ADVERTENTIE
Open Avond = online ontdekken en ontmoeten

Bezoek onze Online Open Avond op woensdag 9 december dit jaar vanaf je bank! Ontdek bijzondere verhalen van onze studenten en docenten. Stel al je vragen én luister naar onze gezellige radioshow! Klaar voor een toekomst als student in het hbo?

Meld je dan nu aan!

Samenvatting

Het boek gaat over een meisje, de naam wordt niet genoemd, die in haar dagboek schrijft over hoe ze in de psychiatrische kliniek is gekomen. Beetje bij beetje krijg je te weten wat er allemaal is gebeurd in haar leven. Het enige wat ze wou hebben is een hond, ze heeft daar al jaren om gevraagd.

Het begint allemaal op een avond dat haar vader terug komt van zijn werk, eerder dan normaal. Ze is bezig met haar huiswerk tot ze opeens blije stemmen hoort, ze gaat naar beneden en vraagt wat er aan de hand is. Haar vader heeft een contract binnengehaald waardoor ze een luxe leventje kunnen leiden. Het is allemaal nog heel geheim dus mogen ze er met niemand over praten. Ze kunnen alles krijgen wat ze op hun verjaardag willen hebben. Opeens zegt hij: ‘oh hoe kon ik dat nou vergeten?’ en loopt terug naar de auto. Hij haalt er een doos uit met een hond er in. Ze noemen hem Checkers, omdat hij lijkt op een schaakbord. Ze zien vanaf dan hun vader niet veel meer, hij gaat vroeg naar zijn werk zodat hij harder kan werken zonder gestoord te worden door andere mensen of telefoontjes. Op een gegeven moment komen er allemaal geruchten de wereld in over haar vader die dat contract zou hebben gekregen omdat hij de premier al zou kennen. Vanaf dat moment staat er allemaal pers voor de deur om vragen te stellen over dit vals contract. Haar vader blijft alles ontkennen. Een paar dagen daarna zit ze alleen in haar huis, ze hoort opeens haar vader schreeuwen tegen een journalist. Ze kijkt uit het raam en ziet hem steeds bozer worden. Ze besluit maar naar buiten te gaan voor het uit de hand loopt. Maar als ze het huis uitgaat, slaat haar vader de journalist recht in zijn gezicht. De andere journalisten doen niks, maar maken alleen maar foto’s. Ze duwt haar vader bij hem vandaan voordat hij het nog erger gaat maken. De volgende dag staan er allemaal berichten in de krant over haar vader, de journalist klaagt hem aan. De journalisten genieten hier van en proberen hem meer uit te lokken. Ze vinden het niet erg dat hij hun slaat, want zo hebben ze weer een goed artikel, maar hij weet zich te beheersen.

 Een paar weken hierna besluit hij met hun op wintersport te gaan. Dit vond ze erg raar, want hij besluit nooit dingen ineens, hij denkt er altijd goed over na en overlegd altijd alles. Ze brengt Checkers naar een kennel maar vind dit wel erg moeilijk. Checker is nog nooit zo lang alleen geweest. Als ze weer terug komen haalt ze gelijk Checkers weer op. Checkers is erg blij om haar te zien en rent meteen naar haar toe. Het gezin praat bijna nooit meer met elkaar en zien elkaar ook nauwelijks. Haar moeder is altijd op haar kamer tv aan het kijken en als ze dit niet doet dan ligt ze wel te slapen, haar vader is altijd aan het werk, haar broer Mark is altijd bij zijn vrienden en als hij daar niet is zit hij ook altijd op zijn kamer.

