ADVERTENTIE
Luisterboeken: de makkelijke optie? Lars is niet echt een fan van lezen. Daarom gaat hij op zoek naar de beste manieren om door zijn leeslijst heen te komen. Red je het met alleen maar samenvattingen, of is een e-reader of luisterboek een betere optie? Deze video wordt mede mogelijk gemaakt door Storytel.

Probeer 30 dagen gratis

Over de auteur
Éric-Emmanuel Schmitt werd in 1960 geboren te Lyon. Na in Parijs zijn schooltijd te hebben afgerond werd hij leraar Filosofie, waarin hij onder andere promoveerde. Als theaterregisseur brak hij door met de voorstelling ‘de bezoeker’ bekend. Ook als schrijver is Éric-Emmanuel Schmitt zeer succesvol, met zijn vertellingen over kindsheid, spiritualiteit  en religie. Zijn werken zijn in vele talen vertaald en in veel landen bekend, zowel als theaterstuk, als als boek en verfilming. Binnen korte tijd is Éric-Emmanuel Schmitt succesvol geworden en heeft hij al veel prijzen vergaard.

Tekstverklaring
Thema
De hoofdpersoon van dit boek is de jonge Moise. Hij woont samen met zijn vader in Parijs, Rue Bleue. Zijn moeder heeft, samen met Papol hem en zijn vader verlaten toen hij pas op de wereld was, zo zegt zijn vader. Papol was Moise’s oudere broer, een jongen die Moise naast zich kaal afschetste. Papol was de voorbeeld zoon die er niet was. Papol was voor de vader de reden om Moïse niet te hoeven koesteren.

Moise doet de boodschappen, Moise kookt, zijn vader leest en trekt zich terug in zijn diepe stoel, waar hij wegzinkt in de andere wereld. Wanneer Moise boodschappen doet gaat hij naar de Arabier, Moise is joods, zijn vader heeft zijn hele familie verloren in de tweede wereldoorlog. Wanneer hij naar de Arabier toe gaat laat hij altijd een blik conserven mee gaan, zonder te betalen, Iedere dag weer. Op een dag spreekt de man achter de toonbank hem er vriendelijk op aan, nadat ze voor het eerst in contact zijn gekomen bij een vluchtig bezoek van de beroemde Brigitte Bardot aan de kleine winkel. Deze man is Monsieur Ibrahim, een oude man die in zijn eentje de winkel runt.

Hoofdpersoon
Moise is een zelfstandige jongen, waarschijnlijk omdat hij altijd voor zichzelf heeft gezorgd. Hij gelooft niet, tenminste, hij weet niet of hij gelooft. Hij gaat zijn eigen gang, hij spaart geld en als elf jarig jongetje loopt hij al door de Rue de Paradis, waar de hoeren achter hun ramen verbaast en moederlijk lachen. Hij mag over vijf jaar terug komen, wanneer hij zestien is. Het is een eigenzinnige jongen, die toch kwetsbaar en onzeker is.

Karakter van de hoofdpersoon
Het verhaal begint op het moment dat Moise elf is en ontwikkelt zich voort tot zijn 13e. gedurende twee jaren worden groeiende band en vriendschap tussen Moise en Monsieur Ibrahim getekend, geschilderd op de muren van de straat, langs de wanden van het vroege bestaan. De jeugd naast de wijsheid, met beiden een nieuwe en verbluffende ervaring. Want ook voor Moise is nieuwe ondervinding, het voelen van tedere liefde, iets nieuws, iets onbekends, dat hem met zich sleurt en hem steeds weer voor een nieuwe muur zet. Samen met monsieur Ibrahim klimmen zij over deze muur heen, zich optrekkend aan de rankende twijgen van de bloemen van de Koran. Wanneer de band tussen monsieur Ibrahim en Moise een hoogte punt bereikt springen we in de tijd vooruit en blikken we in het leven van de volwassen Moise, met zijn vrouw en zijn herinneringen aan een zware, maar bijzonder jeugd.

