Deel 1: Verhaalanalyse: Algemene informatie over het boek en de schrijver: Titel: Our Man in Havana. Schrijver: Graham Greene. 1e druk: 1958
Uitgever 1e druk: Wiliam Heineman, Londen. Zelf gelezen uitgave: 1973
Uitgever: Wiliam Heineman, Londen uitgegeven. Bijzonderheden van deze uitgave: een inleiding, een verklarende woordenlijst en nuttige achtergrond-informatie. Deze waren samengesteld door Tom Jupp. Graham Greene is in 1904 in Berkhamsted geboren. Hij was de zoon van de directeur van de school daar. Hij ging studeren in Oxford op het Balliol College. Van 1926 t/m 1930 werkte Graham Greene bij The Nottingham Journal en The Times. In 1926 sloot hij zich aan bij de Katholieke kerk, dit verklaart waarom aan veel van zijn boeken een religieus kantje zit. Greene zijn eerste roman verscheen in 1929. Hierna verschenen nog vele boeken. Greene werd in 1940 literair redacteur bij The Spectator. In de Tweede wereldoorlog heeft hij voor de Britse regering gewerkt. Tijdens zijn leven heeft Greene veel gereisd. Graham Greene is in 1991 overleden. Hij heeft behalve vele romans nog tal van andere zaken, zoals toneelstukken geschreven. Veel van zijn boeken zijn verfilmd. Één van zijn boeken: The Power and the Glory is bekroond met de Hawthornden Prize. Titel, ondertitel en motto: De titel van het boek is: Our Man in Havana. Het boek gaat over een Britse spion in Havana. Er is geen ondertitel en het motto is: And the sad is cock of all his jests. Dit is een citaat van George Herbert. In het Nederlands vertaald betekent het: De trieste is doelwit van zijn eigen scherts. Alles wat de hoofdpersoon namelijk verzint, al zijn scherts, kaatst terug en probeert hem te vernietigen. Samenvatting: Jim Wormold is stofzuigerverkoper in Havana, Cuba. Op zekere dag komt hij Henry Hawthorne tegen, die hem aanstelt als Brits geheim agent op Cuba. Wormold moet sub-agenten werven. Hij heeft daar geen zin, daarom verzint hij sub-agenten. Hun namen haalt hij onder andere van een ledenlijst van een club. Wormold verzint uitgaven die zijn agenten gedaan hebben, het geld dat hij vervolgens ontvangt, steekt hij in eigen zak. Ook maakt hij foto\'s van stofzuigeronderdelen en zegt dat het foto\'s zijn van een reusachtig wapen. Alles wat Wormold verzint, wordt in het hoofdkwartier in London uiterst serieus genomen. Op een gegeven moment worden er aanslagen op zijn agenten gepleegd. Wormold krijgt hulp uit Groot-Brittannië: Rudy en Beatrice. Een manusje van alles en een secretaresse. Hawthorne waarschuwt Wormold dat \"men\" hem wil vergiftigen. Voordat de vergiftigingspoging wordt ondernomen, wordt Wormold door Hasselbacher, een goede vriend van hem, gewaarschuwt. Op het feestje waar hij vergiftigd zou worden, komt hij er door veel geluk goed van af. Carter, de man die Wormold moest vergiftigen, wijt zijn mislukking aan Hasselbacher. Later op die avond schiet Carter die neer. Wormold wordt woest en besluit Carter te doden. Hij biecht echter eerst al zijn verzinsels aan Beatrice op, ze vindt het niet erg eerder grappig. Londen komt nu ook te weten, dat hij alles verzonnen had. Ze nemen het niet hoog op, hij krijgt zelfs een baan aangeboden. Over het achterovergedrukte geld wordt niet eens gesproken. Genre: Het is humoristische, zeer realistische roman. Je zou het een detective kunnen noemen of een spionnenroman. Dat is echter eigenlijk niet, want Wormold is geen echte spion. Hij is geen held, zoals je die in spionnenromans wel hebt. Ook wordt er geen zaak opgelost zoals in een detective. Thema: Het leven dwingt