Het licht aan het einde van de loop door Martin Michael Driessen

Beoordeling 9
Foto van Ricardo
  • Boekverslag door Ricardo
  • 4e klas havo | 3932 woorden
  • 20 juni 2022
  • 1 keer beoordeeld
  • Cijfer 9
  • 1 keer beoordeeld

Eerste uitgave
2022
Oorspronkelijke taal
Nederlands

Boekcover Het licht aan het einde van de loop
Shadow
Het licht aan het einde van de loop door Martin Michael Driessen
Shadow
ADVERTENTIE
Help nu jouw favoriete goede doel door jouw mening te geven!

Hoe? Heel simpel. Geef je op voor het panel van Young Impact en geef jouw mening over diverse onderwerpen zoals gelijke kansen, diversiteit of het klimaat. Voor iedere ingevulde vragenlijst (+/- 1 per maand) ontvang je een bedrag dat je direct mag doneren aan een goed doel naar keuze. Goed doen was nog nooit zo easy!

Meld je aan!

Dit boekverslag is niet door mij alleen geschreven, voor privacy redenen is de naam van de tweede leerling niet gegegeven. 
Complete titel:
Martin Michael Driessen, Het licht aan het einde van de loop, Autobiografie van een kogel, Uitgeverij Van Oorschot. Amsterdam, 2022 (2e druk)

Het licht aan het einde van de loop


Flaptekst:


Wanneer een kogel de kamer verlaat en richting het einde van de loop jaagt, komt er een einde aan een lange periode van wachten. Eenmaal in beweging vindt hij in een fractie van een seconde zijn doel, maar tot hij wordt afgevuurd is zijn bestemming een raadsel. Wat gaat er aan dat explosieve moment vooraf? In een buitengemeen origineel en spannend boek beschrijft Martin Michael Driessen het leven van wachten en vervulling van een kogel. Vanuit het perspectief van zijn curieuze hoofdpersonage passeren verschillende mensen de revue, die allemaal als potentiële schutters dan wel als doelwit in aanmerking komen – criminelen, brave Amerikaanse huisvaders, vrouwen en kinderen. Het licht aan het einde van de loop is niet zozeer een whodunit als een who’ll do it. De beschouwingen van de verteller, die de vervulling van zijn noodlot met gemengde gevoelens tegemoet ziet, zijn menselijker, melancholieker en geestiger dan je van zo’n bescheiden projectiel zou verwachten.

Eerste zin:

Ik sta rechtop in een kartonnen doosje, in het gelid met negen collega’s. - pagina 9

Samenvatting:
De kogel vertelt hoe hij met 9 collega’s in een kartonnen doosje staat. Daarna beschrijft hij de Colt. 38 waar hij bij hoort, Henry. Henry is zeer zwijgzaam en zegt niet veel. De kogel is dankbaar dat zijn eigenaar geen sportschutter is, want dat zou voor een kort en eerloos bestaan hebben gezorgd. Hij beschrijft dat kogels bewust zijn van hun belang en zijn bereid zich voor een hoger doel op te offeren. Hij beschrijft hoe Henry af en toe uit de la gehaald wordt voor een onderhoudsbeurt, en hij de eigenaar, een tandarts genaamd Abe, zwaar kan horen ademen, en dat Abe astma en overgewicht heeft. De kogel beschrijft dat, wanneer Henry terug in de la wordt gelegd, hij soms het doosje met kogels verschuift, en hoe een nooit geopende verpakking met kogels naar achteren wordt verschoven. Deze kogels zijn nog verder verwijderd van hun lotsbestemming dan het doosje kogels waar de hoofdpersoon in zit. Hij vergelijkt dit met IJsland; de bewoners van dat land kennen elkaar ook niet persoonlijk, ook al is het land klein. De vrouw van Abe is alleen thuis, en er komt een jongeman aan bij het huis, met wie zij vreemd gaat. Abe komt eerder thuis dan verwacht, hij loopt de slaapkamer binnen, en zijn vrouw krijgt van de schrik een hartinfarct, en sterft. 



