Verstand en onverstand

Het verhaal begint als Mevr. Dashwood en haar drie dochters een ander huis moeten zoeken omdat haar man is overleden en haar stiefzoon en zijn vrouw nu het bezit erfden. Ze konden er nog wel even blijven wonen tot ze een huis hadden. Toen kwam de broer van Mevr. John Dashwood een tijdje logeren en er bloeide iets moois op tussen Elinor en Edward. Maar het mocht niet zo zijn, want Mevr. John Dashwood haalde ze uit elkaar. En ze moesten snel een nieuw huis vinden. Maar gelukkig kwam snel daarna het aanbod, een familielid van Mevr. Dashwood bood haar zijn cottage aan dat op zijn landgoed barton park staat. Daar werden ze vaak uitgenodigd te komen eten of kaarten of voor een dansavondje daar ontmoetten ze Kolonel Brandon en die wordt op slag verliefd op Marianne. Marianne weet dit niet en ziet ook niks in hem want hij is wel 20 jaar ouder. Dan gaan Marianne en Margaret op een dag wandelen en het begint te regen en Marianne struikelt en verstuikt haar enkel, dan komt er een man Willoughby genaamd en tilt haar op en brengt haar naar huis. De weken daar na komt Willoughby vaak op bezoek en je kon wel merken dat ze wat voor elkaar voelden. Iedereen verwachtte dat ze snel gingen trouwen. Toen kwamen na een wandelingetje Mevr. Dashwood en Elinor thuis en vonden een huilende Marianne en een verwarde Willoughby. Marianne wou niks vertellen over wat er was gebeurd en de dagen erna is ze erg afwezig. Er kwamen ook twee nieuwe bezoekers op Barton park, Juffrouw Steele en haar zusje Lucy Steele. Die twee probeerden de vriendschap te winnen van de meisjes Dashwood, maar Marianne was te afwezig en Elinor zag hun duistere karakter en was wel beleefd maar het waren geen vrienden van haar. Toen Elinor en Lucy op een dag een wandelingetje maakten vroeg Lucy of ze iets vertrouwelijks met Elinor kon bespreken. Elinor had er geen bezwaren tegen en al snel kwam ze er achter dat haar liefste wens nooit bewaarheid zou worden. Want Lucy biechtte op dat de Meneer Edward Ferras, de broer van Elinor’s schoonzus, al jaren haar verloofde was. En dat niemand het wist behalve haar zus en niemand wist het omdat ze bang waren dat Edward anders onmiddellijk werd onterfd. Elinor wist dat Lucy haar dit alleen vertelde omdat ze wist dat Elinor iets te maken had met Edward en ze wou dat Elinor wist dat Lucy hem had en niemand hem van haar kon afpakken. Hierna ging het leven voor Elinor gewoon door en ze vertelde niemand iets want dat had ze Lucy beloofd. Een tijdje daarna vroeg Mevr. Jennings of de meisjes Dashwood misschien zin hadden een tijdje bij haar te komen logeren in haar huis in Londen, Elinor wou weigeren maar zag dat Marianne heel graag wou nam ze het aanbod aan. Marianne die hoopte Willoughby daar tegen te komen schreef hem gelijk een briefje bij aankomst. Ze kreeg geen bericht terug en op de briefjes daarna ook niet. Op een dansavondje kwamen ze hem heel onverwachts tegen, Marianne begroette hem hartelijk zoals ze altijd deed. Maar Willoughby deed heel stijf en beleefd en toen Marianne wat verder keek zag ze een vrouw erg bezitterig naast hem staan. Willoughby nam afscheid en ging weg, Marianne was zo in schok over zijn optreden dat ze bijna flauw viel. Elinor en Marianne gingen naar huis en al snel bereikten hun de roddels dat die vrouw zijn verloofde is. En de dag daarna kreeg Marianne een brief van Willoughby. En die brief verpletterde haar, het was alsof haar geliefde Willoughby een heel ander persoon was geworden, hij schreef alsof ze nooit vertrouwelijk met elkaar hadden omgegaan en ook nooit hadden liefgehad, hij stuurde haar brieven erbij inbegrepen terug. En zei dat het hem speet als hij haar ooit hoop had gegeven dat er meer was tussen hen. De weken die volgden leek het alsof Marianne een geest was geworden vergeleken bij haar vroegere zelf. Kolonel Brandon kwam ook vaak langs om te kijken hoe het met haar was en hij bouwde een vriendschappelijke relatie met Elinor op. En op een bezoekje van de Kolonel vertelde hij Elinor iets over Willoughby waarvan hij hoopte dat het Marianne’s toestand zou verbeteren. Hij vertelde namelijk dat, toen Kolonel Brandon nog jong was hij een stiefzus had en ze erg verliefd waren maar zijn vader was haar voogd en ze had veel geld dus wou hij dat ze met zijn oudste zoon ging trouwen en daarom werd de Kolonel naar het leger gestuurd. En omdat Kolonel Brandon wou dat ze een kans kreeg met haar huwelijk leekt het hem het beste om zo ver mogelijk weg te gaan dus hij ging naar India. Toen hij na 4 jaar terug kwam vernam hij het nieuws dat ze waren gescheiden en ze in de gevangenis zat voor wanbetalers. Toen hij daarheen ging was ze op sterven na dood en hij haalde haar er uit voor een laatste