Plaats en dimensie
Plaatsen waar het verhaal zich afspeelt.
Parijs, Rue Bleue, bij de Arabier.
- Rue du Paradis, in de auto, onderweg.

Het zijn de gesprekken tussen moise en Monsieur Ibrahim die het verhaal maken. Die het diepte en tederheid geven. Want het is niet zozeer van belang waar ze komen, maar dat ze de weg hebben gevonden naar openbaring en geheimen die altijd geheimen zullen blijven. De omgeving is enkel aanleiding tot het gesprek, het oog dat het licht vangt en breekt, breekt tot honderden fijne, diffuse gedachtes die zich verzamelen in het moment.

We kijken in het leven van Moise, waarbij we vluchtig zijn school binnen blikken, zijn bezoeken aan de Rue du Paradis, maar bovenal veel zijn verblijf in de donkere kamers van het appartement en de vrolijk gekleurde winkel van Monsieur Ibrahim.

We gaan mee op rijs, in de nieuwe auto, bestuurd door Moise, die heeft leren rijden zittende op de achterbank tijdens de rijlessen van Monsieur Ibrahim. We kijken mee met de snel voorbij flitsende huizen en bomen, oplichtend in het warme licht van de zomerzon.

Boodschap
Wat is de religie? Onder die kop wordt het boek meestal weergegeven. Het is een verhaal over liefde en aandacht, aandacht voor het bestaan. Tijdens de rijs van Moise en Monsieur Ibrahim komen ze langs verscheidene religies, heilige plaatsten. Moise stapt de gebouwen, de cirkels met bedekte ogen binnen en laat alle energieën en geuren die bewegen in het centrum van alle mogelijke vormen van meditatie in zich stromen. Hij neemt ze op, hij neemt waar en verteld het aan Monsieur Ibrahim, dat wat hij ziet. In het gebouw van welke religie zou hij zojuist zijn binnengetreden?

Moraal van het verhaal?, die is te zoeken in de vriendschap tussen monsieur Ibrahim en Moise. Wat maakt deze vriendschap zo bijzonder? Het is een verbondenheid die op vele gronden is gebaseerd. Zo als de heuvelketting die zich door het land slingert ook op verschillende bodem ligt. Moise put de liefde uit zijn leven, dat nog groeit en zich ontwikkelt, monsieur Ibrahim uit de Koran. Met zijn eigen interpretatie stelt hij niemand in de schaduw, onbevooroordeeld gaat hij door het leven. Misschien is de moraal van dit boek wel dat je moet leren de wereld op je eigen, liefdevolle manier te interpreteren, te zien door andere ogen. Door de heldere ogen van iemand die de wereld al heeft gezien, maar nog altijd openstaat voor alles wat nieuw is. Met iedere blik iets nieuw en wonderbaarlijks durft te aanschouwen.

Verklaring van titel
Monsieur Ibrahim et les fleurs du Coran, Meneer Ibrahim en de bloemen van de Koran.

Zoals al eerder genoemd, Monsieur Ibrahim leeft met de wijsheden uit zijn eigen Koran. Alles wat hij weet staat daar in, zegt hij telkens weer tegen Moise, dat wat er niet instaat hoeft hij ook niet te weten. Hij zal daar niet gelukkiger van worden. Monsieur Ibrahim sterft, Moise erft de oude Koran. Wanneer hij het boek openslaat liggen er, ingebed in de poreuze bladzijdes drie dingen: een brief van Monsieur Ibrahim’s goede vriend en twee bloemen. Les fleurs du Coran.

Eigen mening
Het is een dun boekje dat ik niet alleen wegens zijn beknoptheid. maar ook wegens het meeslepende verhaal in een ruk had uitgelezen. De liefde die er uit spreekt ging mij aan het hart. Ik zal dit boekje niet vergeten, zelfs in gedachten vaak met mij dragen. In veel artikels (zoals het bijgevoegde artikel uit de krant) wordt het boek omschreven als kitsch. De helft van de lezers beoordeeld het boek als kitsch, de andere helft als een prachtig en ontroerend verhaal, zo vergaat het overigens bijna alle werken van Éric-Emmanuel Schmitt. Ik behoor tot de helft van de mensen die het boek als prachtig en ontroerend ondervond. Het is niet dat ik van kitsch hou, integendeel. Toch heeft dit boek mij gegrepen.