Na de uitvaart van zijn vrouw gedraagt Abe zich anders, hij blijft thuis drinken en tv kijken, en slaapt niet meer in een echtelijk bed, maar elders in huis. Uiteindelijk gebeurt er iets, en de tandarts wast zich, scheert zich, kleed zich, en daarna pakt hij Henry, en doet twee proefschoten met Henry op een palmboom. De kogel die als hoofdpersoon dient wordt eindelijk in het wapen geladen, en beschrijft de binnenkant van Henry als een wonderwerk van menselijk vernuft, en een roterende tempel. Abe maakt een afspraak met een zekere Madam Susan, een vrouw waar hij een verleden mee heeft. Hij rijd naar een hotel, en de kogel beschrijft de geluiden om zich heen. Abe parkeert de auto op de parkeerplaats bij het hotel en stapt uit, hij laat Henry in de auto liggen, spuit een spray in zijn mond en sluit de portier. Na tien minuten wordt er aan het portier gerommeld, maar niet door Abe. Twee andere mannen openen beide portieren en de kofferbak door middel van een ijzerdraadje. De twee inbrekers vinden Henry en nemen hem mee.

Henry en de kogels in hem bevinden zich nu in de leren jack van een crimineel genaamd Biggo. Biggo’s leren jack stinkt volgens de kogel, en de kogel kan gesprekken horen waarover hij liever zwijgt. Biggo is kennelijk niet al te slim en speelt de rol van een zware jonge, oftewel enforcer. Hij trekt zijn wapen niet snel, en de kogel vind dat des te beter. Volgens de kogel is hij nu in een omgeving belandt waar de kans groter dan ooit is om afgevuurd te worden voor een minderwaardige reden, wat hem niet bevalt.
Iedereen heeft het recht om hen, de kogels af te schieten, maar ze belanden liever in een bestemming die er wat toe doet.
Volgens de kogel missen de kogels na een tijd de aanwezigheid van een vrouw die garandeert dat er geen overhaaste beslissingen werden genomen, maar raken gewend aan alle bedreigingen, oeverloze drinkpartijen en urenlange ritten door achterbuurten.



De auto waarin Biggo rondreed werd omsingeld door 5 mensen, rivaliserende dealers.
Biggo stapt uit zijn auto, de rivaliserende dealers gooide zijn portier dicht en trappen er tegenaan terwijl zijn scheen er nog tussen zit. Henry wordt tevoorschijn gehaald, en de rivaliserende dealers worden neergeschoten, maar de hoofdpersoon is niet afgevuurd. Een mede-crimineel genaamd Slinky rijd met Biggo naar het ziekenhuis, en Henry wordt door het raam naar buiten gegooid.



De kogel, een andere kogel en Henry liggen nu in het struikgewas. De hoofdpersoon bedenkt dat als Henry zou roesten, hij en de andere kogel zich in een soort sarcofaag zouden bevinden, en zo goed als vergeten zouden zijn, en vraagt zich af of dat misschien het beste zou zijn, sinds hij niet een heel optimistisch blik heeft wat menselijk gedrag betreft.
Hij heeft uiteindelijk vrede met het idee van wegroesten en opgaan in het niets.
De kogel merkt op dat de struik rododendrons is, en ze in hondenpoep liggen, en dat ze waarschijnlijk bij een gazon terecht zijn gekomen, en dat waar hondenpoep is, honden zijn, en waar honden zijn, mensen zijn. Hij wordt ook gevonden door een hond, maar het baasje weet dit alleen niet, en dus blijft Henry in het struikgewas.

