Lettres de mon moulin van Alphonse Daudet
Verhaal 1: La chèvre de M. Seguin

Meneer Seguin heeft al zes geiten gehad, maar is ze allemaal weer kwijtgeraakt; de geiten verveelden zich bij hem, omdat ze naar de bergen verlangden. Allemaal zijn ze ontsnapt en in de bergen uiteindelijk opgegeten door een wolf. Na zes geiten te hebben verloren denkt meneer Seguin: ‘Het is genoeg geweest, ik stop er mee.’ Maar toch koopt hij na een poosje een jong geitje. Hij hoopt dat die zich wel zal thuisvoelen. In het begin lijkt dat ook zo; het geitje vindt het fijn als meneer Seguin hem aait en melkt, maar toch verlangt het naar de bergen, die vanuit het weiland te zien zijn. Op een dag zegt het geitje tegen zijn baas dat het graag de bergen in wil, maar dat wil de baas natuurlijk niet. De baas vertelt over de oude geit Renaude, die zich tot ’s ochtends vroeg tegen de wolf heeft verzet en daarna dood is gegaan. Dus sluit hij het geitje voortaan op in de stal. Maar hij is het raampje van de stal vergeten en zo gaat het geitje toch de bergen in. Eerst vindt hij het heel erg leuk, zoveel heide en zoveel ruimte. Maar ’s avonds is het mistig en moet hij zelf een bedje maken. Net als hij wil gaan slapen, ziet hij twee ogen in het donker… De wolf valt het geitje aan, maar die verdedigt zich met zijn hoorns. Hij wil net zo moedig zijn als Renaude en tot in de ochtend volhouden. Maar het geitje wordt steeds vermoeider. Dan ziet hij een vallende ster en wenst dat het al ochtend is. Ineens wordt het lichter en het geitje gaat liggen. ‘Eindelijk,’ denkt hij, ‘het is ochtend’. Dan springt de wolf op het geitje en eet het op…

Verhaal 2: Le mort du Dauphin

De kroonprins van Frankrijk is ziek en hij kan niet meer beter worden. Alle mensen in het paleis moeten er om huilen. De kroonprins wil niet dat de dood hem komt halen. Daarom moeten er veertig sterke soldaten bij zijn bed komen staat en er moeten dag en nacht honderd kannonnen onder zijn raam staan. Om de kroonprins dat plezier te doen, laat de koningin het uitvoeren. Als er veertig soldaten om zijn bed staan, vraagt de kroonprins de soldaat Lorrain om zijn zwaard te laten zien. Hij zegt dat die hem moet beschermen tegen de dood. Eigenlijk hoopte hij dat zijn vriendje Beppo in zijn plaats zou kunnen sterven door Beppo veel geld te geven. Maar de pastor zegt dat de kroonprins in het paradijs komt. Dan is de kroonprins wat meer gerust, want hij weet dat God hem kent en hem in dezelfde rang zal laten blijven. Dan zegt hij tegen zijn moeder, dat zij zijn mooiste kleren moet halen; z’n jas van witte hermelijn en zijn mooie schoenen. Daarna begint de pastor weer een rede, totdat de kroonprins hem onderbreekt en huilend zegt: ‘Maar een kroonprins zijn is ook niet alles!’ En daarna draait hij zich, zonder verder nog te willen luisteren, om naar de muur en huilt hartverscheurend.

