VERWACHTINGEN EN EERSTE REACTIE Van Visser heb ik nog nooit eerder een boek gelezen. Ze schrijft meer reisverhalen; zij is eigenlijk meer een reizigster dan een schrijfster. Alleen dit boek lees ik omdat het met de thema Grenzeloos te maken heeft. Reisverhalen vind ik wel oké als er spannende gebeurtenissen in staan zoals in dit boek van Visser; de schrijfwijze is ook meer op literaire wijze geschreven, wat het boek duidelijker leesbaar maakt. Ik heb het boek gekozen omdat het over Mongolië ging. Ik weet heel weinig over Mongolië, en het interesseert me ook. Een land dat vroeger de helft van een werelddeel bezat, is nu niks meer. Maar daarover lees ik verder in het boek, eerst het boek uitlezen.

Samenvatting Het deel Binnen-Mongolië wordt merendeel geregeerd door China. De Mongolen in Binnen-Mongolië moeten dus aan de regels van Chinezen houden. Dat vindt Carolijn Visser niet eerlijk. Zij verlangt terug naar de tijd van Djengis Khan; een strenge vorst die vroeger bijna de helft van het werelddeel regeerde. En nu is Mongolië zo machteloos dat ie niets kan doen om Binnen-Mongolië zelf te regeren.

Hairhan is een Chinese leraar en een vriend van Carolijn Visser. Zij maakt plannen met hem om Buiten-Mongolië eens te bezoeken; zij komt vaak naar Mongolië, maar krijgt niet de kans om Buiten-Mongolië te bezoeken. Omdat het nu winter is, adviseert Hairhan om in de zomer terug te komen. Want in de winter is het er wel altijd twintig graden onder de nul! Terug in Amsterdam verlangt ze naar de graslanden Mongolië als ze de schilderijen van Hairhan bekijkt.

In de zomer komt zij in China om met Hairhan naar Buiten-Mongolië te gaan. Ze vormen een team van zes leden. Een Australische goudzoeker, Wayne, een Mongoolse leerling van Hairhan, Boyntu, een leerlinge van kunstacademie die als tolk zou meegaan, Liya en een Chinees, Lizhanguo. Liya moest in het engels vertalen wat de anderen zeggen. Zij kan vertalen in Chinees en Mongools. Boyntu was een sterke jongen die anderen uit benarde situaties zou moeten redden. En Lizhanguo had familie in Buiten-Mongolië waar zij konden logeren voor een paar dagen.

Als ze van Peking vertrekken naar Hohot (een stad in Binnen-Mongolië) om daar van te vertrekken met trein naar Ulan Bator. Van Ulan Bator reizen ze met een bus naar een dorp waar familie van Lizhanguo woont. Als ze eenmaal in het dorp aangekomen zijn, met onderweg veel moeite in de bus (de bus was propvol), worden ze hartelijk ontvangen door familie van Lizhanguo en worden uitgenodigd voor een lekkere maaltijd. Visser wou al van tevoren met een paard de graslanden doorreizen. Maar nu zegt Hairhan dat dat niet mogelijk is, zij moeten allemaal door met een tractor. Er ontstaat dan een klein conflictje en wordt gediscussieerd hoe het verder moet; maar Visser wil per se met een paard doorreizen. Zij heeft niets voor niets al die jaren gewacht. Later krijgt ze toch haar zin en reizen zij en Wayne verder in graslanden met paarden; achter hen de rest van de leden in een tractor. Soms komen zij kleine dorpjes waar Mongolen hun uitnodigen in hun joert (Mongoolse tenten). Ze mogen ook een keer mee met een Mongoolse dorpsbewoner naar een Mongoolse bruiloftsfeest. Normaal is een buitenlander niet altijd welkom in Buiten-Mongolië. Maar in de bruiloft worden ze toch hartelijk ontvangen. De mensen in Mongolië zijn altijd aardig tegen gasten. De oeroude cultuur vind je nog terug in dat soort feesten; Visser moet met hen meezingen, eten (veel zuipen). Dan is het reis eindelijk voorbij; ze hebben daarna ook een paar dagen bij de zus van Lizhanguo gelogeerd. Maar daarna keert iedereen terug naar Binnen-Mongolië.

In Xilinghot (stad in Binnen-Mongolië) nemen Wayne en Carolijn afscheid van de anderen. Ze willen in Xilinghot een groot Mongoolse feest dat eens in vijf jaar wordt gehouden bijwonen. Er worden traditionele paardenraces gehouden. Tijdens het feest beseft Visser dat de cultuur uit de tijd van Djengis Khan nog bestaan.