Op 20 april is er een kinderverjaardag bij het gazon, en de kogel kan de stemmen horen van spelende kinderen en mannen die discussiëren hoe ze een barbecue op moeten zetten. Een bal belandt in de struik rododendrons waar Henry ligt, en een jongetje zoekt zijn bal daar. Het jongetje vindt uiteindelijk Henry. “Happy birthday to you, dear Bennie” klinkt er door speakers in de tuin, dus hierdoor weet de kogel dat het jongetje Bennie heet. De kogel is bezorgd over wat Bennie zou kunnen doen. Bennie loopt met langzame stappen op het huis af. Hij doet waarschijnlijk een cowboy na. De kogel doet een totaalopname van de hele familie. De oma staat in het midden, die woont waarschijnlijk in dit huis. De kogel analyseert wat hij kan zien aan de oma, voordat Henry op haar wordt gericht. Bennie denkt dat het pistool speelgoed is, en zegt: “Hands up!” De oma denkt eerst dat het speelgoed is en doet lachend haar handen omhoog, voordat ze onzeker wordt en vertelt Bennie te stoppen, en de kogel bedenkt snel een fictieve maar niet onwaarschijnlijke biografie van de oude vrouw. De vader van Bennie zegt tegen zijn zoon dat hij het wapen neer moet leggen, en Bennie gehoorzaamt. Henry wordt gedemonteerd door vier of vijf mannen. Een van de mannen noemt de kogels ‘oude ammo’, wat de kogel aan het nadenken zet over zijn toekomst, want Henry heeft misschien nog een toekomst, maar oude munitie zoals hem waarschijnlijk niet.
Lenny, de vader van Bennie, neemt met wat tegenzin Henry mee, na het aangeboden te krijgen door een van de ooms bij Bennie’s verjaardagsfeestje. De oom beargumenteerd dat het slim in om een wapen in huis te hebben ter verdediging, vooral omdat Lenny met zijn gezin een afgelegen huis woont. De kogel is heel optimistisch over het feit dat Lenny Henry en hemzelf en de andere kogels bezit, en beschrijft Lenny met meerdere regale kenmerken.

Lenny, de brave Amerikaanse huisvader, rijdt met zijn gezin weer naar huis. Henry ligt ook in de auto. Zijn vrouw heet Linda, zijn zoon Bennie, en zijn dochter heet Charmaine. Hun huis staat aan een meer, dat Lake Henderson heet. Henry’s nieuwe harem van kogels bestaat uit twee veteranen uit de Mansfield Factory en vier nieuwe Winchesters uit Illinois, en ze kunnen het blijkbaar goed met elkaar vinden.

De kogel stelt zich voor dat het huis een mooi rijkeluis huis is, en stelt voor dat het een schommel voor de kinderen, een moestuin en een aanlegsteiger met kano’s en een bootje heeft. De kogel heeft vrede met het idee dat hij niet gebruikt zal worden voor geweld, en misschien niet eens gebruikt zal worden. Hij bedenkt dat geen noodlot hebben misschien wel het hoogste is wat voor een kogel is weggelegd. Misschien werd Henry wel een erfstuk in de familie.

Als ze eenmaal aankomen bij het huis, kan de kogel zich niet voorstellen dat er in dit huis ooit geweld gebruikt zou worden.

De kogels en Henry bevinden zich op de bovenste plank van een kast, en onverwachts, spreekt Henry. Henry houdt een lange monoloog, waarin hij zijn bestaan and colt opsomt en de kogels zijn uitverkorene discipelen noemt.

De kogel overweegt zichzelf een naam te noemen, maar we weten niet of hij dit ook daadwerkelijk doet. De kogel observeert Lenny nog aandachtiger dan ooit, en beschrijft zijn kenmerken. Ondanks zijn, volgens de kogel, heroïsche naam, is hij geen held. Hij beschrijft dat Lenny misschien afhankelijk zou zijn van anderen, wat voor de kogel een minpunt is.
Lenny is een vertaler, en vertaalt dus teksten. Hij gelooft niet dat Lenny ooit gewelddadig zou kunnen worden.