 De dagen na wintersport ging het weer iets beter maar dit duurde ook niet lang, iedereen ging gewoon weer hun eigen weg. Ze gaat erg veel wandelen met Checkers en geniet echt van haar hond. Ze vindt hem een beetje dom, omdat hij bijvoorbeeld zo de straat overstak toen zij hem riep, maar later bedacht ze zich wel dat het eigenlijk door zichzelf kwam en hem niet had moeten roepen voordat ze wist dat er geen verkeer aan kwam. Alle journalisten die aan de deur kwamen stuurde ze weg. Toen ze met Checkers ging wandelen, zag ze een journalist op een muurtje zitten. Hij was jong, jonger dan de meeste journalisten waren. Ze dacht dat hij 19 was. Hij keek niet naar haar maar naar Checkers. Ze vond het leuk als iemand Checkers leuk vond. Hij begon tegen haar te praten en zei; “Interessante hond, hij is nog een pup of niet?’’ ze antwoordde gewoon vriendelijk op alle vragen. Hij stelde steeds meer vragen, maar ze is niet dom en zei tegen hem: ‘’ kijk, ik ben niet gek als je met mijn vader wil praten verspil jij je tijd hier. Hij komt de komende uren niet thuis en hij wil ook niet met je praten als hij thuis is.’’ Tot haar verbazing wou hij niet met haar vader praten, maar hij hield echt van honden. Ze bood haar excuses aan en ze praten nog wat over Checkers. Opeens haalt hij zijn fotocamera uit zijn tas en wou foto’s maken van hun. Hij zei dat het voor privé gebruik was. Ze ging weg en deed het hek achter haar dicht. In die tijd heeft hij een aantal foto’s kunnen maken van haar.

De volgende ochtend hoorde ze haar vader en het klonk erg agressief. Ze sprong uit bed om te kijken wat er nou aan de hand was. Ze heeft haar vader nog nooit zo gezien, hij duwde haar aan de kant en ze viel om. Ze vroeg steeds wat er aan de hand was maar ze kreeg geen antwoord. Haar vader liep naar de keuken en pakte een scherp mes. Hij liep naar buiten waar Checkers rond liep en duwde zijn knie in Checkers. Ze riep nog ‘Niet doen’ en plotseling gaat de telefoon. Ze pakt hem op en jack belde. Jack is de zakenpartner van haar vader en hij werd ook verdacht van het verkrijgen van een vals contract. Hij schold haar uit en zei dat ze het helemaal heeft verpest voor hun. Ze begreep er niks van en vroeg wat er allemaal aan de hand was. Hij zei dat ze maar in de krant moest kijken en hing op.

Ze rende naar buiten om de krant te pakken. Ze wist niet wat ze moest doen, aan de ene kant wou ze weten wat er aan de hand was en aan de andere kant wou ze kijken wat haar vader van plan was. Ze besloot om de krant te pakken en hem snel door te kijken. Nu begreep ze het. De journalist heeft een verband gelegd tussen Checkers en de premier. Haar vader heeft dus wel eerder met de premier gepraat en daardoor heeft hij dat contract gekregen. Haar vader zou de premier veel geld opleveren en daarvoor kreeg hij natuurlijk zijn hond gegeven, als cadeau. Ze bedacht zich niet en rende naar Checkers toe. Toen ze daar kwam, lag hij daar in een plas bloed. Ze ging bij hem zitten en huilde veel…

 

Ze kreeg een enorm schuldgevoel en daardoor zit ze nu in een psychiatrische inrichting. In die kliniek begon ze een dagboek te schrijven met al haar ervaringen en gebeurtenissen. Hierin heeft ze dus ook het hiervoor vertelde verhaal in beschreven. Het is een stil meisje en wil niks zeggen. Ze praat nauwelijks met de andere jongeren in diezelfde kliniek behalve Oliver. In de groepsgesprekken verteld iedereen waarom hun daar zitten en wat ze dwarszit. Maar zij verteld niks en slaat meestal de arm om mensen heen die verdriet hebben, omdat ze niet zo goed tegen mensen kan die verdriet hebben. Op een gegeven moment wordt ze onderdruk gezet door de begeleiders, omdat ze nu lang genoeg niks heeft gezegd. Eerst valt er een stilte, dat is een tactiek van die mensen, zodat mensen vanzelf gaan praten. Ze besloot haar verhaal te vertellen. Toen ze eenmaal begonnen was kon ze niet meer stoppen met praten. Ze vertelde dat ze daar zat omdat ze haar eigen hond heeft vermoord. Iedereen vertelde haar dat het niet haar schuld was maar zij voelde het wel zo. Wat je voelt is wat je voelt. Vanaf dat moment gaat het beter met haar. De andere jongeren waar ze mee verbleef waren allemaal vertrokken. Ze was nog de enige van die groep. Ze mocht nu de nieuwe mensen welkom heten en ze een rondleiding geven. Ze voelde zich daar veiliger dan in de echte wereld.