Perspectief en ruimte Het verhaal wordt in eerste perspectief verteld. Meeste boeken waarvan ik een stukje fragment heb gelezen in mijn themaboek met de thema Grenzeloos zijn geschreven in ik-perspectief. Ik weet ook niet waarom. Mijn Engels boek met dezelfde thema is ook geschreven in ik-perspectief. Als je zo’n boek leest krijg je de indruk dat de hoofdpersoon het meest belangrijk is in het boek en dat ie ook echt alles aan kan (grenzen verleggen). Het verhaal speelt zich af in Mongolië. Carolijn Visser reist door de graslanden van Mongolië ergens in 1990. Als een Nederlander is het een hele ervaring. Er vormt een beeld in haar over Chinezen in Mongolië. In de eerste instantie vindt zij dit niet leuk maar later beseft zij dat zij zelf ook een vreemdeling is en bij een Chinese familie logeert en met hen omgaat. De sfeer in Mongolië altijd koud. Het meeste deel van het land ligt op gebergte, dus in de zomer is het ook redelijk koud.

Verwerkingsopdracht C. Inhoud en structuur (20): Het verhaal speelt zich af in Mongolië. Het land ligt in het noordelijk deel van Azië en grenst het grootste deel aan Rusland en China. Het meeste deel van het verhaal speelt zich af in Buiten-Mongolië; het deel dat onafhankelijk is maar Binnen-Mongolië wordt merendeel geregeerd door China. De Mongolen in Buiten-Mongolië zijn minder gastvrij, tenminste dat zegt Hairhan, de Chinese leraar. Maar als ze naar een Mongoolse dorp gaan worden ze gewoon als gast behandeld.

Geschiedenis: Tot op het eind van de middeleeuwen gaat de geschiedenis van Mongolië op in die van het gehele Euraziatische steppegebied. Deze vertoont het beeld van steeds wisselende machtsconcentraties, gevormd door federaties van nomadenstammen. Verschillende volkeren zijn daarbij betrokken geweest: Indo-europese, zoals de Scythen en Sarmaten, verder Turken, Mongolen en Toengoezen. Als beweeglijke ruitervolken bezaten zij een groot tactisch voordeel op de volkeren van China, Midden- en Voor-Azië, die herhaaldelijk hun invallen en zelfs overheersing moesten dulden. Maar hun politieke formaties waren weinig stabiel, niet in het minst door de onweerstaanbare invloed die de sedentaire civilisatie op hen uitoefende. Onder de ‘noordelijke barbaren’ die de oude Chinese kronieken vermelden, zijn er enkele die men op taalkundige gronden als proto-Mongools heeft aangeduid: de Sien-pi (1ste–5de eeuw n.C.), de Juan-juan (5de–6de eeuw), die later als Avaren in Europa verschenen, en de K\'i-tan (Khitai), die van de 10de tot de 12de eeuw als Liau-dynastie over Noord-China heersten. Toen de Toengoezische Djürdjet (Kin-dynastie) hen verdreven, trok een deel naar Transoxanië en vormde daar opnieuw een macht van betekenis als Kara-Khitai. De oude naam Cathay voor China herinnert aan dit volk. In het midden van de 12de eeuw waren de Mangchol, de echte Mongolen, een kleine stam in het gebied van de Onon en de Keroelen. Verwante stammen in Mongolië waren o.m. de Naiman en de Kereït, onder wie het nestoriaanse christendom verbreid was, wat stof gaf voor de Europese priester-Johanneslegende, en de Tataren, die hun naam gaven aan de latere Turks-Mongoolse heersers van Rusland. Bron: \"Mongolië [aardrijkskunde] 1,\" Microsoft® Encarta® - Encyclopedie 2001 - Winkler Prins. © 1993-2000 Microsoft Corporation/Elsevier. Alle rechten voorbehouden.

EINDOORDEEL EN EVALUATIE Het boek is vlot te lezen en geschreven in makkelijk Nederlandse zinnen. Ik vind reisverhalen wel oké, alleen als ze maar niet te saai zijn. In reisverhalen kom je te weten wat die persoon of schrijver heeft meegemaakt op zijn/haar reis. Dat is nou juist zo leuk. Als je het verhaal zelf gelezen hebt wil je er zelf naar toe. Mongolië is eigenlijk niet zo’n toeristisch land maar toch is het avontuurlijk. Dat deed Visser ook. Zij wou al jaren met paarden in Mongolië door graslanden trekken. En haar droom werd eindelijk waar.

Carolijn Visser heeft nog andere landen bezocht, en daarover haar reisverhalen geschreven. Ik hoop dat ik nog een boek van haar kan lezen (alleen als het een reisverhaal is), want dit leek me best mooi. Niet alleen voor goede teksten maar ook voor kennis die ik heb gekregen over Mongolië. Want ik lees graag teksten die informatie bevatten over verre landen.