Het heeft mij gegrepen met de zachtheid en de leidende hand van monsieur Ibrahim. Ik heb plezier gehad aan het lezen van de passages waarin monsieur Ibrahim en Moise intieme gesprekken hadden, stilletjes gelachen heb ik toen Monsieur Ibrahim Moise over alle manieren vertelde hoe stiekem geld te winnen, door tijdens het doen van de boodschappen valse ingrediënten te gebruiken en gehuild heb ik toen Monsieur Ibrahim stierf. Ik vond het jammer, het speet mij.

Ik denk dat dit wel genoeg is om te kunnen zeggen dat het een aanrader is. Graag zou ik ook de film willen zien. Maar ik denk wel dat ik niet meer van Éric-Emmanuel Schmitt zou willen lezen, bang dat de andere werken minder goed zijn, of het boek dat ik nu heb gelezen zwakker maken. Het is voor mij net als de boeken van Paulo Coelho, een is er genoeg, bij meer lijkt het een trucje te worden dat het geheel afmat. Dat heb ik overigens al snel, met veel schrijvers. Er zijn er maar weinig waarvan ik steeds weer een nieuw boek kan lezen.

Dit boek past bij je of niet, het is het zeker waard om het te proberen.

Inhoud in het Frans
Moise est un garçon de 13 ans. Avec son père il habite dans la banlieu de Paris, Rue Bleue. Son père travaille beaucoup, c’est Moïse qui fait les courses et la cuisine.

C’est l’Arabe dans la rue, où il fait les courses. Tout le monde connait l’Arabe. C’est monsieur Ibrahim, un vieil homme, mais toujours encore très vitale. C’est le seul Arabe dans le quartier, lorseque c’est un quartier juif. Moïse mère s’en est parti quand il était encore tout petit. Son père à dit qu’elle est partit avec son frere ainé, Papol. Le père de Moïse parle toujours de Papol, le fils meilleur, le fils perdu.

Chaque jour, quand Moïse entre le magasin de Monsieur Ibrahim il lui pose une question, une seule question. Toujours gentil, monsieur Ibrahim reponse, jusqu'à un jour. La belle Brigitte Bardot entrait le magasin pour achter une bouteille d’eau. Monsieur Ibrahim était tellement charmant, que la Brigitte rougit en donnant Monsieur Ibrahim trois fois le pris de la bouteille. Ce moment la l’amitie entre

Monsieur Ibrahim et Moïse commencait.

Monsieur Ibrahim apprends Moïse à rire, un petit sourire pour changer le monde. Ensemble Monsieur Ibrahim et Moïse vont a Cabourg, pour se baigner dans la mer.

C’est là ou Moïse decouvres que Monsieur Ibrahim aussi est circoncis. C’est la premiere fois que Moise pense à la religion. 

Mais ça va mal avec le père de Moïse, il lui quitte et ne reviens jamais. Moïse ne le comprends pas, Monsieur Ibrahim lui explique et lui raconte de la vie lourde de son père, ,,c’est mieux qu’il est parti, il est mort, il peut dormire maintenant’’.  Le père de Moïse  s’a suicidé.

Moïse vis tout seul maintenant, il va a l’ecole, il fait les courses et le menage, il vends les livres de son pere, pour gagner un peut d’argent. Mais un jour, c’est trop pour le garçon, qui est toujours rien de plus qu’un petit garçon qui souhaite d’avoir un père qui lui protège du grand monde. De l’un sur l’autre Monsieur Ibrahim adopte Moïse. Moïse est tout heureux et ensemble ils vont achter une voiture à choix de Moïse.