Linda verwijt Lenny ervan dat hij contact zou hebben met een andere vrouw, maar Lenny ontkent dat dit om seksuele redenen was. Lenny legt verontwaardigd uit dat ze een auteur is die hij vertaalt, en dat een zekere ‘Maria Jelena’ een holocaust overlever is van vierennegentig jaar oud, en hij haar dagboeken hij vertaalt.

De kogel stelt zich voor dat als het huishouden overvallen wordt door een gewelddadige bende, Lenny zich misschien als wreker zou kunnen ontpoppen, maar hij twijfelt hieraan.
Hij denkt niet dat Lenny zijn laatste eigenaar is.



Een Nederlandse schrijver arriveert bij het huis. Hij blijkt zeer welkom te zijn, en de kogel beschrijft zijn stem als plezierig en metalig. De man voert vaak het hoogste woord, en de hele familie kan het wel goed met hem vinden. Charmaine wil de Hollander haar kamer laten zien. Charmaine wil een knikker laten zien aan de Hollander, en de Hollander vertelt een zelfverzonnen sprookje. De kogel komt tot de conclusie dat de Hollander zich aangetrokken voelt tot kleine meisjes, wat waar blijkt te zijn, wanneer hij Charmaine zoent.

Later zitten de Hollander en Lenny aan tafel, over een boek waar Lenny al een contract voor heeft getekend om het voor Amerika te vertalen. Het boek is alleen maar ten dele geschreven, en er dreigt mislukking.
De Hollander denk dat hij het verhaal niet kan schrijven, zelfs als Lenny verteld dat het een fantastisch verhaal is. Het blijkt dat de Hollander last heeft van een writer’s block, hoewel hij dit ontkent. De Hollander, wie de kogel nu Michael noemt, vind Henry, en weegt hem met zijn hand.

Het is 4 juli, ofwel de Amerikaanse feestdag ‘the fourth of July’. De Amerikaanse vlag wordt uitgehangen, en het gezin en Michael gaan op een vaartocht op hun zeiljacht. Michael stelt een idee voor waar de kinderen het mee eens zijn: Lenny neemt het roer over, en Michael en de kinderen laten zich meeslepen aan een touw.
Er ging helaas iets vreselijk mis, want Michael kreeg kramp, en Charmaine gleed van zijn rug en zijn elleboog kwam tegen Bennie’s hoofd aan, waardoor hij onder water verdween. Lenny probeerde ze redden, maar de boot kwam tegen zijn hoofd aan.
Michael weet alle drenkelingen te redden, maar hij beseft dat hij voorgoed uit de gratie van het gezin is gevallen.

Lenny is hersteld van een lichte hersenschudding, maar hoewel de kinderen geen letsel hebben, vertrouwen ze hem niet meer. Vooral Linda wil dat de Hollander vertrekt.

Lenny en de Hollander zitten weer tegenover elkaar aan de schrijftafel, en discussiëren de vertaling van een controversiële zin in een boek van de Hollander die Lenny aan het vertalen. Ze krijgen hier ruzie over, als de Hollander vindt dat hij bepaalde termen gewoon mag gebruiken, en Lenny zegt dat hij daar problemen mee krijgt bij de uitgever. Het komt naar boven dat Michael de borsten van Linda had gecomplimenteerd toen hij dronken was, en handtastelijk werd. En dat hij Charmaine gekust had.

Lenny stuurt Michael weg voor de veiligheid van zijn gezin.
Michael vertrekt, maar neemt Henry mee. Michael rijdt naar Vermont, en kantelt Henry zodat de cilinder openvalt. Hij plaatst steeds één kogel in Henry, en draait dan weer willekeurig de cilinder. Hij vuurt het wapen 5 keer, tot alleen de hoofdpersoon overblijft. De volgende dag begint het Russisch Roulette, en laat Michael de cilinder rollen, zet de loop van Henry aan zijn hoofd, en haalt de trekker over. De kogel is niet afgevuurd.