Verhaal 3: Le curé de Cucugnan

In het dorpje Cucugnan is een pastoor, de abt Martin. Maar omdat de mensen uit zijn gemeente hem niet genoeg voldoening schenken, is hij bang dat ze na hun dood niet in de hemel zullen komen. Dus vertelt hij op een zondag de mensen in de kerk dat hij afgelopen nacht bij de poort van het paradijs bij Sint Pieter geweest is. Aan hem vroeg de pastoor of er in zijn grote boek ook mensen van Cucugnan stonden, die naar de hemel mochten. Maar de bladzijde was helemaal leeg… Hij zei dat de mensen een poosje in het vagevuur moesten, een plek waar dode mensen heen gingen om gestraft te worden voor hun schulden, voordat ze naar de hemel gaan. De pastoor wilde er heen gaan en de mensen troosten. Daarvoor kreeg hij van Sint Pieter sandalen, om over de paden, bedekt met hete kolen en slangen, te kunnen lopen. Het vagevuur kon hij herkennen aan een grote deur bedekt met zwarte kruizen. Toen hij daar aankwam, zag hij een engel met zwarte vleugels, een witte jurk en een diamanten sleutel om z’n riem, schrijven in een nog groter boek dan die van Sint Pieter. En weer vroeg de pastoor of er in zijn boek mensen uit Cucugnan stonden, maar weer was het antwoord nee. De pastoor wist nu dat ze in de hel waren. Maar hoe kon hij nou in de hemel komen, als alle mensen uit Cucugnan in de hel zouden komen? De engel zei dat hij weer het pad moest volgen tot een hele grote deur, die net de opening van een over leek. Plotseling hoorde hij een stem; de duivel, die zei dat iedereen uit Cucugnan in de hel was. Dit alles vertelt hij dus aan de kerkgangers, waarvan hun familieleden in de hel zitten. Maar de pastoor wil ze er weer uithalen door elke dag een groep mensen de biecht af te nemen. Maandag de ouderen, dinsdag de kinderen, woensdag de jongens en meisjes, donderdag de mannen en vrijdag de vrouwen, zodat hij zaterdag klaar zal zijn. Hij zegt de mensen dat ze het koren mogen snijden, als het volgroeid is, de wijn mogen drinken als hij rijp is en de kleren mogen wassen als er genoeg vieze was is. Zo gezegd, zo gedaan: alles gaat heel goed en na die gedenkwaardige zondag is de geur van de eerbaarheid van Cucugnan overal.

Verhaal 4: Le secret de maître Cornille

In de Provence woont een oude molenaar, meneer Cornille. Hij heeft een kleindochter, Vivette, die bij hem woont. Haar ouders zijn allebei omgekomen bij een ongeluk en nu zorgt ze voor haar opa. Op een dag leert ze een jongen kennen, een zoon van een fabrieksarbeider, die dus haar schoonvader is. Eerder leverden de molenaars van de molens het meel voor het dorp, maar nu is er een meelfabriek. Daarom worden nu de gewone molens niet meer gebruikt. Meneer Cornille vindt dat het meel uit de fabrieken de mensen uit de Provence zullen vergiftigen. Doordat de molens in het dorp niet meer werken, wordt hij gek. Hij wil niet dat er geen molens meer gebruikt worden en laat die van hemzelf doorwerken. Elke dag loopt hij voor de boerderijen langs met meelzakken. Maar niemand in het dorp begrijpt wat hij daar mee doet, zelfs Vivette weet het niet. En zo ontstaat het geheim van meneer Cornille. De schoonvader van Vivette wil wel weten waarom Vivette’s opa zo raar doet. Daarom besluiten Vivette en haar vriend om het uit te zoeken. Op een dag, als de oude molenaar weggaat van de molen, klimmen ze door een raam in de molen met een ladder. Dan zien ze het: de molenaar heeft geen meel gehaald, maar altijd pleisterkalk, wat er op lijkt. Snel gaan de twee naar Vivette’s schoonvader, die alle molenaars van het dorp op de hoogte brengt. Ze maken een optocht van ezels, beladen met echt meel. Als ze bij de molen van Cornille aankomen, zien ze hem huilend zitten, omdat hij weet dat zijn geheim is ontdekt. Maar plotseling beginnen de andere molenaars te zingen: ‘Olé voor de molen! Olé voor meneer Cornille!’ En dan wordt de molenaar weer blij, vooral als hij ziet dat ze écht meel mee hebben genomen. Want de reden van zijn geheim was, om de eer van de molens te redden. Dan nemen de molenaars het meel van de ezels en maken er met de molen van meneer Cornille eten van. En dat is de laatste keer dat de molen draait.