Samenvatting.

Adriënne, een Nederlands meisje, is au-pair bij het gezin Rafferty, die in Londen wonen. Om haar opvallende verveling te doorbreken stelt meneer Rafferty voor op een vereniging te gaan. Ze kiest een fotografiecursus uit, wat goed bevalt. Dan ontmoet ze Ingmar Booy. Ze trekken steeds meer met elkaar op en er ontstaat een liefdesrelatie. Ingmars broer, Siewald, is een succesvolle maker van promotiefilmpjes van popmusici. De verhouding tussen Ingmar en Adriënne fascineert hem zo, dat hij ze in zijn nieuwe project wil; een metaalblauwe videoclip. Omdat Ingmar over twee weken weer naar Nederland terugmoet, is Adriënne niet zo enthousiast, maar ze laat zich toch overhalen. Adriënne krijgt last van nachtmerries over haar buik die opzwelt, ze houdt erg van haar lichaam. Ze zit niet lekker meer in haar vel en vertelt het Ingmar. Nadat Ingmar vertrokken is naar Nederland, worden liefdesbrieven uitgewisseld. Ze voelen beide een groot gemis. Als de clip in premiere gaat ziet Adriënne zichzelf met een opzwellende bui. Ze krijgt er door de telefoon ruzie over met Ingmar, die haar geheim aan Siewald heeft verteld. Siewald heeft aan de clip gesleuteld en allebei willen ze naar elkaar toe om het uit te praten, maar dat is niet mogelijk.

Gestructureerd ervaringsverslag.

Waarom dit boek?

Ik heb me door mijn zus over Joost Zwagerman laten vertellen. Volgens haar was vooral de schrijfstijl van deze schrijver vernieuwend, wat mij erg aansprak. Na een bladzijde van het boek te hebben gelezen, merkte ik al op dat zijn schrijfstijl inderdaad verschilt van andere schrijfstijlen. Hij schrijft alsof hij elke zin nauwkeurig heeft uitgedacht, doch praat hij ook zo.

Het onderwerp sprak me ook erg aan, de liefde. Ik raak er wel eens door geboeid wat de liefde met mensen kan doen, wat de liefde voorstelt en hoe we liefde kunnen bereiken. Dat zijn vragen die we ons volgens mij allemaal wel eens afvragen. Zo bestloot ik dit boek te gaan lezen.

De personen

Adriënne: zij is 19 jaar oud, heeft zwart, kort haar en dat maakt haar gezicht een beetje schrikkerig. In het verhaal wordt ze verliefd op Ingmar Booy. Ze weet niet wat ze van die gevoelens moet denken, maar laat het haar allemaal overkomen. Ze houd wel van een beetje lol en is een soms wat recalcitrant. Dit was duidelijk nadat ze de Rafferty’s had verteld over haar plan om mee te doen met een clip. Ze had er toen niet zo’n zin in. Toen de Rafferty’s het geen goed idee vonden, kreeg ze er wel zin in.

In mijn ogen is deze persoon een beetje vreemd. Ze heeft naar mijn menig rare gedachten. Daarmee doel ik op de verbeelding dat er een camera in haar kamertje staat en de plotselinge kreet die ze slaakt in het spookhuis. Verder is ze wel spontaan en optimistisch.

Ik vind dat ze erg rustig reageert op wat haar allemaal overkomt. Ze maakt zich niet snel druk in bepaalde situaties. Dat in tegenstelling tot mijzelf. Vaak heb ik gedacht: Hoe kan ze haar hoofd zo koel houden onder deze omstandigheden, bijvoorbeeld het niet kunnen zien van je geliefde. Dat heb ik in haar bewonderd.

Ingmar: Hij is 18 jaar oud, en erg lang en dun. Hij verblijft tijdelijk in Londen bij zijn broer Siewald. Voordat hij Adriënne ontmoet vindt hij Londen tegenvallen. Adriënne brengt daar verandering in. Ingmar studeert geschiedenis en maatschappijleer op een lerarenopleiding in Amsterdam. Hij voelt zich heel gelukkig als hij bij Adriënne is. Ingmar heeft altijd grote bewondering gehad voor Siewald, zijn grote broer die het ver geschopt heeft. Nu hij Adriënne ontmoet heeft, gaat hij zich meer met zichzelf bezighouden dan met Siewald.

In mijn ogen is Ingmar een beïnvloedbare jongen, misschien zelfs een beetje een sukkel. Hij had (vóór Adriënne) zoveel bewondering voor zijn broer dat hij zichzelf onbelangrijk ging vinden. De hele dag zat hij zich maar een beetje te vervelen. Daar in gelukkig verandering in gekomen door Adriënne.

Ook Ingmar toonde naar mijn mening weinig stres en angst over het doorgaan met je leven zonder je geliefde. Verder handelt en denkt Ingmar heel anders dan ik. Bijvoorbeeld toen hij Adriënne wilde versieren kleedde hij zich uit om dat te tonen. Ik vind dat ze allebei aparte trekjes hadden, maar misschien passen ze daarom juist zo goed bij elkaar.

Siewald: Hij is de oudere broer van Ingmar. Hij maakt filmpjes en videoclips met originele ideeën. Ingmar kijkt tegen hem op. Siewald denkt dat hij beter is dan de rest. Dat laat hij goed merken. Hij is voortdurend aan het woord. Wanneer Ingmar wat met Adriënne krijgt, kijkt Ingmar minder tegen hem op. Dat vindt Siewald niet zo leuk. Dat is ook de reden dan hij tegen Ingmar een beetje neerkijkend doet over hem en Adriënne. Ingmar vertelt hem in vertrouwen over de nachtmerrie’s van Adriënne. Siewald maakt hier misbruik van, door er in zijn video gebruik van te maken. Hij is dus de reden dat het niet meer goed gaat met Adriënne en Ingmar.

