Titel:Und sagte kein einziges Wort Schrijver:Heinrich Böll Jaar van eerste druk:1953 Uitgeverij:Verlag Kiepenheuer & Witsch, Keulen Ruimte: Het verhaal van Käte speelt zich voornamelijk thuis af, waar zij zich beklaagt hoe arm ze is en hoe moeilijk ze het heeft. Het huis is heel erg klein, arm en ongezellig. Dit zegt wat over de levensomstandigheden van de bewoners, zij zijn heel arm. Dat het ongezellig is zegt ook wel wat over de bewoners. Het zijn afstandelijke mensen. Hun huis maakt deel uit van een veel groter huis, maar ze hebben weinig contact met hun mede-huisgenoten. Hun buren kijken namelijk een beetje op hun neer. Het verhaal van Fred speelt zich af in de stad. Ik kon niet uit het boek opmaken in welke stad het verhaal zich speelt. Fred ziet de stad somber en hij zwerft daar wat over straat en eet en drinkt in café\'s. Hij woont niet meer bij zijn vrouw en heeft geen vaste woonplaats. Het laatste deel van het verhaal speelt zich af in een hotel waar Fred op dat moment logeert. Tijd Het verhaal speelt zich denk ik af: eind jaren veertig, begin jaren vijftig. Dit weet ik doordat het boek is uitgegeven in 1953 én omdat de schrijver de hele tijd verwijst naar de tweede wereld oorlog. Fred had toen een baan (hij was telefonist bij het leger) en ze hadden een veel mooier huis. Je kunt zien dat dit verhaal zich kort na de oorlog afspeelt omdat ze in de oorlog al kinderen hadden. De kinderen zijn nog niet oud en het verhaal moet zich dus vlak na de tweede wereld oorlog afspelen. Opening Het boek heeft een opening-in-de-handeling. Het verhaal begint met Fred die zijn geld gaat ophalen. Er wordt niet verteld waarom hij dat doet en hij stelt zichzelf ook niet even voor. Het is dus echt een opening-in-de-handeling begin. Slot Het verhaal heeft een open einde. De laatste zin van het boek is. \"Ja, sagte ich, nach Hause\". Je weet als lezer niet welk huis hij bedoelt, zijn hotel of het huis waar zijn vrouw met hun kinderen leeft. Als lezer krijg je moed omdat Fred en Käte na hun verblijf in het hotel met niet veel hoop uit elkaar zijn gegaan. En als Fred dan zegt ik ga naar huis, dan denk je dat het allemaal misschien toch wel goedkomt. Chronologisch of niet-chronologisch Het verhaal is chronologisch. De gebeurtenissen worden achter elkaar beschreven in de volgorde waarin de situaties gebeuren. Flashbacks of flash-forwards De auteur maakt een paar keer gebruik van een flashback. De belangrijkste is toch wel het verlies van hun tweeling. Fred en Käte hebben een tweeling gekregen maar die tweeling is gestorven. In het boek wordt beschreven hoe dat ging en wat voor invloed dat heeft gehad op hun leven. Versnelling of vertraging Nee, de schrijver geeft dat niet echt duidelijk aan. Hoofdfiguren De hoofdfiguren zijn Fred Bogner en zijn vrouw Käte. Zij vertellen om de beurt wat hen bezig houdt. Het ene hoofdstuk gaat over Käte en het andere over de gedachtes van Fred. Het zijn echte karakters. Fred: Fred is een man van vierenveertig jaar die het allemaal niet meer ziet zitten. In de tweede wereld oorlog was hij telefonist in het leger en hadden ze een goed leven. Maar nu na de tweede wereld oorlog is Fred werkloos en wanhopig. Hij woont met zijn vrouw Käte in een klein huis en ze hebben haast geen geld. Fred kan dat op een gegeven moment niet langer meer aanzien, vooral omdat hun buren heel rijk zijn en hun nooit wat willen lenen, en hij loopt weg. Het is me niet helemaal duidelijk waar hij heen gaat. Fred is een alcoholist en hij slaat zijn kinderen regelmatig omdat hij het allemaal niet meer aankan. Het is iemand die wegloopt voor de problemen en z\'n problemen wil laten wegvloeien door te drinken. Fred heeft niet het idee dat hij zijn vrouw in de steek heeft gelaten. Op een gegeven moment krijgt Fred echter spijt en nodigt hij zijn vrouw uit voor een gesprek om het weer goed te maken. Käte: Käte is een vrouw van achtendertig jaar en ze is verbitterd. Ze leeft met haar drie kinderen in een heel klein huis en probeert zich zo goed als mogelijk staande te houden. Ze houdt zielsveel van haar kinderen en kan dan ook niet aanzien dat Fred ze steeds slaat. Ze ziet dat ze vermagert en dat haar kinderen arme sloebers zijn. Als Fred weggaat vindt ze dat niet erg voor de kinderen maar ze mist hem zelf wel heel veel. Ze is gauw emotioneel. Aan het eind van het boek is Käte bang dat ze weer zwanger is en dat kan ze al helemaal niet aan. Ze besluit er met Fred over te praten. Käte doet zich tegenover haar kinderen heel sterk voor maar in werkelijkheid is ze heel erg zwak, ze kan niet veel dingen aan. Maar ze ziet in het einde van het boek wel in dat ze beslissingen moet maken en dat ze niet altijd kan blijven jammeren. Bijfiguren: Het boek draait eigenlijk maar om twee mensen er zijn niet echt mensen die nog een belangrijke rol in het verhaal spelen. Soort verhaal Het is een ik-verhaal. Fred en Käte vertellen hun verhaal vanuit hun persoonlijke standpunten en ze laten duidelijk merken hoe ze dingen zien.