Monsieur Ibrahim paye en cash, au grand etonnement du vendeur et il se legitime avec un papier si vieux que se n’est plus a lire. Il dit que c’est son permis de conduire. En verrité c’est une vieille lettre de son bon ami. Mais Monsieur Ibrahim ne sait plus a conduire et il prends des lessons de rangée, avec Moïse sur la banque derièrre. Plus tard, avec Moïse derièrre le volant, les deux vont faire un vayage pour rencontrer le bon ami de Monsieur Ibrahim qui habite en Turquie.

Monsieur Ibrahim paye en cash, au grand etonnement du vendeur et il se legitime avec un papier si vieux que se n’est plus a lire. Il dit que c’est son permis de conduire. En verrité c’est une vieille lettre de son bon ami. Mais Monsieur Ibrahim ne sait plus a conduire et il prends des lessons de rangée, avec Moïse sur la banque derièrre. Plus tard, avec Moïse derièrre le volant, les deux vont faire un vayage pour rencontrer le bon ami de Monsieur Ibrahim qui habite en Turquie.

Pendant se voyage ils passent beaucoup d’endroits religieux. En entrant les batiments Moïse dois deviner dans laquelle religion il se trouve. Ils sont content ensemble, mais quand Moïse s’endorme sous un olivier, Monsieur Ibrahim prends la voiture, pour le plaisir et il obtient un accident. L’accident est le terminé de sa vie. Avec sa morte il laisse Moise tout ses possesions et aussi son Coran. Moïse finis leur voyage par faire la connaissanse avec l’ami de Monsieur Ibrahim et retours a Paris. La il reprends le magasin de Monsieur Ibrahim en vivant ensemble avec sa femme et les fleurs du Coran, lesquelles Monsieur Ibrahim lui laissait eritage.

Verdiepingsopdracht
Lieve Moise,

Parijs is een grote stad, een stad met veel mensen, met vele levens. jouw leven is er een. De Parijzenaren kennen je niet en jij kent hen niet. Jij bent geen Parijzenaar, jij bent Moise.

La Rue Bleue, daar woon je... Naast de verdwaalde Arabier in jouw buurt. Je vader was een drukbezette man, niet op zijn werk, maar in zijn verleden, nog altijd vechtend in een onophoudelijke oorlog van herinneringen die als spoken om hem heen dansten. De muren in je huis zijn kaal, de boeken verkocht, de ramen dof en vuil. De oude stoel van je vader ligt er uitgezakt bij. De dames in de Rue du Paradis hebben al lang niets meer van je gehoord, hoe gaat het met je verslag dat je over ze maakt. Ze zijn benieuwd hoe het er voor staat met de jonge journalist die nog maar zo weinig van de wereld heeft gezien. Er zijn nog zo veel dingen in het leven die op je wachten. En nog zo veel tijd.

Dit zeg ik niet, omdat ik er veel van afweet, maar omdat ik die tijd voel verstrijken als de wind die langs de gewassen lakens gaat. Ik wil graag dat je ziet hoe de wind zich beweegt, langs alles strijkend en wendingen nemend over het onaangetaste land vlucht. Daar waar ze haar toevlucht zoekt, in de beschermende oorden van het onontdekte. Het is daar, waar je de vrijheid vindt. Er kan nog zo veel veranderen. Als je daarin durft te vertrouwen zul je snel de weg vinden, die lijdt tot deze oorden.

Ik denk niet dat er problematiek in jouw handelingen zit, leef samen met Monsieur Ibrahim en laat hem jouw levensleermeester zijn. Een jaar geleden zou ik nog wel wat aan te merken hebben gehad, maar je bent er inmiddels overheen gegroeid. Zoals het begon met de glimlach.

De problematiek zat hem in je verleden, je hebt er een stap bovenop gezet en leeft nu niet meer in het leed van je voorouders, je leeft je eigen leven.

Heb het lief
want het heeft jou lief

de door jou gefascineerde

de observator

REACTIES

Log in om een reactie te plaatsen of maak een profiel aan.