Voor Siewlad heb ik de meeste antisympathie. Ik kan in het algemeen heel slecht tegen arrogantie. Ik vind dat je elk persoon moet behandelen als een gelijke, en dat is wel het laatste wat hij doet. Verder zou ik in bijna elke beschreven situatie in het boek anders gehandeld hebben dan Siewald, met wat meer respect voor anderen.

Relaties tussen de hoofdpersonen: Adriënne en Ingmar zijn beide erg onzekere en tamelijk verlegen mensen. Beide geloven in de volmaakte liefde en in idealen als eerlijkheid en oprechtheid. De gesprekken hebben meestal vrijwel geen inhoud, wat door beide als prettig ervaren wordt. Ze hebben elkaar weinig te vertellen en dat geeft ze een soort rust. Samen wandelen ze nutteloos maar wat rond door de stad, wat overeen komt met de nutteloze liefdesbrieven die ze elkaar na afloop sturen. Deze nutteloosheid en rust in een relatie is voor mij moeilijk te begrijpen. Je wilt toch een interessant persoon tegenover je hebben? Ook lijken ze erg op elkaar wat naar mijn mening een saaigetinte verhouding tot stand brengt.

De Tijd

Het verhaal speelt zich naar alle waarschijnlijkheid in deze tijd af. Dit leidt ik af uit het feit dat er geen voor-mij-onbekende dingen in voorkomen. Ook is het steeds meer in de mode om na je schoolperiode een tijd naar het buitenland te gaan.

De Ruimte

Het verhaal speelt zich op verschillende belangrijke plaatsen af:

- Bij de Rafferty’s thuis, waar Adriënne woont. De woonkamer als ze met mevrouw Rafferty praat en het zolderkamertje als ze even een tijd met rust gelaten wilt worden. - In Hyde Park, waar ze foto’s schiet en waar ze Ingmar ontmoet. Het boek eindigt ook op deze plaats. - In Siewald’s appartement. Hier komt ze vaak om Ingmar te zien. - De opnamestudio. Wanneer ze in de clip spelen moeten ze het hier op laten nemen.

Zelf ben ik één keer in Londen geweest. Het is een drukke stad, en daardoor ook meteen een afstandelijke stad. Ik herkende veel van wat over de Londenaren werd gezegd. Mensen lopen langs elkaar heen en snel kontact zal je er zeker niet krijgen.

Het is misschien nog toevalliger dat Adriënne en Ingmar elkaar daar hebben ontmoet. Als mensen om je heen zo afstandelijk overkomen, zal je je waarschijnlijk aanpassen en niet zo snel op iemand afstappen. Desondanks is dit toch gebeurt.

De stad is niet erg romantisch getint, net als de relatie. De vonken springer er –zacht uitgedrukt- niet vanaf. Daarom vind ik deze stad goed bij het verhaal passen.

Het vertelstandpunt

Het verhaal heeft een auctoriaal perspectief. De schrijver laat ons afwisselend toe in de gedachten van de verschillende hoofdpersonen. Dit geeft een grappig en apart effect. Hierdoor lees je twee keer dezelfde ervaring wat wel eens verwarrend kan zijn.

De schrijver gebruikt wel zinnen als: Genoeg over…en : Laten we teruggaan naar… Zo word je uit het verhaal gehaald en bekijk je het ineens veel meer als buitenstaander. Dit vind ik jammer.

Wat wil de auteur met het verhaal zeggen?

Ik denk dat de auteur wil overbrengen dat liefde niet altijd spannend en sprookjesachtig hoeft te zijn. De koele en vanzelfsprekende relatie is allesbehalve dat. Liefde wordt vaak beschreven als een mooi en bijna sprankelend verhaal, terwijl dat volgens de auteur niet nodig is, willen mensen van elkaar houden.

Ik had een boek verwacht zoals op de achterkant beschreven:

“De houdgreep is een tintelend liefdesverhaal. Een roman over de prettige angst jezelf te verliezen in een ander, over het onvermijdelijke verlies van onschuld.”

Een boek waar je een goed gevoel aan overhoudt, een gevoel dat de liefde het mooiste is wat een mens kan overkomen. Op deze manier ben ik niet bevredigd, maar Joost Zwagerman heeft me wel een hele nieuwe kijk op de liefde gegeven, namelijk dat romantiek er los van staat. Dit tot mijn tevredenheid.

Nawoord

Ik zou niet nog eens een boek lezen van Joost Zwagerman. Het was leuk te ervaren hoe deze auteur schrijft, maar ik vond het, door de schrijfstijl, erg vermoeiend om te lezen.

Ook heb ik liever meer (ingrijpende) gebeurtenissen in een boek. Soms las ik pagina’s lang irrelevante informatie.

Wel vind ik het fijn te lezen over deze tijd, om zo met andere denkbeelden te maken te krijgen. Vroegere denkbeelden kunnen ook interessant zijn, maar toch ben ik daar minder in geïnteresseerd.

Het lezen over Londen is me ook goed bevallen. Dit niet doordat het juist de stad Londen is, maar meer omdat ik weet hoe het daar is, hoe de mensen daar zijn. Ik lees graag over voor-mij-bekende plaatsen. Dan kan ik me ook goed in het verhaal inleven

Het onderwerp liefde is voor mij -zoals eerder vermeld- een aantrekkelijk onderwerp om over te lezen. De antwoorden op de vragen die ik mezelf afstel over de liefde worden op deze manier steeds aangepast.