je soms in situaties te komen, die je eigenlijk niet wilt. Je hebt het leven niet in de hand. Motieven: Triestheid, liefde voor Milly (de dochter van Wormold), onzekerheid, iets tegen je zin doen, vriendschap, het meevallen van zaken, de godsdienstige Milly. Personages: Wormold is een eenvoudige man, hij staat steeds weer verbaasd over zijn eigen geestelijke vindingrijkheid. Het enige wat hem in het baantje als geheim agent interesseertis het geld, hiermee wil hij namelijk de studie van Milly betalen. Wormold is afkomstig uit Groot-Brittanië en wilde altijd weer terug, aan het eind van het verhaal gaat hij daar ook weer wonen, samen met zijn nieuwe liefde: Beatrice
Hawthorne is een echte spion, hij weet vanalles, maar hoe hij het weet kan hij nooit zeggen. Als hij in Havana of ergens anders aan het werk is, is hij wie en wat hij zelf wil zijn: een onopvallend persoon, dus een goede spion. Als hij in Londen bij zijn chef is hij niet zichzelf, hij moet dan zich correct gedragen en netjes gedragen. Carter is heel anders dan Hawthorne. Carter is ook een spion, maar dan niet voor Groot-Brittanië. Carter is onzeker en dat is voor Wormold een geluk bij een ongeluk. Hierdoor krijgt Wormold namelijk de kans Hasselbacher te wreken, oftewel Carter te doden. Hasselbacher is een goede vriend van Wormold. Hij is een dokter en hoopt ooit nog een ontdekking in de medische wereld te doen. Hij heeft een simpele, idealistische, optimistische kijk op de wereld. Hij heeft in de eerste en tweede wereldoorlog gevochten, wat hem zeer geraakt heeft. Beatrice is een optimistische vrouw, die vanaf het begin verliefd is op Wormold. Ze begrijpt hem helemaal. Beatrice heeft er een hekel aan dat vaak werk belangrijker wordt gevonden dan prettig leven. Milly is zeer gelovig. Hierdoor gedraagt ze zich meestal zeer netjes, maar soms maakt ze er ook misbruik van. Perspectief: Het boek is in de hij vorm geschreven. Structuur Het boek heeft een opvallende structuur. Eerst komen er drie of vier hoofdstukken over de belevenissen van Wormold en dan is er steeds een Interlude in London oftewel een tussenspel in Londen. In dit tussenspel spreken Hawthorne en de chef van de Geheime Dienst met elkaar over Wormold. Tijd: Het verhaal speelt zich af na de 2e wereldoorlog en voor oktober 1962, dus voor de Cuba-Crisis. Ruimte: Het grootste deel van het verhaal speelt zich af op Cuba. Om de zoveel hoofdstukken is er een tussenspel in Londen, dan praten Hawthorne en de chef van de Secret Service over Wormold. In het begin van het verhaal gaat hij een keer naar Santiago om stofzuigers te verkopen. Wormold reist ook een keer naar Jamaica, om met Hawthorne te spreken. Het eind van het verhaal speelt zich af in Londen. Bronvermelding: Our Man in Havana van Graham Greene, de druk van 1973. Op Niveau Literair 4vwo, uitgeverij Thieme, blz 116 en 117. Deel 2: Persoonlijke tekstbeleving: Jim Wormold, de hoofdpersoon, wordt spion van de Britse Geheime Dienst. Hij is absoluut geen held, maar het geld dat hij als spion verdient, kan hij goed gebruiken. Wormold zijn hele leven is ingericht rondom zijn dochter. Tegen dit licht, zijn Wormold zijn beslissingen zeer logisch. Hij doet bepaalde dingen alleen maar voor zijn dochter. Zijn zaak loopt slecht en hij heeft extra geld nodig, omdat Milly zal gaan studeren. Beatrice vind ik een sympahtiek persoon. Ze begrijpt Wormold en ze heeft een hekel aan mensen die alleen voor hun belangrijke werk leven. Ze vindt mensen, die gewoon voor liefde leven veel aardiger. Haar ex-man was een man voor