Titel \"Les Aventures prodigieuses de Tartarin de Tarascon\".

Schrijver Alphonse Daudet. Hij was een naturalist, zoals veel mensen in zijn tijd. Hij schrijft dus heel realistisch.

Uitgever Wolters Noordhoff bv. Groningen.

1e druk Voor het eerst als boek verschenen in 1872.

Het boek is een roman. (integrale versie)

Hoofdpersonen Tartarin: naïeve en stoere man uit Tarascon, hij houdt wel van avontuur, maar is tegelijkertijd heel huiselijk ingesteld, tussen 45 en 50 jaar. Grégory de Monténégro: hij is de prins van Montenegro, charmant, bedrieger, een goede vriend van Tartarin, totdat hij er met zijn geld vandoor ging. Baïa: mooie, arabische vrouw, vriendin vanTartarin, gehoorzaam

Het boek is geschreven in het auctoriaal perspectief, het verhaal wordt dus verteld door een alwetend persoon.

Het hele verhaal duurt ruwweg anderhalf à twee jaar.

Tartarin woont in Tarascon, waar de mensen op petten jagen bij gebrek aan wild en waar iedereen wel een romantisch verhaal of liedje heeft. Tartarin staat er in hoog aanzien, omdat hij in beide dingen erg goed is en hij is sterk en een echte avonturier. Maar hij is niet gelukkig in Tarascon, hij wil op avontuur.Hij wacht altijd op spanning en bandieten. Tartarin heeft twee kanten, Tartarin-Quichotte (een echte dappere avonturier die uit is op roem) en Tartarin-Sancho. (een huiselijk typje wat niet snel weg gaat uit zijn geboorteplaats, een beetje bang voor veranderingen) Op een dag is er een circus in de buurt en Tartarin gaat bij de leeuw kijken.(die in de kooi zit) Hij kijkt de leeuw onverschrokken in de ogen en hij vlucht niet als de leeuw een enorme brul geeft. De volgende dag gaat het gerucht rond dat Tartarin op leeuwenjacht gaat in Algerije en Tartarin houdt wel van die aandacht en ontkent het dan ook niet. Maar dan moet hij zijn belofte ook waar maken. Maanden gaan voorbij zonder dat hij vertrekt en iedereen twijfelt aan hem. (Tartarin-Sancho heeft de overhand) Maar dan haalt commandant Bravida Tartarin over om toch te gaan. Na veel voorbereidingen vertrekt hij dan in traditioneel Algerijnse kleding. Een lange stoet doet hem uitgeleidde en Tartarin denkt alleen maar aan de roem die hij zal krijgen als hij terugkomt. In Marseille gaat hij met de boot naar Algiers. Hij verwachtte een mythologische, sprookjesachtige stad met turken, maar dat viel tegen. Hij loopt Algiers uit in de nacht, gaat verscholen liggen op de vlakte en verwacht dat er wel een leeuw te voorschijn zal komen die hij dan dood kan schieten. Er komt inderdaad een beest langs en Tartarin schiet hem dood, maar dat bleek een ezel te zijn. Hij betaalt een schadevergoeding en de eigenaar vertelt hem dat daar helemaal geen leeuwen zitten, misschien wel wat in het zuiden. In de stoptrein ontmoet hij een prachtige, Arabische vrouw waarop hij vanaf dat moment smooorverliefd op is. Dagenlang is hij naar haar op zoek in de stad en hij vergeet de leeuwen helemaal. Dan ontmoet hij prins Grégory en die helpt hem zoeken en hij vindt haar nog ook. Hij krijgt een afspraak met haar. Ze gaan samen in een huisje wonen, waar Baïa (zo heet ze) en Tartarin een rustig leven leiden. Tartarin-Sancho is heel tevreden. Hij ontmoet kapitein Barbassou, kapitein van het schip waarmee Tartarin naar Algerije vaarde. Deze geeft hem tabak gewikkeld in een stukje papier waarop Tartarin een oproep leest van zijn plaatsgenoten die zich afvragen waar hij is, omdat ze al zolang niets meer van hem hebben gehoord. Tartarin-Quichotte wordt wakker en hij vertrekt meteen naar het zuiden, Baïa achterlatend onder de hoede van de prins. In een rijtuig gaat hij naar Milianah, waar hij stennis gaat maken over een afgerichte leeuw. Er ontstaat een ruzie en dan komt de prins er aan. Hij was Tartarin achterna gegaan om hem te helpen. Ze gaan met enkele dragers in een karavaan de vlakte op en proberen leeuwen te vinden. \'s Nachts ligt Tartarin op de loer, maar hij ziet geen leeuw. Op een avond hoort hij het geluid van een leeuw en hij gaat op de loer liggen. Dan komt de leeuw inderdaad dichterbij en Tartarin schiet hem dood zonder moeite. Maar toen bleek het dezelfde tamme leeuw te zijn die hij in Milianah had gezien. Tot overmaat van ramp blijkt de prins er vandoor te zijn gegaan met zijn geld en andere belangrijke spullen. Na een proces wat een maand heeft geduurd wordt bepaald dat hij2500 francs moet betalen aan de eigenaren van de leeuw. Hij verkoopt zijn dure wapenuitrusting en kan het zo betalen. Hij houdt alleen de huid van de leeuw over en de kameel waar hij op heeft gezeten toen ze door de woestijn trokken. Hij gaat lopend terug naar Algiers en de kameel blijft hem trouw volgen, Tartarin kan hem niet afschudden. Als hij thuiskomt ziet hij dat Barbassou Baïa ondertussen versierd had. Tartarin wordt kwaad en is teleurgesteld. Hij gaat de dag erna terug met de boot naar Marseille. Hij had de kameel van zich afgeschud in Algiers, maar nu stond hij op de kade te brullen. Hij wilde ook mee. Tartarin schaamt zich voor de kameel, want hij vindt het niet zo stoer in vergelijking met een leeuw. Toch gaat de kameel mee. (voor de dierentuin) In Marseille gaat hij toch weeer achter Tartarin aan. (hij rent zelfs achter de trein aan!) Toen stond plotseling heel Tarascon op het station als verrassing. Toen zei Tartarin maar dat het zijn kameel was, die erbij was toen hij de leeuwen doden.(het gerucht ging dat hij meedere leeuwen gedood had en Tartarin ontkent het niet, want hij voelt zich wel gevleid) Hij begint meteen al weer op te scheppen en hij overdrijft zijn avonturen enorm.