verhaal op. Dat ze een dubbelleven leidde, dat ze chronisch ongelukkig was geweest, en dat haar nieuwe identiteit haar succes bracht. Het gevoel van Cleo was echt. De vraag is alleen of Amber haar ook gemogen had als ze niet Cleo was geweest, maar Rosalie. De vriendschap had niet kunnen bestaan zonder leugens.
Amber gaat na een paar weken en een brief, bij Cleo op bezoek. Cleo verteld dat de winkel kon blijven bestaan omdat Cleo regelmatig bijkluste. Cleo werkte voor een escort service, en kon met het salaris dat ze daar verdiende, de huur betalen. Ook vertelde ze dat de dure klanten die inde winkel kwamen, dat ook niet voor niets deden. Amber is geschokt en boos dat Cleo haar niets verteld had van haar bijbaantje. Cleo vindt dat Amber in een droomwereld leeft als ze erna uit gaat dat dingen vanzelf op haar pad komen. Een week later vertrekt Amber weer naar Amsterdam.
In Amsterdam woont ze eerst een tijd bij haar familie. Ze merkt dat ze veranderd is. Ze is rustiger geworden, zekerder. Als ze met haar nieuwe vriend in haar nieuwe huis op de bank zit, ziet ze op T.V. een vrouw op een brancard liggen waarbij een coke capsule gebroken was. Deze vrouw komt Amber wel erg bekend voor. Ze schrikt intens. Ze gaat naar het ziekenhuis waar de vrouw ligt, en ziet dat het Cleo of Roos is. Ze durft niet naar binnen te gaan. Ze ziet nu wie uitgezogen heeft.

C. Tekstfragment

Cleo was mijn raadsvrouw geweest, haar advies onontbeerlijk. Op het moment dat ik besefte dat ik haar kwijt was, was ik ook mijn handboek kwijt.Zelfs als onze vriendschap nog niet voorbij was kon ik niet meer op haar leunen. Cleo was een verzinsel, een fantasie, een leugen.
Ze was op grond van geveinsde kwaliteiten tot mentor verkozen en de wetenschap die ik over mezelf en de wereld verworven dacht te hebben, was gebaseerd op drijfzand.
Niets waard.

Ik vind dit tekstfragment zo mooi, om dat ik het helemaal eens ben met de inhoud ervan. Ik ben namelijk van overtuigd dat wat je gelooft, of wil geloven, dat dat je ook kracht en voldoening geeft. Pas als je iets kunt verklaren is het mogelijk datgene weg te cijferen. Dat is precies wat Amber hier tegenover de vriendschap doet. Ze cijfert haar eigen gevoelens weg omdat ze weet dat het Cleo niet echt was, maar als ze Cleo was blijven zien als degene van wie ze dacht dat Cleo dat was, was ze helemaal niet zo teleurgesteld geweest als ze hier beschrijft. Als ze geen andere waarheid had gekend, hield ze nu nog even veel van Cleo. Zalig zijn de onwetenden, wordt ook wel gezegd. Het placebo effect wordt dit wel genoemd. Als je namelijk gelooft dat iets waar is, is het op dat moment ook waarheid.
Het stukje vind ik ook ontroerend en onzeker. Ik vind het ontroerend omdat ik als ik me inleef in Amber, ook een sterk gevoel van pijn en verdrietigheid krijg. Het lijkt me heel confronterend erachter te komen dat je de hele tijd in een leugen met iemand hebt geleefd. Natuurlijk kun je er ook van een andere kant naar kijken, en het positief benaderen. De tijd die je in de waan beleefde was geweldig. Het verdrietige alleen is dat de zeepbel geknapt is, en de weg terug daarmee ook. Het stukje vind ik onzeker omdat Amber hier vervalt in negativiteit en zich in zekere zin afhankelijk opstelt als ze schrijft dat ze haar handboek kwijt is. Toch maakt haar zelfreflectie, haar zeker van zichzelf.