wie zijn werk het allerbelangrijkste was. Wormold echter leeft voor zijn dochter en van zijn ex-vrouw houdt hij nog steeds. Wormold vindt zijn werk als spion ook niet belangrijk. Daarom is niet wonderlijk dat Beatrice verliefd wordt op Wormold. Andersom trouwens ook niet, Beatrice is een warm persoon, die vertrouwen inboezemt. Wormold verwent Milly, omdat hij zoveel van haar houdt. Aan het begin van het verhaal heeft ze allerlei (dure) paardrijspullen gekocht en aan een meneer toegezegd, dat ze een bepaald paard zou kopen. Wanneer Wormold van deze dure trucs hoort, wil hij dat Milly de spullen terugbrengt en de afspraak over het paard afzegt. Milly, die zeer religieus is, haalt hem op haar manier over. Hier volgt een stukje uit Our Man in Havana, blz 18. Even ter verduidelijking: het paard heet Seraphina en de man van wie Seraphina is, heet Captain Segura. \"Milly dear, you know if I could manage it....\" \"Oh, I knew youd take it like this,\" Milly said. \" I knew it in my heart of hearts. I said two nevenas to make it come right, but they haven\'t worked. I was so careful too. I was in a state of grace all the time I said them. I\'ll never believe in a novena again. Never. Never.\" .............. He said, \"Milly, I\'m sorry ...\" \"I\'ve done two extra Masses as well.\" Se shovelled on to his shoulders all her disappointements in the old familiar magic. It was all very well talking about the easy tears of a child, but if you are a father you can\'t take risks as a schoolteacher can or a governess. Who knows whether there may not be a moment in childhood when the world changes for ever, like making a face when the clock strikes? \"Milly, I promise if it\'s possible next year... Listen, Milly, you can keep the saddle till then, and all the rest of the stuff.\" \"What\'s the good of a saddle without a horse? And I told Captain Segura...\" \"Damn Captain Segura - what did you tell him?\" \"I told him I had only to ask you for Seraphina and you\'d give her to me. I said you were wonderful. I didn\'t tell him about the novenas.\" \"How much is she?\" \"Three hundred pesos.\" \"Oh, Milly, Milly.\" There was nothing he could do but surrender. En zo weet Milly haar vader over te halen Seraphina toch te kopen. Ze weet dus haar zin door te drijven. Het boek is humoristisch. Het soort humor is niet van een soort dat je dagelijks tegenkomt. Het is typische Engelse humor; lichtzinnig en grappig. Geen moeilijke gedachten, maar simpele goede humor. Grappig is bijvoorbeeld dat Wormold sub-agenten verzint en dat iedereen hem gelooft. Hem wordt zelf hulp gestuurd, omdat Londen denkt dat hij de situatie niet alleen aan kan. Het verhaal is chronologisch opgebouwd. Er zijn eigenlijk geen grote tijdsprongen. Soms gebeuren er onverwachte dingen, zoals de plotselinge aanslagen op nep-agenten van Wormold. Meestal echter zijn de gebeurtenissen gewoon een opvolging van de vorige, zoals dat er na oorzaken gevolgen komen. Tot slot wilde ik nog iets dieper op de tegenstellingen in de karakters van de personen ingaan. De meeste personen komen maar even voor. In die paar ontmoetingen leer je hun meest belangrijke karaktereigenschappen toch kennen. En die zijn nogal verschillend: van de charmante, religieuse, handige Milly tot de misdadige, maar bange Carter en van de angstige, maar slimme Wormold tot de stoere Hawthorne en van de vriendelijke, begrijpende Beatrice tot Captain Segura die altijd, hoe dan ook, wil winnen. Al deze verschillende personen maken het boek tot iets origineels en humoristisch.