De volgende dag doet hij dit weer, zonder de cilinder te draaien. Nog steeds geen schot, maar de kogel komt dichterbij de loop. De dag daarna herhaalt hij dit. Hij zal bijna opnieuw dit herhalen, wanneer een vrouw naast hem parkeert. Michael en de vrouw praten een beetje. De vrouw rijdt uiteindelijk weer weg, maar dankzij dit is gevuld met nieuwe levenslust. Hij draait zonder te kijken de cilinder van Henry weer, maar zet hem niet tegen zijn slaap, en klapt de colt weer dicht. Hij heeft de kogel niet afgevuurd. Dit is het einde van het boek.



Personages:
De hoofdpersoon is een kogel. Hij is niet heel formeel, en zegt wat hij vindt, wat soms brutaal over komt. Hij is ook deels onschuldig, want hij bepaald niet zelf waar hij terechtkomt, en wil liever in de handen van een goede eigenaar zijn. Hij zegt eerst dat hij niet gebruikt wil worden, maar daarna wordt hij ongeduldig, en wil hij juist gebruikt worden. “Schiet voor mijn part op een ekster” zegt hij een keer, dus de kogel is ook hypocriet.
Hij maakt deel uit van een groep kogels die zich later in het geweer waar zij bij horen bevinden: een Colt .38 die Henry heet. De kogel zelf krijgt geen naam. De hoofdpersoon is ook de enige kogel die praat, en Henry praat ook, maar zwijgt voor het grootste deel van het boek. Dan zijn er nog de vele eigenaars van Henry en dus de kogels; Abe, een tandarts, en de eerste eigenaar, dan werd hij gestolen door een crimineel genaamd Biggo, die Henry later uit het raam van een auto gooit, waardoor hij op een gazon beland, waar hij gevonden wordt door een kind, Bennie. Zijn vader, Lenny, een Amerikaanse huisvader, neemt Henry mee om zijn familie te beschermen. Henry wordt daarna meegenomen door een Hollander die de kogel ‘Michael’ noemt, wat waarschijnlijk geen toeval is sinds de schrijver Martin Michael Driessen heet.


Quotes:
Lenny. Dat is de naam van de man op wie mijn hoop is gevestigd. Zijn doopnaam moet Leonard of Leo zijn: een eervolle, masculine naam. De Leeuw is de koning van het dierenrijk, een symbool van kracht en gezag. - pagina 34

Dat prachtige, gecompliceerde brein zo dicht bij mij, gescheiden slechts door zijn schedel. - pagina 86

Deze citaten weergeven hoe het personage van de kogel mensen om zich heen analyseert en hoe hij reageert wanneer hij op iets gericht wordt.


Thematiek:


Hoe de perspectief van de kogel is elke keer als iemand hem mee neemt. Wat de gevolgen daarvan zijn en hoe de kogel zich voelt over zijn eigenaar. Wat als de kogel kan denken? Wat een patroon ervaart als zijn wapen wordt afgevuurd.
Volgens ons is dit het thema omdat alles in het boek te maken heeft met iemand die een vuurwapen bezit en wat er gebeurt wanneer die persoon een vuurwapen heeft en hoe ze het zullen gebruiken.


Motieven:


De kogel die het einde van de loop kan zien, en dus geladen is. Dit komt steeds terug, ook in de titel van het boek. De betekenis hiervan kan zijn dat het voor de kogel en zijn doelwit zo voorbij kan zijn als de kogel afgeschoten wordt.

De kogel geeft een hele beschrijving van zijn nieuwe eigenaar of mogelijk doelwit, zelfs als hij die niet kent. Hij doet dit meerdere keren, en daardoor wordt het een motief. Hiervan kan de betekenis zijn dat de kogel geobsedeerd is met zijn lot, en veel waarde hecht aan de persoon die hem mogelijk af kan schieten of de persoon waarin hij mogelijk terechtkomt.

Hij vertelt nooit wat over zijn mede-kogels, alleen over Henry. De betekenis hiervan zou een obsessie met een persoon kunnen zijn.