D. Eigen Mening

De onfeilbare is een boek over vriendschap, en niet zomaar een boek. Ik vind het een verschrikkelijk goed boek. Het gaat namelijk o
ver twee vrouwen die op zoek zijn naar hun identiteit. Hierbij vinden ze elkaar, en projecteren een hoop van zichzelf op elkaar. Ook gaat het boek over de grens tussen leugen en werkelijkheid, over voelen en weten. Het is een diep boek. Het gaat heel diep in op wat er zich in mensen afspeelt. Het gebrek aan eigenwaarde dat bij beide hoofdpersonages naar voren komt, vond ik wel herkenbaar.
Het verhaal gaat over zekerheid versus onzekerheid, een thema waar menig mens mee worstelt. Ook op dit punt was het verhaal voor mij zeer herkenbaar. Echter de manier waarop de schrijfster ingaat op deze thema’s vind ik zeer inspirerend. De personages zijn zeer befaamd in het reflecteren van hun gedrag. Het is ondanks dat heel realistisch. Vriendschap is een gebied waar respect de bepalende factor is. Dat respect begint bij jezelf. Dit is ook juist waar Amber en vooral Cleo het moeilijk mee hebben. Het is paradox. Amber voelt zich onzeker zoekt een leider, een mentor. Cleo voelt zich verschrikkelijk onzeker en zoekt een nieuwe identiteit, een manier om zich wel te kunnen presenteren naar de buitenwereld. Eigenlijk zoekt Amber een mentor om zichzelf te kunnen ontdekken en aten zien, zij heeft daar geen volstrekt nieuwe identiteit voor nodig. Als de twee elkaar vinden versterken ze eigenlijk alleen maar hun eigen gevoelens. Ze geven elkaar precies datgene waar ze naar op zoek waren, naar smachten. De meest onzeker manifesteert zich als de vrouw met eigenwaarde, de vrouw met de meeste eigenwaarde laat dit het minst zien.

E. Verwerkingsopdracht 14

Ik zou Amber uit dit verhaal wel willen zijn om verschillende redenen. Amber is iemand die het leven positief inziet, maar uitstekend kan relativeren. In het begin van het verhaal lijkt het alsof zij de onzekere is, maar diep van binnen is ze zekerder van zichzelf dan Cleo ooit zal zijn. Amber denkt eerst goed na voor ze een beslissing neemt, en dat is haar relativeringsvermogen en dan ook haar kracht. Cleo leeft vrij impulsief en denkt niet zo veel na voor ze aan iets begint. Rosalie, de werkelijke persoon, denkt in feite zoveel over alles wat ze doet na, dat ze tot niets komt.
In alledrie de karakters kan ik mijzelf herkennen. Ik herken mij in Rosalie omdat ik ook heel erg veel nadenk, voor ik ergens daadwerkelijk aan begin. Zoals Cleo leeft, kan ik ook wel leven, maar dan moeten de omstandigheden wel optimaal zijn in de zin van dat ik, als ik naar school ga en in mijn dagelijkse structuurtje leef, minder de neiging heb om veel te doen en weinig te denken. Als ik vakantie heb is dat een heel ander verhaal en zie ik veel meer de mogelijkheid tot handelen.
Amber is een personage dat, naar mijn menig, mooi het evenwicht vindt tussen het denken en handelen. Ook heeft Amber een soort basis in zichzelf waardoor ze het niet in haar hoofd zou halen zo toneel te spelen, als Rosalie dat doet. Dit toneelspel, geboren uit onzekerheid, zie ook bij mijzelf. Ik vind dat niet positief omdat het onzin is om je anders voor te doen dan je werkelijk bent. Je kunt je dan niet meer vrij voelen, een hele leerweg.
Ik vind het aannemen van een nieuwe identiteit zo ontzettend interessant. Omdat Rosalie er zoveel over nadenkt of ze door de buitenwereld gewaardeerd wordt, verliest ze haar eigenwaarde en vergeet ze wie werkelijk is. Ze is alleen maar bezig met bevestiging van buitenaf, en gaat daar zo in op dat ze verdrietig en verbitterd wordt. Ze is dus eigenlijk bang voor wat men van haar vindt. Dit is mijn gedachtegang als ik haar handelen probeer te verklaren.

REACTIES

Er zijn nog geen reacties op dit verslag. Wees de eerste!

Log in om een reactie te plaatsen of maak een profiel aan.

Andere verslagen van "De onfeilbare door Claire Polders"