Ze wist niet of ze daar ooit nog weg ging. Haar vader zit in de gevangenis en haar moeder is niet in staat om voor haar te zorgen. Misschien gaat ze wel net zoals haar broer naar een internaat. Maar ze voelde zich veilig in de inrichting. Ze hoeft daar niet te denken aan haar familie, vrienden en hoe ze haar hond, checkers,  heeft vermoord.

 

 

Mening

 

Het is een erg leuk boek met een leuk verhaallijn. Het is zo geschreven dat je wilt blijven lezen, omdat je graag wil weten hoe het gaat aflopen. In het einde wordt ook pas beschreven wat er nou precies met haar is gebeurd waardoor ze in die inrichting zit.

 

Sommige delen waren een beetje langdradig zoals op bladzijde 42. Daar werd beschreven wat er die dag in de krant stond en wat zij van die krant dan ging lezen. Gelukkig is dit maar 1 stuk en leest de rest van het boek wel erg prettig.

 

Het is geschreven in het ik-perspectief en de naam van de hoofdpersoon wordt niet genoemd. Het verhaal is eigenlijk haar dagboek. Ze beschrijft wat er is gebeurt en wat er in die inrichting door haar hoofd gaat. Ik vond dit erg fijn om te lezen omdat ik dan ook niet ik de war kon raken met de verschillende personen. Ook waren en niet heelveel bijpersonen. Maar ik merk wel dat het bij het maken van het verslag soms wel moeilijk is om geen naam te kunnen gebruiken. De schrijver had het dus wel een keer kunnen noemen.

 

Ik kon me goed inleven in de hoofdpersoon. Ze beschreef haar gevoelens en de gebeurtenissen goed en duidelijk. Vooral op het laatst toen ze zei dat ze in die inrichting zat omdat ze haar hond heeft vermoord. Dit is natuurlijk helemaal niet haar schuld en ik vond het zielig dat ze dit wel dacht. Alles wat er is gebeurd is de schuld van haar vader. Door hem zit ze nu in die inrichting, is haar hond dood, zit hij in de gevangenis en is de familie uit elkaar gegroeid.

In plaats van dat die vader zich schuldig voelt, voelt zij zich juist schuldig.

 

In het begin begrijp je nog niet zo goed waar het over gaat. Er wordt niks verteld over de hoofdpersoon en je weet ook nog niet waar het zich afspeelt. Het verhaal begint ook in de inrichting. In hoofdstuk 3 wordt pas duidelijk dat het zich daar afspeelt.

 

Het boek bestaat uit 120 bladzijden waarbij de laatste bladzijden moeilijke woorden zijn met de betekenis erbij. Het echte verhaal bestaat dus uit 108 bladzijden.

Er zijn 16 hoofdstukken en elk hoofdstuk bestaat weer uit 2 delen, namelijk dat ze vertelt wat er allemaal gebeurt in die inrichting en in het andere deel wordt haar levensverhaal stukje bij stukje beschreven.

 

Het boek heeft een open einde omdat we niet weten of ze zou nou in die inrichting blijft of toch wel naar een internaat gaat.

 

Ik zou dit boekje zeker aanraden aan andere mensen. Het is een leuk verhaal en niet te moeilijk. Als je moeite hebt met een aantal moeilijke woorden, kun je achterin kijken, waar een woordenboek staat. Als je eenmaal aan dit boek bestaat kun je ook niet meer stoppen en je leeft erg mee met de hoofdpersoon en ook een beetje met het hondje.

REACTIES

Log in om een reactie te plaatsen of maak een profiel aan.

M.

M.

Heeeeeel erg bedankt...
Ik ben niet zo goed in engels en ik kwam niet goed door het boek heen... nu weet ik eindelijk waar het echt over gaat!
Nu kan ik het boek opnieuw lezen en zal het vast wat makkelijker zijn!
THANKS!

5 jaar geleden