Motto:
The fool who persists in his folly will become wise. - William Blake


Over een kogel gevonden bij Clenchwarton

Ik vond een kogel in de klei,
Hij ligt nu op mijn tafelblad.
Hij heeft zijn grote tijd gehad,
Zijn oorlog is allang voorbij.
Patroon als hij bestaat niet meer.
De huls gebutst, het messing groen.


Trivia - auteur:
Martin Michael Driessen
Geboren in Bloemendaal in 1954, en is naast schrijver ook acteur, regisseur, en vertaler.
Hij heeft een tijd in Duitsland gewoond, en woont nu in Nederland.
Hij heeft twee literatuurprijzen gewonnen.
Dit zijn alle boeken geschreven door Martin Michael Driessen: Vader van God, Een ware held, Lizzie, Rivieren, De pelikaan, Dodendansjes, Liefde, Vrouwen en kinderen eerst, Enigma, Opstel, Mijn eerste moord, De heilige, An den Flüssen, Gars, Het licht aan het einde van de loop.

Titelverklaring:
De titel, ‘Het licht aan het einde van de loop’, verwijst naar het licht dat een kogel zou zien als hij is de loop van een vuurwapen zit. Het kan ook een verwijzing zijn naar de slotzin, of een verwijzing van de slotzin naar de titel. Het kan ook verwijzen naar ‘het licht aan het einde van de tunnel’, zoals beweert wordt dat sommige mensen zien wanneer ze sterven, en het parallel van sterven met het afvuren van de kogel. Als een mens sterft, kan het geen doelen meer bereiken, en is het afgelopen. Als een kogel afgevuurd wordt treft het een doel, maar daarna kan het geen andere doelen meer treffen, en is het afgelopen.



Structuur en perspectief:


Perspectief: Het was een ik-perspectief en de kogel was de verteller.


Ik sta rechtop in een kartonnen doosje, in het gelid met negen collega’s. - pagina 9
De eerste zin in het boek weergeeft gelijk al dat het vanuit het perspectief van een ‘ik’ verteld wordt.

Structuur: Geen structuur, het boek heeft namelijk geen hoofdstukken of aparte regels wat dan aanwijst dat er iets verandert. Er zit wel een kogelgat in iedere pagina van de fysieke versie van het boek.


Decor:
Tijd: Er wordt nooit expliciet gezegd wanneer het zich afspeelt, maar door de personen die erin voorkomen, de woorden die ze gebruiken en de voorwerpen die ze gebruiken (ze hebben bijvoorbeeld telefoons en computers) kan je aannemen dat dit zich afspeelt in de moderne tijd. Er is niet heel veel bekend over de vertelde tijd, omdat de kogel daar niet heel duidelijk over is. De meest concrete verwijzing is “Dagen en nachten gaan voorbij” op pagina 26, dus we kunnen in ieder geval zeggen dat er meer dan één dag voorbij is gegaan. Aan het einde van het boek gaan er in elk geval ten minste 3 dagen voorbij, dus de vertelde tijd is in ieder geval groter dan 4 dagen.
De verteltijd is 89 bladzijden.
Er is niet echt sprake van flashbacks, en het verhaal wordt gewoon chronologisch verteld.

Plaats/ruimte: Het verhaal speelt zich af in Amerika, eerst in het huis van een tandarts, daarna in de auto van de tandarts. Uiteindelijk ligt de, met onder andere de hoofdpersoon geladen Henry buiten het huis van een oude vrouw, en speelt het verhaal zich af in de omgeving rond dat huis. Uiteindelijk wordt hij gevonden door de kleinzoon van die oude vrouw en wordt meegenomen naar het huis van Lenny, waar het verhaal zich dan afspeelt. Hij wordt daarna meegenomen door Michael, maar Michael is niet altijd op een vaste plaats.
De setting is dus meer algemeen Amerika, dan een specifieke plaats in Amerika.