paar comfortabele maanden. Daar kwam hij er achter dat ze een dochter had Eliza, en hij zou voor die dochter blijven zorgen, en stuurde haar naar kostschool. Maar ze liep weg en kwam in aanraking met Willoughby ze werd verliefd op hem en zwanger van hem, hij liet haar gewoon achter zonder haar een adres te geven. Kolonel Brandon vond haar en respecteerde haar wens om op het platteland te bevallen. Elinor was geshockt door dit verhaal en haar hart bloedde om Kolonel Brandon. Ze beloofde dit aan Marianne te vertellen. Willoughby zou ooit het bezit van zijn tante erven maar toen dit verhaal haar ter ore kwam onterfde ze hem. En hij die al zoveel schulden had moest dus wel een rijke vrouw zoeken. Misschien had hij wel oprecht van Marianne gehouden, Elinor betwijfelde het., Marianne geloofde erin maar ze had geen hoop meer voor hun tweeën ooit te zullen samenzijn. Toen haar het nieuws ter ore kwam dat hij met zijn Juffrouw Grey getrouwd was, was ze veel een paar dagen heel teruggetrokken. Lucy was ook in Londen en kwam vaak bij Elinor op bezoek. Op een van die bezoekjes kwam Edward opeens langs en het was niet te zeggen wie meer verward was. Marianne begroette hem als een oude vriend en vond het raar dat hij en Elinor zo weinig spraken. Hij vertrok al snel en Lucy die, waarneer een kans zich voordoet die ook meteen aangrijpt, vroeg of hij haar naar huis wou begeleiden en Edward de heer die hij is stemde toe. Lucy kwam ook wat vaker bij de zus van Edward op bezoek en die leek haar erg graag te mogen, of dat nou was om Elinor een hak te zetten of ze haar echt mocht is niet duidelijk. En toen de Mevr. Ferras haar ook mocht dacht Lucy dat haar verloving geen problemen zou opleveren. En Lucy’s zus dacht er net zo over dus Nancy vertelde het tegen Mevr. John Dashwood, die zou bijna op dat moment bezwijken. En Lucy die onwetend de kamer binnenkwam werd door een razende Mevr. John Dashwood besprongen. De meisjes Steele werden gelijk op straat gezet (want ze logeerden daar op het moment) En de roddels bereikten iedereen al snel. Ook Marianne en die was verbaasd want ze geloofde nog altijd dat Elinor met Edward zou trouwen. Ook Kolonel Brandon bereikte het nieuws, en omdat hij hoorde dat Edward was onterfd en nu wachtte tot er een predikers plaats vrijkwam, hij een predikers plaats op zijn landgoed Delaford aanbood. En hij wou dat omdat Edward en Elinor zulke goed vrienden waren zij het hem moest vertellen. Dus Elinor vertelde het hem hoewel het haar pijn deed omdat ze wist dat hij nu gelijk kon trouwen met Lucy. Edward wist niet wat hij moest zeggen, hij was Kolonel Brandon veel dank verschuldigd. Daarna hoorden ze niks meer van hem. En niet lang daarna vertrokken Elinor en Marianne naar Cleveland waar ze uitgenodigd werden door de Palmers. Toen ze daar aankwamen ging Marianne gelijk een wandeling maken, ook al zei iedereen dat het ging regenen. Toen ze terug kwam was ze doornat. En de dagen daarna wat verkouden wat met de dag erger werd tot het eindigde in een koortsaanval. Ze was dagen erna nog ziek ze ijlde en wist niet waar ze was. Elinor was zeer bezorg en liet Kolonel Brandon haar moeder halen. De Kolonel vertrok meteen en Elinor zag de bezorgdheid en liefde voor Marianne in zijn ogen. Toen Mevr. Dashwood aankwam was het ook de eerste ochtend dat Marianne verbetering vertoonde, ze warren allen zeer opgelucht. Niet snel daarna vertrokken ze eindelijk naar hun eigen huis na maanden logeren bij anderen waren ze eindelijk weer bij elkaar. Kolonel Brandon kwam vaak op bezoek en iedereen hoopte dat Marianne eindelijk zou inzien wat een goede man hij voor haar zou zijn. Toen op een dag kwam Edward zomaar langs, en dat was erg vreemd want pas een paar dagen geleden hadden ze van zijn huwelijk gehoord. Ze stelden de normale beleefdheids vragen hoe ging het met Mevr. Ferras en hoe ze het huis vond, Edward vond deze vragen allemaal erg vreemd. Hij antwoordde er normaal op maar op de laatste vraag antwoordde hij met mijn moeder gaat het uitstekend waar ze nu is. Ze vonden dat antwoord heel erg vreemd en zeiden dat ze Mevr. Edward Ferras bedoelden. Edward antwoordde daar op dat ze zeker Mevr. Robert Ferras mee bedoelden want ze hadden zeker toch wel gehoord dat die twee getrouwd waren? Elinor barste in vreugde tranen uit. En de rest van de familie liet die twee even alleen. En toen ze terug kwamen konden ze geen heugelijker nieuws haren dan dat ze eindelijk verloofd waren. En niet snel nadat Elinor en Edward hun intrek in het nieuwe huis hadden genomen verloofden ook Kolonel Brandon en Marianne zich. Het waren huwelijken uit liefde gesloten. En Mevr. Dashwood bleef in haar cottage wonen maar ze was vaker te vinden op Delaford.

The End