Stijl:

De schrijfstijl van de schrijver is vreemd om meerdere redenen. Het is een soort van xenofictie, een bepaalde vorm van literatuur die vaak verkeerd begrepen wordt en waar niet veel van te vinden is. Hierin zie je de wereld vanuit het perspectief van niet gewoon iemand anders, maar iets anders. Meestal is dit een dier, maar soms wordt ook een niet-levend object gebruikt. In dit geval dus een kogel.

Als patroon moet je je voegen naar het gat in de cilinder dat voor jou is voorbestemd, zeg ik altijd. - pagina 11

Hierin zie je hoe het verhaal vanuit het perspectief van de kogel geschreven is. De kogel heeft zijn eigen manier van denken en eigen manier van het zien van de wereld, maar


Slotzin:
Ik weet niet wat hij plan (taalfout in het boek zelf), maar ik zie het licht aan het einde van de loop. - pagina 89

Beoordeling:

Wij vonden het soms lastig om het boek te begrijpen, en het is geen boek dat we voor ons plezier zouden lezen. Soms kwam de vraag naar boven over hoe de kogel wist wat er gebeurde terwijl hij in een doosje zit.
Ik sta rechtop in een kartonnen doosje, in het gelid met negen collega’s. - pagina 9
Er staat in de eerste zin dat hij in een kartonnen doosje staat, dus je zou denken dat hij is afgesloten van de buitenwereld. Misschien kan hij wel dingen horen, maar niet zien.
Na terugblik kunnen we zien dat hij voornamelijk op geluid dingen waarneemt terwijl hij in het doosje zit. 
Ze zijn nu binnenshuis, maar we kunnen niet volgen wat er gebeurt. - pagina 13
…en door het zingen van de tuinier, kennelijk een levenslustige jonge man. - pagina 12
Een van ons vond het ook verwarrend dat de kogel steeds van stemming wisselt.
Het eerste stuk van het boek dat over de Hollander ging was erg ongemakkelijk om te lezen, en maakt het een beetje vreemd dat de schrijver het personage naar zichzelf vernoemt heeft. Dat de kogel heel graag de Hollander als eigenaar wilde hebben maakte het voor mij ook zeer lastig om in het laatste deel van het boek met de kogel mee te kunnen leven.



Recensies
1. Het is Martin Michael Driessen in Het licht aan het aan de van de loop gelukt om ‘het ding’ net zo te bezielen als ‘de mens’. Hij is niet in een cerebrale exercitie blijven steken. De kogel weet je in het hart te treffen. https://www.volkskrant.nl/cultuur-media/martin-michael-driessen-laat-een-kogel-aan-het-woord-en-dat-werkt~b2e66f37/




  1. Het licht aan het einde van de loop kan wellicht als een tussendoortje beschouwd worden in het zo langzamerhand wel daverende oeu­vre van Driessen, maar ik las deze novelle als een pleidooi voor verbeelding, een ode aan de onbegrensde mogelijkheden van pure fictie. Het vertelplezier spat van de pagina’s. En kom er nog maar eens om, kogelgaten en ­pratende patronen, in een door autofictie gedomineerd literair landschap.


https://www.trouw.nl/cultuur-media/plezierig-tussendoortje-van-martin-michael-driessen-is-een-ode-aan-de-verbeelding~b45beb6b/



Vragen/Overhoor jezelf:

Wat is de setting van het boek?
Amerika


In welke perspectief vorm wordt het verhaal verteld?
Ik-perspectief


Waar verwijst de titel van het boek naar?
Het verwijst naar het licht aan het einde van de loop van een vuurwapen, dat je als kogel zou kunnen zien.


Wie is de hoofdpersoon?
Een kogel


Heeft de hoofdpersoon een doel?
Nee, de kogel heeft geen vast doel.

REACTIES

Er zijn nog geen reacties op dit verslag. Wees de eerste!

Log in om een reactie te plaatsen of maak een profiel aan.

Andere verslagen van "Het licht aan het einde van de loop door Martin Michael Driessen"